Gisteren bracht hij zijn nieuwe album Standing In The Breach uit en morgen wordt hij al weer 66: Jackson Browne! De singer-songwriter, rocker en activist heeft inmiddels veertien langspelers op zijn naam en blijkt op de jongste daarvan nog steeds in goede vorm. Maar kan Standing In The Breach zich meten met ’s mans beste eerdere werk? Wij zetten de tien beste albums op een rij:

10. The Naked Ride Home (2002)

De vier albums die Jackson Browne in de afgelopen twintig jaar heeft uitgebracht, inclusief het gloednieuwe Standing In The Breach, zijn allemaal ongeveer even goed – al staan ze wel in de schaduw van het vijftal geprezen platen dat hij in de jaren zeventig afleverde. Echte instantklassiekers zijn op zijn twaalfde langspeler The Naked Ride Home niet echt te vinden, al mogen de titelsong, The Night Inside Me en My Stunning Mystery Companion (met een gastrol voor de ondergewaardeerde singer-songwriter Marc Cohn) er zeker wezen! Ook fraai is Sergio Leone, een ode aan de gelijknamige legendarische filmregisseur, bekend van o.a. The Good, The Bad And The Ugly en Once Upon A Time In The West.

9. Time The Conqueror (2008)

De meest politieke plaat uit Browne’s discografie is toch wel dit op een na nieuwste album van de zanger, liedschrijver en activist. Met Time The Conqueror uitte hij felle kritiek op de toenmalige president Bush, met ijzersterke teksten in onder meer The Drums Of War en Where Were You als resultaat. Melodieuzer is het nostalgische Off Of Wonderland, waarin Browne kennelijk terugblikt op de dagen van de hippieachtige Laurel Canyon-scene. Wat de man bezielde om zich met die rare baard te laten fotograferen voor de albumhoes, blijft echter een raadsel.

8. Looking East (1996)

Het artistieke succes van I’m Alive (1993) wist Browne helaas niet meer te evenaren, maar alle platen die hij sindsdien uitbracht – inclusief het gisteren verschenen Standing In The Breach – zijn absoluut het beluisteren waard. Prijsnummer van Looking East is toch wel The Barricades Of Heaven, dat ook op diverse Jackson Browne-compilaties terug te vinden is. Maar luister ook naar de prachtige opbouw van Culver Moon en de prima titelsong. Gastoptredens van oude bekenden Bonnie Raitt, David Crosby en Ry Cooder.

7. Lives In The Balance (1986)

Voor veel van Browne’s tijdgenoten waren de tachtiger jaren niet de beste periode in hun carrières. Het jarenzeventigwerk werd door critici afgedaan als gedateerd en met de toevoeging van ‘typisch 80’-synthesizers probeerden zij met de tijd mee te gaan. Ironisch genoeg klinkt in veel gevallen juist de muziek uit dat decennium inmiddels hartstikke achterhaald. Ondanks die aangepaste sound is Lives In The Balance toch een sterke plaat, waarop de teksten meer dan ooit tevoren politieke thema’s aansnijden. De titeltrack en de ballad In The Shape Of A Heart zijn twee van Browne’s beste.

6. Jackson Browne (Saturate Before Using) (1972)

Al ver voor dit debuutalbum had Jackson Browne enige naam gemaakt, niet alleen als lid van countryrockgezelschap The Nitty Gritty Dirt Band, maar vooral als schrijver van songs voor anderen (Nico, The Byrds). Op zijn eerste soloplaat, ook wel bekend als Saturate Before Using, had de jonge singer-songwriter zijn eigen geluid al gevonden en bewees hij een van de grootste talenten binnen de Laurel Canyon-scene (met verder o.a. CSNY, Joni Mitchell en James Taylor) te zijn. Met de catchy single Doctor My Eyes scoorde Browne zijn eerste grote hit.

5. I´m Alive (1993)

Het hoge niveau van zijn werk uit de jaren zeventig wist Browne in het volgende decennium maar amper vast te houden. Pas in de jaren negentig kwam hij weer met een écht goed album, met de toepasselijke titel I’m Alive. Net als The Pretender (1976) kwam deze plaat uit na een tragische periode in Jacksons leven: zijn relatie met actrice Daryl Hannah was ten einde gekomen en Browne werd in de pers negatief afgeschilderd omdat hij de blondine mishandeld zou hebben. Een erg persoonlijke verzameling songs was het resultaat, met als ingetogen hoogtepunt het erg mooi geschreven Sky Blue And Black.

4. For Everyman (1973)

Met zijn tweede album For Everyman overtrof Browne zijn ook zeker niet verkeerde debuut. Veel van zijn bekendste songs zijn op deze prachtplaat te vinden, waaronder Take It Easy (uiteraard ook een grote hit voor Eagles), het al op jonge leeftijd geschreven These Days (ook opgenomen door Gregg Allman) en de sterke titelsong. Die laatste schreef Browne als antwoord op het bekende Wooden Ships van Crosby, Stills & Nash en in dit ‘vervolg’ is achtergrondzang van David Crosby te horen. Meer beroemdheden die meespelen op deze lp zijn onder anderen ex-geliefde Joni Mitchell, Eagles Glenn Frey en Don Henley, en Elton John.

3. The Pretender (1976)

De release van Jackson Browne’s vierde album volgde na de tragische zelfmoord van zijn echtgenote Phyllis Major, wat ervoor zorgde dat sommige songs een enorme emotionele lading meekregen. Al het materiaal op The Pretender is goed tot zeer goed, maar de titelsong geldt als een van de allerbeste – en populairste – uit ’s mans oeuvre. Het mede door Majors moeder geschreven Here Come Those Tears Again werd in Amerika echter de grotere hit. Net als op For Everyman doen veel beroemde gasten mee op deze plaat, onder wie Don Henley, Lowell George, Bonnie Raitt en de heren Crosby & Nash in het titelnummer.

2. Running On Empty (1977)

Wellicht de bekendste plaat uit Browne’s oeuvre, mede dankzij twee hitsingles: de titeltrack en de – getuige de posities in de jaarlijkse Top 2000 van Radio 2 – ook in Nederland populaire medley van The Load-Out en Stay. De lp werd voor een groot deel opgenomen tijdens concerten, maar ook onderweg en in hotelkamers. Het materiaal was ondanks het live-gehalte nieuw (in dat opzicht vergelijkbaar met Neil Youngs Time Fades Away) en bevatte verder onder meer het onlangs nog heel mooi door Lyle Lovett gecoverde Rosie. Overigens onthulde Browne later dat de tekst van dat nummer over masturbatie gaat…

1. Late For The Sky (1974)

Vorige maand was het veertig jaar geleden dat Jackson Browne’s – volgens velen – beste album uitkwam. Met Late For The Sky had de zanger misschien nog geen sterstatus bereikt, maar op het gebied van ‘confessional’ songwriting stond hij inmiddels aan de top. De instrumentatie en zangpartijen zijn onberispelijk, en elke song op deze derde Browne-lp is raak: van het mede dankzij de film Taxi Driver onsterfelijk geworden titelnummer tot de meezingbare climax van Before The Deluge. Anno 2014 een verrassend tijdloos klinkend album.