Mensen die zich niet heel erg verdiept hebben in het werk van The Byrds zullen waarschijnlijk niet weten dat deze band niet alleen mooie singles maakte, maar ook een echte albumgroep was. In korte tijd leverden de Amerikaanse folk- en countryrockpioniers zes voortreffelijke lp’s op rij af (van het debuut Mr. Tambourine Man uit 1965 tot en met Sweetheart Of The Rodeo uit 1968) en ook daarna creëerden Roger McGuinn en de zijnen nog genoeg mooie muziek. Hieronder de tien beste studioalbums van een van de belangrijkste bands uit de popgeschiedenis.

10. Byrds (1973)

Het had zo goed kunnen worden: een nieuw album van de originele Byrds-bezetting met Roger McGuinn, Gene Clark, David Crosby, Chris Hillman en Michael Clarke. Helaas viel het reünie-album tegen, hoewel het een kleine verbetering was ten opzichte van de twee voorgangers Byrdmaniax en Farther Along. Byrds deed denken aan CSNY’s Déjà Vu, dat ook klonk als een verzameling solonummers van de verschillende leden (maar dan met veel beter materiaal). Gene Clark steelt met gemak de show met zijn prachtsongs Changing Heart en Full Circle. Die laatste staat echter ook al op zijn soloplaat Roadmaster van eerder dat jaar. Pas in 1990 verscheen er weer – voor het laatst – studiowerk onder de naam The Byrds in de vorm van vier nieuwe tracks in de 4cd-boxset van de band.

9. Dr. Byrds & Mr. Hyde (1969)

Vanaf Dr. Byrds & Mr. Hyde nam de kwaliteit van Byrds-albums enigszins af. Gram Parsons en Chris Hillman waren vertrokken – zij vormden The Flying Burrito Brothers – en Roger McGuinn was nog de enige overgebleven bandoprichter. Wel sloot een fantastische gitarist zich aan bij The Byrds: Clarence White. Dit zevende album is mede dankzij zijn spel best aardig en de openingstrack, de Bob Dylan & The Band-cover This Wheel’s On Fire, is er een om niet te missen. Gram Parsons wordt vermeld als co-auteur van het eveneens fraaie Drug Store Truck Drivin’ Man.

8. Ballad Of Easy Rider (1969)

Een plaat die vooral herinnerd wordt vanwege de legendarische titelsong, uiteraard bekend van Dennis Hoppers onverwachte hitfilm Easy Rider. De lp had echter meer te bieden, zoals (weer) een prima Dylancover in de vorm van It’s All Over Now, Baby Blue, een fraaie interpretatie van Woody Guthrie’s Deportee en het pakkende Jesus Is Just Alright. Die laatste was overigens veel succesvoller in de latere versie van The Doobie Brothers. Geen essentieel album, wel het beluisteren waard.

7. (Untitled) (1970)

De latere platen van The Byrds krijgen veel minder aandacht dan het werk tot aan Sweetheart Of The Rodeo, maar in de jaren daarna stond er veel moois op de albums van de band. Neem de onderschatte dubbelaar (Untitled), bestaande uit zowel studiotracks als live-opnames. Het prachtige Chestnut Mare, geschreven door McGuinn met Jacques Levy (vaker zijn schrijfpartner), werd een hitje in Europa en de zestien minuten durende live-versie van Eight Miles High is een opwindende. Een jaar eerder had Golden Earring overigens ook al een uitgesponnen uitvoering daarvan uitgebracht op het gelijknamige album.

6. Turn! Turn! Turn! (1965)

Het tweede Byrds-album was min of meer een herhaling van de succesformule op het debuut Mr. Tambourine Man. Weer nam de groep songs van Bob Dylan op (Lay Down Your Weary Tune en een ietwat teleurstellende interpretatie van The Times They Are A-Changin’), terwijl Gene Clark prima origineel materiaal schreef. Ditmaal kwam de hitsingle echter ergens anders vandaan: Pete Seegers arrangement van Turn! Turn! Turn! (To Everything There Is A Season) bereikte nummer 1 in Amerika. Deze meesterlijke uitvoering blijft een van de definitieve Byrds-songs en werd samen met een aantal andere Amerikaanse popklassiekers op memorabele wijze gebruikt in de film Forrest Gump.

5. Fifth Dimension (1966)

Na het vertrek van Gene Clark, tot dan toe de belangrijkste songwriter binnen The Byrds, was het aan de overige bandleden om zelf materiaal aan te leveren. Naast enkele covers (waaronder een snelle versie van Hey Joe) bestond het derde album Fifth Dimension vooral uit songs van Roger McGuinn en David Crosby. Zij deelden ook de credits met Gene Clark voor het schrijven van het beste nummer van de plaat: Eight Miles High. Die psychedelische single groeide uit tot een ware sixtiesklassieker. 5D (Fifth Dimension) en Mr. Spaceman werden eveneens (kleine) hits.

4. Sweetheart Of The Rodeo (1968)

Het eerste en enige album van The Byrds met countryrockpionier Gram Parsons, die eerder bij The International Submarine Band speelde. Door countrymuziek te omarmen op Sweetheart Of The Rodeo raakte de band waarschijnlijk een aantal fans kwijt, maar stiekem waren invloeden uit die muziek al te horen op onder meer de voorganger The Notorious Byrd Brothers. Naast weer twee Dylan-covers (You Ain’t Goin’ Nowhere en Nothing Was Delivered) biedt deze invloedrijke lp onder meer een leuke versie van Woody Guthrie’s Pretty Boy Floyd en Gram Parsons’ Hickory Wind, dat ook opdook op zijn postume soloplaat Grievous Angel (1974).

3. Mr. Tambourine Man (1965)

Een van de betere debuutalbums van de jaren zestig, mede dankzij een aantal superieure Bob Dylan-covers. Naast de titelsong maakte The Byrds ook zijn Chimes Of Freedom, Spanish Harlem Incident en All I Really Want To Do helemaal eigen. Verder etaleert bandlid Gene Clark zijn enorme songwritingtalent met onder andere het pakkende, later door Tom Petty gecoverde I’ll Feel A Whole Lot Better. De afsluiter, We’ll Meet Again (dat een jaar eerder nog gebruikt werd in Stanley Kubricks filmklassieker Dr. Strangelove), werd voor de grap gecoverd, maar mag er in deze versie eveneens wezen.

2. Younger Than Yesterday (1967)

Dit is het album waarop niet alleen Roger McGuinn, maar ook David Crosby en Chris Hillman voor het eerst lieten horen dat ze prima songwriters zijn. Vooral die laatste is goed op dreef met catchy nummers als Have You Seen Her Face (had een hit moeten zijn!) en Time Between, dat hij later opnieuw opnam met zijn Desert Rose Band. Crosby leverde weer enkele voor hem kenmerkende bizarre en dromerige songs aan, waaronder het schitterende Everybody’s Been Burned. Helaas is het diezelfde Crosby die met het bijna onluisterbare Mind Gardens de enige uitglijder op Younger Than Yesterday bezorgt. The Byrds keerde hier overigens ook terug naar het materiaal van Bob Dylan met een succesvolle cover van My Back Pages.

1. The Notorious Byrd Brothers (1968)

Het vijfde Byrds-album is er een van constant hoge kwaliteit en dat kun je zeker niet van alle lp’s van de band zeggen. The Notorious Byrd Brothers werd gemaakt na het ontslag van David Crosby, maar je kunt zijn invloed in meerdere nummers horen, waaronder Draft Morning en Dolphin’s Smile. De ietwat bombastische opener Artificial Energy wijkt totaal af van de rest van de plaat. Dit meesterwerk bestaat voor het grootste deel uit eigen composities, maar The Byrds maakte dankzij de hemelse samenzang ook definitieve versies van twee Goffin-King-songs: Goin’ Back en Wasn’t Born To Follow. Crosby’s destijds controversiële Triad haalde het album niet en werd opgenomen door Jefferson Airplane.