Gene Clark was een van de meest over het hoofd geziene zangers en liedschrijvers van zijn tijd. Zijn grootste commerciële succes oogstte hij in zijn jaren bij The Byrds, waarna de 69 jaar geleden geboren singer-songwriter een reeks indrukwekkende soloplaten maakte. Clark was natuurlijk niet de enige die na zijn tijd bij The Byrds op eigen houtje mooie albums afleverde (en dan hebben we het nog niet eens over de bands/duo’s die zij later oprichtten: van The Flying Burrito Bros. en Dillard & Clark tot CSNY en The Desert Rose Band). Hieronder beperken we ons tot de tien allerbeste soloalbums van ex-Byrds:

10. Roger McGuinn – Roger McGuinn (1973)

Toegegeven, met zo’n indrukwekkende lijst vol beroemde gastartiesten zou je meer verwachten van Roger McGuinns solodebuut. Net als op Gene Clarks Roadmaster (zie nummer 6) zijn hier alle vijf originele Byrds-leden te horen, terwijl niemand minder dan Bob Dylan harmonica speelt in de openingstrack I’m So Restless. Het resultaat is niet zo memorabel als je zou denken, want echte uitschieters blijven uit, maar mede dankzij de gastspelers luistert de lp prettig weg.

9. Roger McGuinn – Cardiff Rose (1976)

De erg onderschatte lp Cardiff Rose was een geslaagde samenwerking tussen McGuinn en de beroemde gitarist Mick Ronson. Opvallend zijn het piratenlied Jolly Roger, een uitstekend arrangement van het aloude Pretty Polly, het breekbare Friend, het stevige Rock And Roll Time (waar Kris Kristofferson aan meeschreef) en covers van twee van de beste songwriters uit de twintigste eeuw: Joni Mitchell (Dreamland) en Bob Dylan (het op dat moment door hemzelf nog niet uitgebrachte Up To Me).

8. Roger McGuinn – Back From Rio (1991)

Voor het eerst sinds een weinig geslaagd duoalbum met Chris Hillman (McGuinn-Hillman, 1981) bracht Roger McGuinn weer een album uit. Kennelijk smaakten de reünieopnames met David Crosby en Chris Hillman uit 1990 – te vinden in de Byrds-boxset die in dat jaar verscheen – naar meer, want de ex-collega’s doen mee in drie songs van Back From Rio. Deze plaat is geen meesterwerk, maar wel de meest plezierige uit McGuinns sololoopbaan. Het fantastische duet King Of The Hill met Tom Petty is een hoogtepunt uit de carrières van beide rockhelden.

7. Gene Clark – Gene Clark With The Gosdin Brothers (1967)

Het waren voornamelijk composities van Bob Dylan en Gene Clark die door The Byrds werden uitgevoerd op de eerste twee albums. Na Clarks vertrek in 1966 moesten de andere leden dus zelf meer schrijven. Op Gene Clark With The Gosdin Brothers – het eerste soloalbum van een Byrd – is te horen wat de band vanaf ’66 moest missen: songs als Echoes en Tried So Hard waren minstens zo goed als Clarks eerdere bijdragen aan The Byrds. Overigens droegen ex-collega’s Chris Hillman en drummer Michael Clarke nog wel bij aan deze lp.

6. Gene Clark – Roadmaster (1973)

Dit oorspronkelijk alleen in Nederland (waar Clarks eerdere album White Light wél werd opgemerkt) uitgegeven album is een beetje rommelig samengesteld, maar toch een van die ondergesneeuwde platen uit de jaren zeventig die nodig aan herontdekking toe is. Bijzonder aan Roadmaster is dat alle oorspronkelijke Byrds-leden samen te horen zijn in twee tracks, terwijl het machtig mooie Full Circle Song later in het jaar ook op een volledig album van het vijftal verscheen.

5. Gram Parsons – GP (1973)

Na de iets mindere tweede lp van The Flying Burrito Bros. (Burrito Deluxe, 1970) startte Gram Parsons een solocarrière. Het debuut GP, waarop ook een jonge Emmylou Harris te horen was, bleef helaas de enige soloplaat die hij voor zijn dood zag verschijnen, maar bewees nogmaals dat de invloedrijke zanger een van de allergrootste talenten van zijn generatie was. De mooiste track van GP is toch wel de typische Parsons-ballad She:

4. Gene Clark – White Light (1971)

Na twee albums van Dillard & Clark (The Fantastic Expedition Of Dillard & Clark uit 1968 is een absolute must voor countryrockliefhebbers) bracht Gene Clark een ongelooflijk sterke verzameling songs uit waarvan zelfs Bob Dylan naar eigen zeggen onder de indruk was. Met composities als For A Spanish Guitar, One In A Hundred en Because Of You komt Clark als songwriter aardig in de buurt van de meester, terwijl op White Light ook een definitieve versie van Tears Of Rage (origineel van Dylan & The Band) staat. Ook bekend onder de simpele titel Gene Clark.

3. David Crosby – If I Could Only Remember My Name (1971)

Tegen de tijd dat David Crosby zijn eerste soloplaat uitbracht, was hij een ster geworden als lid van CSN(Y). Op If I Could Only Remember My Name doen dan ook Neil Young en Graham Nash mee, samen met bevriende leden van de bands Jefferson Airplane, The Grateful Dead en Santana. In Cowboy Movie verwerkt Crosby de onderlinge rivaliteit binnen CSNY in een westernverhaal, in What Are Their Names? klinkt een nog altijd relevant protest en Joni Mitchell doet mee in het indringende Laughing. Een prachtplaat en met afstand de beste van Crosby solo.

2. Gram Parsons – Grievous Angel (1974)

Het tweede soloalbum van Gram Parsons verscheen pas na zijn dood en heeft inmiddels terecht de status van een meesterwerk. De countryrockpionier werd voor Grievous Angel opnieuw bijgestaan door een ijzersterke verzameling muzikanten (deels afkomstig uit de band van Elvis Presley) en de engelachtige tweede stem van Emmylou Harris. Dat leverde Parsons-klassiekers op als Return Of The Grievous Angel, Brass Buttons en de beste uitvoering ooit gemaakt van Love Hurts.

1. Gene Clark – No Other (1974)

Een van de allerbeste albums uit de jaren zeventig werd ten tijde van de release weinig opgemerkt en was zelfs lange tijd niet meer verkrijgbaar. Nog steeds kan een veel te kleine groep ware muziekliefhebbers zich gelukkig prijzen met de ontdekking van geniale nummers als From A Silver Phial, Silver Raven en de overweldigende afsluiter Lady Of The North, allen gedragen door die hemelse stem van Clark. No Other is zijn meest  veelzijdige werk en laat de veel te vroeg gestorven ex-Byrd op zijn hoogtepunt als zanger en liedschrijver horen.