Gitaarvirtuoos Ry Cooder is vandaag 68 jaar geworden! Natuurlijk heeft de man zelf vele prachtige platen gemaakt (ook voor veel films) en wist hij een nog groter publiek te bereiken met het Buena Vista Social Club-project, maar daarnaast leverde de Amerikaan ook veel bijdragen aan andermans platen. Aangezien Cooder meer dan eens met acts als The Rolling Stones en Randy Newman werkte, beperken we ons in het lijstje hieronder tot één nummer per artiest.

10. The Monkees – As We Go Along

Misschien niet heel erg rock, maar wel een prachtig nummer van de ooit razend populaire popgroep The Monkees. Het door Micky Dolenz gezongen As We Go Along is afkomstig van de soundtrack van de erg leuke film Head van Bob Rafelson uit 1968, waarin de vier bandleden de hoofdrollen spelen (en Frank Zappa nog een grappige cameo heeft). Dit lied is een compositie van Carole King en Toni Stern, en naast Ry Cooder horen we hier ook (onder anderen) Neil Young op gitaar! In hetzelfde jaar speelde Cooder ook mee op het solodebuut van die toen nog niet doorgebroken Canadees.

9. James Taylor – October Road

Met het in 2002 verschenen October Road maakte singer-songwriter James Taylor zijn beste plaat sinds de jaren zeventig. De songs hadden, afgezien van een nogal overbodige zoveelste versie van Have Yourself A Merry Little Christmas, een herfstachtige sfeer en Taylors herkenbare, warme stemgeluid werd ondersteund door een aantal uitstekende muzikanten. Onder wie dus ook Ry Cooder, die zijn kenmerkende gitaarspel laat horen in de fraaie titeltrack.

8. Neil Young – The Old Laughing Lady

Niet lang nadat de kort bestaande band Buffalo Springfield uit elkaar viel, besloot zanger/gitarist Neil Young een soloplaat te maken. Het grote succes bleef nog even uit totdat de Canadees zich bij Crosby, Stills & Nash voegde, maar dit debuut kende zeker enkele prima nummers die later alsnog bekend werden. Young deelde de gitaarpartijen met een eveneens nog niet zo bekende Ry Cooder, die vooral zijn stempel drukt op de ballad The Old Laughing Lady.

7. Van Morrison – Full Force Gale

Een nogal religieus getinte single van een van Van Morrisons beste albums: Into The Music (1979). Na de ietwat teleurstellende lp’s A Period Of Transition (1977) en Wavelength (1978) maakte de Noord-Ierse zanger een artistieke comeback met een behoorlijke consistente plaat die ook nog eens het hitje Bright Side Of The Road voortbracht. Full Force Gale is het enige nummer van Into The Music waarin Ry Cooder meespeelt, maar zijn slidesolo hierin is zeker een memorabele.

6. John Hiatt – Lipstick Sunset

Voor zijn doorbraakplaat Bring The Family uit 1987 had laatbloeier John Hiatt een geweldig team tot zijn beschikking: Ry Cooder op gitaar, Nick Lowe op bas en Jim Keltner op drums. In combinatie met het hoogstaande songmateriaal leverde dat een van de mooiste albums van de jaren tachtig op. Vooral in de zomerse ballad Lipstick Sunset is een belangrijke rol weggelegd voor Cooder, wiens slidespel hier adembenemend mooi is. In 1992 probeerde dit viertal het nog eens onder de naam Little Village, maar dan met net iets minder indrukwekkend resultaat.

5. Randy Newman – Back On My Feet Again

In de jaren zeventig werkte Ry Cooder veel samen met singer-songwriter Randy Newman. Zo deed de zanger/pianist mee op Cooders soloplaat Boomer’s Story (1972) en werkte de gitaarvirtuoos op zijn beurt mee aan enkele van Newmans beste platen – waaronder Sail Away (1972), Good Old Boys (1974) en Little Criminals (1977). Van die tweede is het catchy Back On My Feet Again afkomstig, met Cooder op ‘bottleneckgitaar’ en de vlekkeloze close harmony van drie Eagles: Glenn Frey, Don Henley en Bernie Leadon.

4. Captain Beefheart & His Magic Band – Sure ‘Nuff ‘N Yes I Do

Vroeg in zijn carrière speelde de net 20 jaar geworden Ry Cooder heel even in de band van excentriekeling Don Van Vliet, oftewel Captain Beefheart. De gitarist is te horen op het indrukwekkende debuut Safe As Milk uit 1967, dat samen met Clear Spot en The Spotlight Kid (beide uit 1972) tot het meer toegankelijke werk van de meester behoort. Met name in de opener Sure ‘Nuff ’N Yes I Do en Grown So Ugly was Cooders inbreng groot, want die twee songs waren door hem gearrangeerd.

3. Crazy Horse – I Don’t Want To Talk About It

Crazy Horse is natuurlijk vooral bekend als de begeleidingsband waar Neil Young altijd een beroep op kan doen als hij weer eens een stevige rockplaat wil maken. Maar ook zonder hem maakte de groep enkele albums, waarvan het debuut Crazy Horse uit 1971 duidelijk het meest geslaagd is. Die lp bevat onder meer de beroemde ballad I Don’t Want To Talk About It, die de niet lang daarna overleden gitarist Danny Whitten schreef en zong, terwijl Ry Cooder hem ondersteunde op gitaar. Het nummer werd overigens pas bekend dankzij de cover van Rod Stewart.

2. Little Feat – Willin’

De band zou later nog betere platen maken, maar het debuut van Little Feat uit 1971 was een meer dan prima introductie van de bijzondere groep rond zanger/gitarist Lowell George. Ry Cooder speelt gitaar in twee van de beste nummers: Forty-Four Blues/How Many More Years en Willin’. Van laatstgenoemde is deze wat meer gehaaste versie overigens niet de definitieve uitvoering, want een jaar later verscheen een nog iets betere opname op het tweede Little Feat-album Sailin’ Shoes.

1. The Rolling Stones – Sister Morphine

Natuurlijk mag The Rolling Stones niet ontbreken in deze lijst, want als sessiegitarist wist Ry Cooder een niet te onderschatten bijdrage te leveren aan onder meer Love In Vain op Let It Bleed (1969). Tijdens de opnames voor die plaat kwam ook de klassieker Sister Morphine (eerder opgenomen door Marianne Faithfull, toen ook met Cooder op gitaar) tot stand, dat pas in 1971 opdook op de volgende studio-lp Sticky Fingers. Overige sessies van Stones-leden met Cooder verschenen een jaar later op de lp Jamming With Edward! en de gitarist doet ook mee op Mick Jaggers solosingle Memo From Turner.