Slecht nieuws voor eenieder die de nummers van onze Top 10-lijsten graag achter elkaar wil beluisteren: dit keer zal je er een flinke kluif aan hebben. Vandaag feliciteren wij namelijk gitarist Steve Howe met zijn 66e verjaardag, en om dat te vieren hebben we onze favoriete tracks van Yes op een rij gezet. Veel nummers van 15 minuten of meer dus, maar vooral ook veel muzikale hoogtepunten.

10. And You And I

Close To The Edge (1972) had meer te bieden dan alleen het plaatkant durende titelnummer. Ook de andere zijde van het album bood twee geweldige tracks, waarbij And You And I er toch wel uitspringt. Met de akoestische gitaar van Howe aan het begin, opbouwend naar dat geweldige moment waarop de mellotron binnenkomt is dit een heerlijk voorbeeld van een Yes dat even minder voor bombast gaat, maar in plaats daarvan een heerlijk dromerige sfeer neerzet.

9. Owner Of A Lonely Heart

Progressieve rockbands die opeens commerciële hitsingles gingen uitbrengen: in de jaren 80 leek het een ware trend te zijn. Geen band deed het echter op zo’n overtuigende manier  als Yes. Tuurlijk: Owner Of A Lonely Heart kan nauwelijks vergeleken worden met de uitgesponnen stukken van weleer, maar als meer popgerichte track was het een duidelijk sterker nummer dan wat veel genregenoten in die tijd uitbrachten. Bovendien is het voortbestaan van Yes misschien wel aan het commerciële succes van dit nummer te danken.

8. Machine Messiah

Een vaak over het hoofd gezien nummer vanwege het album waarop het verscheen. Drama uit 1980 werd namelijk zonder Jon Anderson gemaakt en had de destijds vooral als synthpopper bekend staande Trevor Horn op vocalen. Het leverde een plaat op waar zelfs invloeden van new wave te bespeuren waren, iets dat veel negatieve kritieken oogstte. Een track als Machine Messiah is daarentegen puur Yes, en van het hoogste niveau. Het zou echter jaren duren voordat het nummer weer onder de aandacht kwam, want na zijn terugkeer bij de band weigerde Jon Anderson nummers van Drama te zingen.

7. Ritual

Het maken van lange tracks die een complete plaatkant opvullen is altijd één van de sterkste punten geweest van Yes. Het dubbelalbum Tales From Topographic Oceans bevatte zelfs alleen maar van dit soort nummers. Hoogtepunt is Ritual (Nous Sommes Du Soleil) waarbij met name het drumwerk van de destijds nieuwe slagwerker Alan White en het basspel van Chris Squire positief opvallen. Het kon echter niet voorkomen dat Tales From Topographic Oceans behoorlijk negatieve kritieken kreeg (te pompeus, niet warm genoeg) en dat zelfs Rick Wakeman er een hekel aan had. Hij verliet de band niet veel later.

6. Awaken

Voordat Yes met Tormato in 1978 zijn slechtste plaat van de jaren 70 afleverde, verscheen een jaar eerder Going For The One, dat zijn twee voorgangers moeiteloos oversteeg. Het afsluitende nummer Awaken is misschien wel één van de meest ingewikkelde nummers die de band ooit maakte, maar daar schuilt hem meteen ook de kracht. Jon Anderson zei ooit dat het nummer alles biedt dat hij wil in een Yes-song en daar denken veel luisteraars van de band ook zo over, want Awaken is een echte fanfavoriet.

5. Starship Trooper

The Yes Album uit 1971 was de eerste plaat met Steve Howe op gitaar, en zijn kenmerkende spel zorgde meteen voor een verandering in het geluid van de band. Voor het eerst werd er nadrukkelijk met langere songs geëxperimenteerd (al valt dat achteraf bezien nog wel mee, met maximale speelduren van 9 minuten) en zorgde voor de definitieve doorbraak van de band. Het in drie secties verdeelde Starship Trooper is het hoogtepunt van de plaat.

4. Heart Of The Sunrise

Met Fragile ging Yes in 1971 verder op de weg die de band eerder dat jaar met The Yes Album was ingeslagen. Toetsenist Tony Kaye vertrok halverwege het maken van dit album en werd vervangen door Rick Wakeman, waarmee de wat ons betreft beste lineup van de band een feit was. Wakeman schreef (zonder vermelding in de credits) mee aan Heart Of The Sunrise, een typisch Yes-nummer over ‘verdwaald zijn in de stad’. Het is ook vandaag de dag nog altijd een graag gehoord nummer bij Yes-concerten.

3. The Gates Of Delerium

Opnieuw een uitermate lange track (22 minuten!), dit keer gebaseerd op het boek War And Peace van Leo Tolstoy. Het nummer is een muzikale weergave van het verhaal, inclusief een lang en heftig instrumentaal stuk (Battle) gevolgd door een rustig slot dat als gebed voor vrede dient (Soon). Dat laatste gedeelte verscheen bovendien als single.

2. Close To The Edge

Het titelnummer van misschien wel het beste Yes-album was de eerste Yes-track die een volledige plaatkant in beslag nam en meteen ook de beste in zijn soort. Hier komen de individuele kwaliteiten van de bandleden het best samen in een afwisselend, spannend en uitermate goed opgebouwd nummer. Let vooral ook op de orgelsolo na ongeveer 12 minuten! Tot op de dag van vandaag lijkt overigens niemand echt te weten waar het nummer nou precies over gaat. Volgens Jon Anderson was bij het schrijven van de tekst de klank voor hem belangrijker dan de betekenis.

1. Roundabout

Dat Roundabout nog altijd een nummer is dat bij haast geen enkel Yes-optreden ontbreekt, geeft goed aan hoe de band zelf over de track denkt. En terecht: het biedt alle elementen die Yes zo sterk maakt, maar weet dat tegelijkertijd op zo’n manier te doen dat ook mensen die minder met de pompeuze kant van de band hebben er volop van kunnen genieten. Niet voor niets werd het een grote radiohit en één van de meest herkenbare tracks van de band. Daarmee is het wat ons betreft het sterkste Yes-nummer!