Toen David Gilmour eind 1967 bij Pink Floyd gevraagd werd, was dat omdat de band iemand nodig had om de gitaarpartijen van Syd Barrett over te nemen. Gilmour stond destijds bekend als een kameleon die elke gewenste stijl kon aannemen, en om die reden was hij de ideale man voor deze klus. Wie had toen kunnen bedenken dat hij in de decennia die volgden juist één van de meest herkenbare gitaargeluiden zou neerzetten? Om te vieren dat Gilmour vandaag 67 jaar is geworden, zetten we de beste Pink Floyd-tracks op een rij waarin hij de absolute hoofdrol speelt.

10. Keep Talking

Nadat Roger Waters in 1985 verklaarde dat Pink Floyd wat hem betreft voorbij was, besloot David Gilmour de creatieve leiding van de band op zich te nemen met het nogal matige A Momentary Lapse Of Reason (1987), dat oorspronkelijk begonnen was als soloplaat. Opvolger The Division Bell (1994) was echter een heel stuk beter, met daarop onder meer dit Keep Talking. Dankzij een geweldige gitaarsolo en een experimenteel aandoende intro (met gesamplede Stephen Hawking-stem) is dit één van onze favoriete tracks uit Pink Floyds ‘Gilmourtijd’.

9. The Narrow Way

The Narrow Way van Ummagumma (1969) was -op het niemendalletje A Spanish Piece van de soundtrack More na- het eerste Pink Floyd-nummer dat enkel door Gilmour werd gecomponeerd. En daar blijft het niet bij, want Gilmour is ook nog eens de enige uitvoerende: via een scala aan overdubs neemt hij op de track alle instrumenten voor zijn rekening. Later zou hij in een interview overigens zijn afkeur voor het lied (alsook het complete Ummagumma) laten blijken: ‘Ik heb het al jaren niet gehoord en zou niet meer weten hoe het gaat.’

8. Shine On You Crazy Diamond

Het overbekende Shine On You Crazy Diamond mag dan wel gezongen worden door Roger Waters en gezamenlijk gecomponeerd zijn, toch is in dit nummer een absolute glansrol voor Gilmour weggelegd. Want wie aan de legendarische eerste minuten van de track denkt, hoort in zijn hoofd toch vooral die zo herkenbare gitaarsolo’s van Gilmour op de Fender Stratocaster. In combinatie met de dromerige keyboardgeluiden van Rick Wright en de later in het nummer opduikende tekst van Roger Waters, toont Shine On… als geen ander hoe de individuele kwaliteiten van de Pink Floyd-leden samen het typerende bandgeluid vormden.

7. Dogs

Met Animals (1977) begon Roger Waters meer en meer de creatieve controle binnen Pink Floyd naar zich toe te trekken. Enkel Dogs werd mede geschreven door Gilmour, al besloeg dat nummer wel (bijna) een hele plaatkant. ‘Negentig procent van dat nummer komt van mij, dus dat is bijna de helft van Animals’, zou Gilmour in 2008 tegen Mojo Magazine zeggen. En wat ons betreft dan ook nog eens de bétere helft van Animals. Overigens werd een vroege versie van Dogs al in 1974 live gespeeld met de titel You’ve Got To Be Crazy.

6. Breathe

Met de bluesgetinte slidegitaar en kenmerkende samenzang tussen Gilmour en Wright, is Breathe één van de hoogtepunten van Dark Side Of The Moon (1973). Na Time volgt er nog een reprise van de track. Tijdens het optreden op Live 8 in 2005 werden deze beide delen samengevoegd tot één nummer, iets dat eerder in de geschiedenis van Pink Floyd niet was voorgekomen.

5. High Hopes

Het absolute hoogtepunt van The Division Bell (1994). High Hopes heeft met zijn vrij rechttoe-rechtaan balladgeluid weinig te maken met het Pink Floyd van de jaren 70, maar dat het een geweldige compositie is valt niet te ontkennen. Een mooie gitaarsolo aan het eind mag natuurlijk niet ontbreken. De tekst van High Hopes gaat over ‘dingen die je krijgt en verliest in het leven’ en werd mede geschreven door Gilmours vrouw Polly Samson, die op het merendeel van The Division Bell de teksten voor haar rekening nam.

4. Echoes

Sommigen zien Echoes als het beste dat Pink Floyd ooit heeft voortgebracht, anderen als een blauwdruk voor het geluid dat met Dark Side Of The Moon uiteindelijk tot bloei zou komen. Hoe dan ook: het is duidelijk dat dit ruim 23 minuten durende epos een mijlpaal in de geschiedenis van de band vormt. Gilmours gitaarspel staat in grote delen van de track centraal en ook het geluid dat lijkt op een meeuw (ongeveer halverwege het nummer) stamt uit zijn instrument nadat hij die per ongeluk verkeerd op zijn wah-pedaal had aangesloten.

3. Wish You Were Here

Wish You Were Here, het titelnummer van het gelijknamige album uit 1975, is een gezamenlijke compositie van Roger Waters en David Gilmour en gaat zoals meer nummers op die plaat over oud-bandmaatje Syd Barrett. Het is misschien wel het meest breekbare nummer dat Pink Floyd ooit maakte, en dat gevoel is mede te danken aan Gilmours zang en (deels op een twaalfsnarige gitaar vertolkte) spel. Toen Pink Floyd in 1996 werd opgenomen in de Rock And Roll Hall Of Fame vertolkten Gilmour en Wright een versie met Billy Corgan (Smashing Pumpkins),

2. Fat Old Sun

Deze track van Atom Heart Mother (1970) is een solocompositie van Gilmour en wat ons betreft de beste die hij ooit voor Pink Floyd maakte. Net als het eerdere The Narrow Way nam hij hier alle instrumenten voor zijn rekening, behalve de keyboards die door Richard Wright werden gespeeld. Op plaat duurde het nummer nog geen 6 minuten, maar live kon de track zoals zo vaak bij Pink Floyd behoorlijk worden uitgebreid. Onze favoriete versie stamt echter uit de On An Island-tour die Gilmour in 2006 ondernam. Hieronder de opname van de release Live In Gdansk (2008).

1. Comfortably Numb

Ja, het is natuurlijk wat voorspelbaar, maar de beste gitaarsolo van David Gilmour (en daarnaast één van de beste gitaarsolo’s überhaupt) hoort gewoon op nummer 1 in dit lijstje. Met Comfortably Numb zette Gilmour zijn meest kenmerkende werk neer, en dat op een album (The Wall, 1979) dat bijna helemaal door Roger Waters werd gedomineerd. Oorspronkelijk was het nummer een instrumentale demo gemaakt voor Gilmours eerste soloalbum (1978), waarna het tijdens de The Wall-opnames in samenwerking met Roger Waters tot het nummer werd zoals we dat nu kennen. Volgens de overlevering leidde die ontwikkeling tot hevige ruzies tussen beiden, vanwege sterk verschillende ideeën over de sound.