Peter Gabriel is een veelzijdig man. Met Genesis schreef hij prog-geschiedenis, zijn eerste vier titelloze soloplaten waren experimentele meesterwerken, met So maakte hij de perfecte popplaat en hij was door de jaren heen nooit te beroerd om een lekkere hoeveelheid wereldmuziek in zijn songs te verwerken. Vandaag wordt hij 63, en daarom zetten wij onze favoriete Peter Gabriel-songs op een rij.

10. Intruder

Dit ietwat duistere nummer van Peter Gabriels derde album vertelt het verhaal van een inbraak door de ogen van de inbreker. Gabriel zingt lekker onderkoeld, wat bijdraagt aan de bijzondere sfeer van het nummer. Drummer en oud-Genesis maatje Phil Collins gebruikt op dit nummer bovendien voor het eerst zijn later zo bekend geworden ‘gated drum’-geluid dat hij samen met technicus Hugh Padgham ontwikkelde. Let ook op de xylofoonsolo halverwege!

9. In Your Eyes

Met het extreem succesvolle So (1986) bewees Gabriel een album vol radiovriendelijke songs te kunnen maken, zonder dat de inhoudelijke kwaliteit van de nummers daar onder leed. In Your Eyes is daar een perfect voorbeeld van: een prachtig liefdesliedje dat erg toegankelijk is, maar toch na al die jaren nog steeds blijft boeien. Misschien wel het meest romantische nummer dat Gabriel ooit schreef.

8. My Body Is A Cage

Toegegeven: dit is natuurlijk geen Peter Gabriel-compositie. Maar de manier waarop hij dit nummer van Arcade Fire op zijn coveralbum Scratch My Back vertolkt, bezorgt ons elke keer weer kippenvel. Dankzij zijn ingetogen zang en het orkestarrangement krijgt het nummer een dramatische laag die het al erg sterke origineel moeiteloos overstijgt. En doordat dit nummer in een aflevering van de dramaserie House M.D. opdook, leerde een hele nieuwe groep mensen Gabriel kennen.

7. White Shadow

Op Peter Gabriels tweede album, dat in 1978 verscheen, vinden we het nummer White Shadow dat in de verte wat herinneringen aan Genesis oproept. De prachtige gitaarsolo wordt gespeeld door Robert Fripp, die het album ook produceerde. Oorspronkelijk was het de bedoeling om de plaat een trilogie te laten vormen met Fripp’s eigen Exposure (1979) en het ook door hem geproduceerde Sacred Songs van Daryl Hall (1980). Dat idee kwam echter niet van de grond omdat Hall’s management tegen was.

6. Sky Blue

Na Us (1992) duurde het maar liefst tien jaar voor er weer een reguliere studioplaat van Gabriel kwam, maar het eindresultaat Up (2002) stelde geenszins teleur. Sky Blue is het onmiskenbare hoogtepunt van het album en biedt alles wat je van Peter Gabriel mag verwachten: een prachtige melodie, ijzersterke tekst en een tot in de puntjes uitgewerkte productie.

5. Red Rain

Deze opener van So zal door sommigen als wat te commercieel worden ervaren, maar Red Rain is wat ons betreft gewoon een prachtig nummer. De tekst vindt zijn basis bij een filmidee van Gabriel met de naam Mozo, waarin mensen werden gestraft voor hun zonden door middel van bloederige regen. De film kwam er niet, het nummer gelukkig wel. De hi-hat die het regengeluid nabootst wordt op het album overigens bespeeld door Stewart Copeland (The Police).

4. Here Comes The Flood

Ook Here Comes The Flood zou zijn tekstuele basis vinden in het verhaal van Mozo. Als afsluiter van Gabriels eerste soloplaat uit 1977 bood de originele studioversie een gestage opbouw naar de climax, maar Gabriel zelf vond het stuk over-geproduceerd.  Kleiner uitgevoerde versies zijn te vinden op het eerdergenoemde Exposure van Robert Fripp, alsook Gabriels verzamelaar Shaking The Tree (1990). Onze favoriete vertolking van het nummer is echter onderstaande, van de DVD Growing Up Live (2003)

3. Secret World

Us (1992) was wellicht Peter Gabriels meest persoonlijke album, met veel nummers over problemen als zijn mislukte eerste huwelijk en de moeizame relatie met zijn oudste dochter. Secret World is onze favoriet van de plaat en waarschijnlijk dacht Gabriel daar zelf ook zo over, want hij noemde de bijbehorende tour en het live-album dat daaruit voortkwam naar het nummer. Onderstaande video stamt uit die tournee en laat duidelijk zien hoe sterk Gabriel ook live is.

2. Biko

Wat ons betreft het mooiste voorbeeld van de wereldmuziek-invloeden in Gabriels nummers. Biko is verder echter bijzonder klein gehouden, en dat mag ook wel met het tekstuele onderwerp: als ode aan de vermoorde Zuid-Afrikaanse activist Steve Biko was het nummer een aanklacht tegen het apartheidsregime. Hoewel protestnummers zelden een lang leven beschoren zijn (tijden veranderen immers) is Biko vandaag de dag nog steeds even indrukwekkend als bij het verschijnen in 1980.

1. Solsbury Hill

Het is misschien wat voorspelbaar, maar we kunnen er toch echt niet omheen: Solsbury Hill is nu eenmaal de ultieme Peter Gabriel-song. Het zit slim in elkaar (met een ongewone 7/4-maatsoort), blijft tegelijkertijd makkelijk hangen en doet dat met behulp van vooral een akoestische gitaar en sterke zang. Tekstueel gaat het nummer over Gabriels vertrek uit Genesis, nadat hij op Solsbury Hill (ja, het bestaat echt) een spirituele ervaring had.