Nadat Fish uit Marillion stapte, hadden veel mensen waarschijnlijk verwacht dat het snel afgelopen zou zijn met de band. Maar niets bleek minder waar: met Steve Hogarth als vervanger werd Marillion misschien wel beter en creatiever dan ooit. Vandaag viert de zanger zijn 54e verjaardag, reden om na ons Marillion-lijstje met Fish nu eens stil te staan bij ‘zijn’ periode.

10. Seasons End

Het eerste album met Hogarth was Seasons End in 1989. De meeste muziek voor deze plaat was al geschreven toen Fish nog in de band zat en mede daarom klinkt het album nog erg als het ‘oude’ Marillion. Dankzij zijn karakteristieke stemgeluid weet Hogarth echter toch al een behoorlijke stempel op de plaat te drukken. Niet dat het bij de titeltrack waarschijnlijk veel uit zou maken wie het zingt, want dat nummer is dankzij de geweldige sfeer hoe dan ook magisch.

9. Out Of This World

Out Of This World is één van de absolute hoogtepunten van het album Afraid Of Sunlight uit 1995. De tekst van het nummer gaat over Donald Campbell, de man die in 1964 zowel het snelheidsrecord op land (650 km/u!) als op water verbrak en in 1967 overleed bij een crash waarbij zijn lichaam niet gevonden werd. Het nummer van Marillion leidde decennia later tot een zoekactie waarbij het lichaam van Campbell kon worden geborgen. Muzikaal werkt het nummer vooral toe naar het verstilde eindstuk met sfeervolle synthesizerklanken van Mark Kelly.

8. This Strange Engine

Stiekem was de opvolger van Afraid Of Sunlight een beetje teleurstellend, maar het titelnummer van This Strange Engine (1997) maakte veel goed. Een typisch prognummer (ook qua speelduur) met een autobiografische tekst waarin Hogarth over zijn jeugd zingt. Het nummer kent veel wisselingen van tempo en sfeer, maar weet toch als een eenheid te voelen. En de gitaarsolo van Steve Rothery is niets minder dan subliem.

7. Ocean Cloud

In het nieuwe millennium besloot Marillion regelmatig de fans in te schakelen voor het realiseren van nieuwe projecten. Zo ook bij Marbles (2004), dat via de website van de band kon worden voorbesteld als exclusieve 2cd-versie. Wie dat voor een bepaalde datum deed, werd bovendien met naam vermeld in het cd-boekje. Later verscheen er in de reguliere handel een uitgeklede versie van Marbles, die slechts één schijfje bevatte. Het nummer Ocean Cloud stond daar niet op: die is enkel te vinden op de dubbelaar. Eigenlijk doodzonde, want dit is toch Marillion op zijn best?

6. This Is The 21st Century

Na een aantal uiterst matige albums werd met Anoraknophobia (2001) de kwalitatieve weg naar boven weer enigszins ingezet (om met de eerdergenoemde opvolger Marbles weer echt op niveau te komen). This Is The 21st Century, een lange track met een spacey uitstraling, vormt het hoogtepunt van de plaat. Het nummer kabbelt bijzonder rustig voort, maar juist dat zorgt voor de unieke sfeer die This Is The 21st Century neerzet. Ook uitgekleed werkt het nummer overigens goed, zo bleek in 2009 op de cd Less Is More

5. Happiness Is The Road

Een bijzonder ambitieus album uit 2008: de dubbelaar Happiness Is The Road, bestaande uit twee delen (Essence en The Hard Shoulder) die los of gecombineerd te verkrijgen waren. Prijsnummer is de afsluiter van Essence (als je de hidden track Half Full Jam niet meetelt), tevens de titeltrack van het project. De tekst van het nummer is geïnspireerd op het boek The Power Of Now van Eckhart Tolle. Waar het album voor Marillion-begrippen vrij rustig was, bood dit lied toch een prettige hoeveelheid energie.

4. Gaza

Het eind vorig jaar verschenen Sounds That Can’t Be Made was ongetwijfeld het beste Marillion-album sinds Marbles, en volgens sommigen zelfs sinds Afraid Of Sunlight. Dat is voor een erg groot deel te danken aan opener Gaza, een 17 minuten durend epos waarin Steve Hogarth zingt over een jongen die opgroeit in de door Israël bezette Gazastrook. Het is één van de meest politieke nummers van Marillion en laat de band bovendien van een vrij rockende kant horen.

3. The Great Escape

Het conceptalbum Brave (1994) wordt door velen gezien als het hoogtepunt van het Marillion met Steve Hogarth. Niet verwonderlijk: zowel muzikaal als tekstueel zit het album uitzonderlijk goed in elkaar. De plaat is een conceptalbum over een meisje met geheugenverlies waar Hogarth over had gehoord op het nieuws. De muziek op het album leunt sterk op een (vrij duistere) sfeer en het uit twee secties bestaande The Great Escape vormt de indrukwekkende climax van het geheel.

2. Afraid Of Sunlight

Omgaan met de (negatieve) gevolgen van roem is een belangrijk thema op Afraid Of Sunlight en op de titeltrack komt dit het duidelijkst naar voren. Het nummer begint vrij rustig, maar gaat na ongeveer anderhalve minuut naar het refrein toe, waarbij Hogarth enige pathos in zijn stem (zoals wel vaker) niet schuwt. “So how do we now come to be afraid of sunlight?” Een uitermate krachtige track, ook dankzij de toetsenpartijen.

1. Neverland

Tot aan het verschijnen van Sounds That Can’t Be Made vorig jaar, was Marbles het onbetwiste hoogtepunt van Marillion in het nieuwe millennium. Eén nummer steekt er op die plaat toch wel met kop en schouders bovenuit: Neverland. Het hele album werkt eigenlijk naar deze track toe met zijn geweldige middenstuk, vol ijzersterk gitaarwerk van Rothery en bijzondere echo-effecten op de zang van Hogarth. Nog altijd een haast onmisbaar nummer in de immer wisselende setlists van Marillion.