Dankzij zijn innovatieve gitaarwerk behoort Robert Fripp (vandaag 67 geworden) absoluut tot de belangrijkste (prog)rockgitaristen. De karakteristieke sound verfraaide albums van onder anderen David Bowie, Peter Gabriel en Brian Eno, maar de meeste lof kreeg hij natuurlijk voor het werk met zijn onvolprezen band King Crimson. Wij zetten de tien meest verbluffende Crimson-tracks op een rij:

10. I Talk To The Wind

Eigenlijk verdienen alle stukken van het monumentale debuutalbum In The Court Of The Crimson King (1969) wel een plaats in dit lijstje. Uiteindelijk hebben vier van de vijf tracks de top 10 gehaald en natuurlijk zit het waanzinnig mooie en kalme I Talk To The Wind daar ook bij. De tekst was van de vaste bandpoëet Peter Sinfield, terwijl Ian McDonald voor de muziek zorgde. Laatstgenoemde domineert het nummer met zijn betoverende fluitspel.

9. Elephant Talk

Nadat King Crimson in 1974 werd opgeheven, richtte Robert Fripp zich op solowerk en afwijkende projecten met de even experimentele Brian Eno. Begin jaren tachtig vormde Fripp een nieuwe band met zanger/gitarist Adrian Belew (die eerder te horen was in meesterlijke Zappa-composities als City Of Tiny Lites), bassist Tony Levin en drummer Bill Bruford. Aanvankelijk noemde hij het kwartet Discipline, maar uiteindelijk werd dat de titel van een nieuw King Crimson-project. Voorzien van een totaal nieuwe sound maakte de band een van zijn beste platen, met het humoristische Elephant Talk als een van de uitschieters:

8. The Night Watch

Tussen de twee magistrale albums Larks’ Tongues In Aspic (1973) en Red (1974) bracht King Crimson het eveneens geniale Starless And Bible Black uit. Een overrompelend stuk op deze lp is The Night Watch, waarin enkele van Fripp’s meest indrukwekkende gitaarpartijen te horen zijn. In 1997 werd het ook de titel van een livealbum dat 24 jaar eerder was opgenomen het Amsterdamse Concertgebouw.

7. In The Wake Of Poseidon

De lp In The Wake Of Poseidon (1970) werd door sommigen gezien als ‘meer van hetzelfde’ na het verbluffende debuut. Deze plaat is dan ook wat onderschat, vergeleken met het beroemdste werk van King Crimson. Vooral de fenomenale titeltrack is een van de beste opnames die de band ooit op plaat heeft gezet. Mede dankzij de sterke leadzang van Greg Lake, die hetzelfde jaar vertrok en een ster werd bij Emerson, Lake & Palmer.

6. Red

Red (1974) is zo’n plaat die je keihard moet draaien om er het maximale luisterplezier uit te kunnen halen. De titeltrack is een loodzwaar en uitdagend instrumentaal stuk met het totaal unieke gitaarwerk van Fripp op de voorgrond. Ook zeer de moeite waard is de onderstaande uitvoering van de dvd Déjà Vrooom (1999), opgenomen in Japan. Net zoals in de originele studio-opname is de almachtige Bill Bruford op drums te horen, maar de line-up bestaat hier verder uit onder anderen Adrian Belew (gitaar) en Tony Levin (bas).

5. Epitaph

“Confusion will be my epitaph/As I crawl a cracked and broken path/If we can make it we can all sit back and laugh/But I fear tomorrow I’ll be crying.” Epitaph (letterlijk: grafschrift), de derde track van het progkunstwerk In The Court Of The Crimson King, is duidelijk niet het meest opbeurende lied dat je ooit zult horen. Wel een van de beste, mede dankzij een sterke vocale prestatie van Greg Lake. Er werd later zelfs een platenlabel (Epitaph Records) naar dit nummer vernoemd.

4. Larks’ Tongues In Aspic (Pt. I & Pt. II)

Natuurlijk zijn Part One en Part Two van Larks’ Tongues In Aspic twee verschillende stukken, maar wij voegen ze voor het gemak even samen (simpelweg omdat wij niet kunnen kiezen tussen de twee). De experimentele instrumentale composities zijn niet voor iedereen weggelegd, maar bewijzen wel nogmaals dat Fripp tot de meest bijzondere gitaristen ter wereld behoort. In 1984 stond een Part III op het album Three Of A Perfect Pair, gevolgd door een Part IV op The ConstruKction Of Light (2000).

3. The Court Of The Crimson King

Met de (bijna-)titeltrack van In The Court Of The Crimson King (inclusief de passages The Return Of The Fire Witch en The Dance Of The Puppets) maakte de band het meest toegankelijke stuk uit zijn oeuvre. Met indringende mellotronklanken van Ian McDonald en schitterende zang van Greg Lake ontstond dit ware progmeesterwerk, dat ook voortreffelijk is uitgevoerd op het livealbum The Tokyo Tapes van Steve Hackett (met King Crimson-alumnus John Wetton als zanger).

2. 21st Century Schizoid Man

Bijna 45 jaar na de release blaast 21st Century Schizoid Man de luisteraar nog steeds omver met een dijk van een gitaarriff, de bijna griezelige vervormde stem van Greg Lake en een totaal onconventionele opbouw. Een sample van deze rockklassieker was later te horen in een nummer van rapper Kanye West, tot groot ongenoegen van Fripp. Het gitaargenie had zijn toestemming niet gegeven, waardoor er een strijd met het label Universal Music Group ontstond.

1. Starless

Het laatste King Crimson-album voor de breuk in 1974 sluit af met een allesovertreffende brok genialiteit. Zoals de titel al doet vermoeden, was Starless oorspronkelijk bedoeld voor het voorgaande album Starless And Bible Black, maar uiteindelijk belandde de song op Red (1974). Na een onheilspellend gedeelte met rustige coupletten, slaat de sfeer om in het tweede gedeelte, met een climax van keiharde fusion. Beter kan progrock niet worden.