In navolging van onze eerdere lijsten met de beste classic rock-toetsenisten en drummers zetten wij vandaag de tien ultieme rockbassisten op een rij. Deze geweldenaren hebben ons in de afgelopen decennia omvergeblazen met hun imponerende en vaak vernieuwende baswerk. Natuurlijk zijn er nog veel meer rockers die raad weten met het instrument. Daarom zijn we weer erg benieuwd naar jullie lijstjes!

10. Geezer Butler (Black Sabbath)

Black Sabbath heeft meerdere goede basgitaristen gehad (onder wie Whitesnake’s Neil Murray), maar aangezien Terrence ‘Geezer’ Butler deel uitmaakte van de oorspronkelijke bezetting met Ozzy Osbourne, is hij uiteraard dé Sabbath-bassist. Mede dankzij Geezers loodzware baslijnen zijn songs als Children Of The Grave en Symptom Of The Universe zo onweerstaanbaar. Butler bracht ook meerdere platen uit van zijn project GZR, maar het is goed om hem dit jaar eindelijk weer eens met zijn oude bandmaatjes Tony Iommi en Ozzy te horen op een Black Sabbath-studioalbum. [AM]

9. Phil Lesh (Grateful Dead)

Een stuwende kracht achter een van de beste jambands uit de rockgeschiedenis: The Grateful Dead. Phil Lesh werd met zijn losse, geïmproviseerde stijl in Dead-klassiekers als Dark Star en China Cat Sunflower een zeer invloedrijke bassist. The Grateful Dead is helaas niet meer, maar na het overlijden van frontman Jerry Garcia hield Lesh met andere overgebleven bandleden het repertoire van de band in leven onder de namen The Dead, The Other Ones en Phil Lesh & Friends. [DG]

8. Cliff Burton (Metallica)

Toen Cliff Burton in 1982 als bassist van de band Trauma optrad in Los Angeles, werd hij opgemerkt door James Hetfield en Lars Ulrich. Zij wilden hem graag in hun band Metallica  hebben. Nog geen jaar later zou hij op het debuutalbum Kill ‘Em All met het solostuk (Anesthesia) Pulling Teeth bewijzen wat hij allemaal in zijn mars had. Zijn melodische maar strakke stijl (waarbij hij regelmatig zijn basgitaar als solo-instrument hanteerde) bleef vervolgens een duidelijke stempel drukken op het Metallica-geluid, zoals te horen is op de albums Ride The Lightning en het overbekende Master Of Puppets. Helaas moeten we het inmiddels al bijna 27 jaar zonder zijn baskunsten stellen: op 27 september 1986 kwam Burton om het leven bij een tourbusongeluk. [SS]

7. Jack Casady (Jefferson Airplane, Hot Tuna)

David Crosby nam ooit een demo op van zijn lied Guinnevere met Jack Casady op bas (deze opname is te vinden in de CSN-boxset uit 1991). De rocker omschreef het spel van Casady als ‘een tweede stem’. Een treffende beschrijving, want deze basman was voor een groot deel verantwoordelijk voor de – zeker live – geweldige sound van Jefferson Airplane. Luister voor bewijs naar het waanzinnige livealbum Bless Its Pointed Little Head (1969) of de titelloze akoestische debuutplaat van zijn latere project Hot Tuna (1970). [DG]

6. Billy Sheehan (David Lee Roth, Mr. Big)

De hoge kwaliteit van David Lee Roth’s eerste twee soloalbums na zijn vertrek uit Van Halen (Eat ‘Em And Smile en Skyscraper) is mede te danken aan de fantastische band die de zanger had verzameld. Met Steve Vai op gitaar, Gregg Bissonette op drums en Billy Sheehan op bas kon je spreken van een waar krachtteam. Ook bij Mr. Big en de band van Vai bewees Sheehan zich met zijn snelle stijl (hij maakte ook gebruik van ‘fingertapping’ op zijn instrument) een van de beste hardrockbassisten. [AM]

5. Chris Squire (Yes)

Dat Chris Squire door de jaren heen één van de meest bepalende factoren in het geluid van Yes is geweest, ligt heus niet alleen aan het feit dat hij als enige persoon altijd in de band heeft gezeten. Het ligt ook aan zijn altijd duidelijk aanwezige, maar ook melodische baspartijen die de man neer weet te zetten. Hoogtepunt: Yes-klassieker Roundabout. Squire werd daarmee één van de meest invloedrijke bassisten uit de prog van de jaren 70. Ook buiten de Yes-context weet hij zich prima te redden, zo bewees hij in 1975 op de soloplaat Fish Out Of Water en vorig jaar nog met Squackett, een samenwerking met gitarist Steve Hackett. [SS]

4. Tony Levin (o.a. King Crimson)

Hoewel Chris Squire Yes nooit heeft verlaten, is er toch nog een andere bassist die met de band geassocieerd kan worden. Tony Levin speelde in de jaren 80 namelijk in ‘het tweede Yes’, dat onder de naam Anderson Bruford Wakeman Howe opereerde. Ook maakte hij verschillende keren deel uit van de lineup van King Crimson. Maar het meest legendarisch werd Levin toch als sessiemuzikant, zowel in de studio als op het podium. Hij is de vaste bassist van Peter Gabriel en speelde op platen van o.a. Alice Cooper, John Lennon en Lou Reed. Op het podium kan je hem herkennen aan zijn ‘funk fingers’, zelfbedachte  verlengstukken voor zijn vingers die zijn bassound een heel eigen draai geven. [SS]

3. Geddy Lee (Rush)

Geddy Lee is een veelzijdig man. Bij Rush houdt hij zich onder meer bezig met de leadzang en de toetsen, maar wanneer hij de bas ter hand neemt merk je dat daar zijn ware talent ligt. Lee is een meester in het op het oog eenvoudig houden van zijn partijen, maar weet er tegelijkertijd altijd voor te zorgen dat hij meer is dan een statische, ondersteunende bassist. Saai wordt het nooit. Niet voor niets was hij een inspiratie voor velen, zoals Cliff Burton van Metallica en Steve Harris van Iron Maiden. [SS]

2. Jack Bruce (Cream)

Met zijn verpletterende basgeweld en unieke stemgeluid bepaalde Jack Bruce in de jaren zestig mede het geluid van Cream. Natuurlijk behoren klassiekers als Sunshine Of Your Love, White Room en Politician tot zijn beste werk, maar ook na het uiteenvallen van dat supertrio bleef Bruce indruk maken met zijn inspirerende baswerk. Neem zijn meesterlijke soloalbum Songs For A Tailor (1969), de enige plaat van BBM (Bruce, Ginger Baker en Gary Moore, 1994), het recentere werk met gitaarheld Robin Trower (Seven Moons, 2008) of zijn nieuwe fusion-‘supergroep’ Spectrum Road (met o.a. Vernon Reid van Living Colour). [DG]

1. John Entwistle (The Who)

The Who wist als band een energie en agressiviteit in de rockmuziek te brengen die generaties zou beïnvloeden. Voor het basgeluid van John Entwistle gold dat net zozeer: niet voor niets riepen lezers van Rolling Stone hem in 2011 uit tot Greatest Bassist Of All Time. Zijn spel was veelzijdig maar herkenbaar, en kwam met name in een livesituatie goed tot zijn recht. Entwistle was dan ook de enige in The Who die muzikaal geschoold was. Behalve met zijn spel pionierde hij ook met het gebruik van de zogenaamde Marshall Stack, die hij naar verluidt vooral gebruikte omdat hij zichzelf anders niet kon horen wanneer Pete Townshend en Keith Moon weer eens hun instrumenten kapotsmeten. [SS]