Weinig jaren in de popgeschiedenis hebben zo veel beroemde rockalbums opgeleverd als 1968. Vandaag is het 45 jaar geleden dat de waanzinnig mooie lp Odessey & Oracle van The Zombies verscheen, zonder twijfel een van de topplaten van dat jaar. Verder kwam er essentieel werk van onder meer The Beatles, The Rolling Stones en Jimi Hendrix uit. Wij maakten een top 10 van de beste platen van 1968, waarvan volgens ons alle titels bij iedere rockliefhebber in de kast horen te staan:

10. Big Brother And The Holding Company – Cheap Thrills

Dankzij haar verpletterende optreden als zangeres van Big Brother And The Holding Company op Monterey Pop in 1967 werd Janis Joplin een superster. Het kort daarna uitgebrachte debuutalbum van de band viel wat tegen, maar de opvolger Cheap Thrills is een klassieker. Janis zingt geweldig in de versies van Ball And Chain, Summertime en Piece Of My Heart. Na deze release startte ze een solocarrière, maar Cheap Thrills bleef de beste plaat die ze ooit heeft volgezongen.

9. The Byrds – The Notorious Byrd Brothers

The Notorious Byrd Brothers is het vijfde album van The Byrds en wordt gezien als het beste van de band. Desondanks zorgden de opnames voor de nodige personele wijzigingen. Gitarist David Crosby bijvoorbeeld, verliet de band nadat het liedje Goin’ Back op de plaat verscheen, ten koste van een Crosby-song [zie onze lijst met de tien beste Byrds-covers]. Het album kent, uiteraard, de klassieke harmonische zang van The Byrds.

8. The Mothers Of Invention – We’re Only In It For The Money

In 1968 een album uitbrengen dat de hippiecultuur hevig bekritiseert: daarvoor moet je haast wel Frank Zappa zijn. Terwijl hij met zijn Mothers Of Invention aan de plaat werkte, brachten The Beatles het legendarische Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band uit, waarvan Zappa weinig gecharmeerd was: “They’re only in it for the money.” Die band krijgt het dan ook bijzonder zwaar te verduren op de plaat. Oorspronkelijk zou ook de albumcover een parodie zijn op Sgt. Peppers…, maar deze afbeelding werd uiteindelijk verhuisd naar de binnenhoes.

7. The Band – Music From Big Pink

Nadat The Band zich losweekte als begeleidingsband van Bob Dylan, trokken de mannen naar Big Pink. Het betrof een groot roze huis in West Saugerties, New York. Daar, in de kelder van dat huis, nam The Band het debuut-plaat Music From Big Pink op. Met het onvolprezen Chest Fever (een mooi orgel-intro door Garth Hudson) en de hit The Weight, gezongen door drummer Levon Helm. Als afsluiter op de plaat staat de Dylan-klassieker I Shall Be Released, gezongen door pianist Richard Manuel. Met een zeer hoge stem.

6. The Kinks – The Kinks Are The Village Green Preservation Society

Het meesterwerk van The Kinks, volledig ontsproten uit het brein van Ray Davies. De vijftien songs op The Village Green Preservation Society zijn allemaal subliem, met name Village Green, Do You Remember Walter? en People Take Pictures Of Each Other. Het conceptalbum wordt op diverse heruitgaven ook nog eens aangevuld met (onder meer) de heerlijke single Days. Een van de beste albums van de jaren zestig en dat de lp zo laag in dit lijstje staat, bewijst alleen maar dat 1968 een geweldig rockjaar was. God Save The Kinks!

5. The Zombies – Odessey And Oracle

Drie jaar na het debuutalbum Begin Here kwamen The Zombies met hun tweede plaat Odessey And Oracle. Een vrij lang gat tussen twee albums (zeker voor die tijd), maar het tegenvallende succes van een aantal singles zorgde ervoor dat er lange tijd geen interesse was in een langspeler. Het was CBS Records voor wie de band uiteindelijk Odessey And Oracle opnam, waarbij het woord Odessey verkeerd gespeld was door de coverdesigner (dit moet eigenlijk Odyssey zijn). Toen het album verscheen, was de band vanwege hoogopgelopen spanningen al uit elkaar.

4. The Rolling Stones – Beggars Banquet

Het psychedelische Their Satanic Majesties Request (1967) was in de ogen van veel critici een fiasco, maar de rauwe opvolger Beggars Banquet snoerde ze in 1968 direct weer de mond. Het team Jagger-Richards was geweldig op dreef met instantklassiekers als Sympathy For The Devil en Street Fighting Man. De lp was de eerste in een reeks van vier essentiële Stones-platen en het laatste volledige album met wijlen Brian Jones, die slechts in enkele tracks van de volgende plaat Let It Bleed te horen is.

3. Van Morrison – Astral Weeks

Van Morrison scoorde in 1967 een hit met het melodieuze Brown Eyed Girl, maar voor zijn eerste album op het Warner Bros-label sloeg de Ierse meester een nieuwe, gedurfde richting in. Astral Weeks werd een van de vreemdste en tegelijkertijd meest intrigerende albums van de late jaren zestig. Ondanks de betoverende zang en de ongewone instrumentatie in de acht meesterlijke songs werd Astral Weeks destijds geen groot commercieel succes. Tegenwoordig staat de plaat bekend als Van The Man’s meesterwerk.

2. The Beatles – The Beatles

Beter bekend als The White Album, een dubbelaar die op veel momenten nauwelijks een Beatlesplaat te noemen is omdat de leden allemaal heel erg hun eigen ding doen. De verhoudingen waren niet al te best, Ringo Starr verliet zelfs korte tijd de band omdat hij zijn rol te klein vond worden (daaropvolgend speelde Paul McCartney drums op Back In The U.S.S.R. en Dear Prudence) en producer George Martin ging halverwege de opnamesessies ineens onaangekondigd op vakantie. Het is eigenlijk een wonder dat The White Album zo briljant is geworden, maar dankzij klassiekers als Helter Skelter, While My Guitar Gently Weeps en Blackbird is dat wel het geval.

1. The Jimi Hendrix Experience – Electric Ladyland

Niet alleen ons favoriete album uit 1968, maar één van de meest legendarische gitaarplaten allertijden. Behalve voor de muziek stiekem ook erg bekend vanwege de binnenhoes. Met Voodoo Chile als absoluut muzikaal hoogtepunt, maar eigenlijk is het hele album briljant. Met zijn grote mengeling aan stijlen was Electric Ladyland een perfect middel voor Jimi Hendrix om onmiskenbaar zijn talent en veelzijdigheid te tonen, waarvoor hij dan ook de tijd nam: de perfectionistische gitarist deed soms wel tientallen takes per nummer. Helaas zou dat meteen de laatste keer zijn, want dit is het laatste studioalbum dat met zijn eigen medewerking verscheen.