Wanneer je denkt aan legendarische classic rock-platen, is 1983 hoogstwaarschijnlijk niet het eerste jaar dat in je opkomt. Logisch ook, want in een periode waarin popdeuntjes vol synthesizers en drumcomputers hoogtij vierden, maakten veel van onze muzikale helden juist hun mindere albums. Gelukkig bood het jaar ook voldoende moois, zoals bijvoorbeeld Eliminator van ZZ Top dat vandaag precies 30 jaar geleden verscheen. Reden om onze favoriete platen uit 1983 eens op een rijtje te zetten.

10. Pink Floyd – The Final Cut

The Final Cut was het laatste Pink Floyd-werk waarop Roger Waters te horen was. En dat niet in geringe mate, want eigenlijk was het album min of meer een soloplaat van Waters. Het was in eerste instantie de bedoeling om een soundtrack voor de filmversie van The Wall uit te brengen, onder de titel Spare Bricks. Uiteindelijk werd het toch een op zichzelf staand album dat zelfs een eigen “Video EP” kreeg.

9. Paul Simon – Hearts And Bones

1983 was ook het jaar waarin Paul Simon de meest onderschatte plaat uit zijn carrière uitbracht. Na het succes van The Concert In Central Park met zijn oude maat Art Garfunkel was het de bedoeling dat er ook een nieuw studioalbum van het legendarische duo zou komen. Dat gebeurde niet en Hearts And Bones werd een soloalbum van Simon. De kwaliteit van de lp werd overschaduwd door het monstersucces Graceland (1986), maar nummers als Train In The Distance, Hearts And Bones en The Late Great Johnny Ace (geschreven naar aanleiding van de moord op Lennon) behoren tot Simons allerbeste.

8. Thin Lizzy – Thunder And Lightning

Voor het laatste studioalbum van Thin Lizzy werd gitarist John Sykes aan de line-up toegevoegd (hij verving Snowy White). Het resultaat was Thunder And Lightning, de beste Lizzy-lp sinds Black Rose: A Rock Legend (1979), en misschien wel de hardst rockende uit het gehele oeuvre. De plaat bevatte knallers als Heart Attack, Thunder And Lightning en Cold Sweat, en werd hetzelfde jaar nog gevolgd door een sterk livealbum (Life), de laatste Thin Lizzy-release die Phil Lynott nog mocht meemaken.

7. Iron Maiden – Piece Of Mind

Het is natuurlijk nooit makkelijk om een opvolger te maken voor een zeer succesvol album. Maar wanneer dat succesvolle album de onbetwiste metalklassieker The Number Of The Beast betreft, dan moet de opvolger wel van héle goede huize komen. Iron Maiden flikte het, want Piece Of Mind deed praktisch niet onder voor zijn voorganger. De galopperende ritmes, het herkenbare samenspel van gitaristen Dave Murray en Adrian Smith en het hoge bereik van vocalist Bruce Dickinson maakten van Piece Of Mind wederom een sterk album, met het nummer The Trooper als een van de hoogtepunten. Overigens is Piece Of Mind het eerste album waarop drummer Nicko McBrain te horen is. Hij verving destijds de eerder deze maand aan multiple sclerose overleden Clive Burr. Burr werd 56 jaar.

6. U2 – War

War is misschien wel het meest directe album van U2, zowel muzikaal als tekstueel. Toch leverde dat de band in 1983 wel een onmiskenbare doorbraak op, niet in het minst te danken aan de klassieker Sunday Bloody Sunday. De plaat kwam binnen op nummer 1 in de Britse albumhitlijst waar het Michael Jacksons Thriller van de troon stootte. Geen geringe prestatie. War was daarmee niet alleen een belangrijk album voor 1983, maar vooral ook een sleutelplaat voor U2 zelf.

5. ZZ Top – Eliminator

Synthesizers? Sequencers? Hoewel er op voorganger El Loco al lichtelijk gehint werd op een nieuwe sound, zal de gemiddelde ZZ Top-fan van het eerste uur toch wel even hebben moeten slikken bij het verschijnen van Eliminator. De pure bluessound van weleer had plaatsgemaakt voor een veel popgerichter geluid, dat echter wel met geweldige composities werd gecombineerd. Dankzij hitsingles als Gimme All Your Lovin’ en Sharp Dressed Man werd Eliminator het meest succesvolle album van ZZ Top. Met opvolger Afterburner ging de band echter een duidelijke stap te ver in het synthesizergebruik.

4. Marillion – Script For A Jester’s Tear

Script For A Jester’s Tear is zonder twijfel één van de beste debuutalbums van de jaren 80 en een mijlpaal in het neoprog-genre. Met een duidelijke knipoog naar Genesis (niet in de laatste plaats omdat Fish in deze periode bij vlagen erg klonk als Peter Gabriel) en legendarische tracks als He Knows You Know en Forgotten Sons, wist de band meteen al een trouwe fanschare aan zich te binden.

3. Dio – Holy Diver

Na zijn vertrek uit Black Sabbath formeerde Ronnie James Dio een nieuwe band met gitarist Vivian Campbell, bassist Jimmy Bain en Sabbath-drummer Vinny Appice. Dit gezelschap debuteerde in 1983 met het adembenemende Holy Diver, dat direct de grote klassieker van de band werd. Behalve de legendarische titelsong staan ook tracks als Rainbow In The Dark, Stand Up And Shout en Don’t Talk To Strangers met gouden letters ingeschreven in de hardrockgeschiedenis. Opvolger The Last In Line (1984) was verbazingwekkend genoeg ongeveer even goed.

2. Stevie Ray Vaughan & Double Trouble – Texas Flood

In 1983 werd de blueswereld wakker geschud door een nieuw, fenomenaal gitaartalent. Stevie Ray Vaughan was al te horen op David Bowie’s album Let’s Dance (heeft dit lijstje net niet gehaald) en met zijn band Double Trouble bracht hij in het zelfde jaar een van de beste bluesalbums aller tijden uit: Texas Flood. SRV’s stormachtige riffs en solo’s in nummers als Texas Flood en Pride And Joy inspireerden talloze andere gitaristen, maar de kunsten van dit zeldzame talent weten ook dertig jaar later nog te verbijsteren.

1. Metallica – Kill ‘Em All

Eigenlijk is het vandaag de dag bijna niet meer voor te stellen dat Metallica ooit zulke fantastische albums als Kill ‘Em All afleverde. Want eerlijk is eerlijk: sinds pakweg halverwege de jaren negentig is de band nooit meer in de buurt gekomen van dit legendarische debuut. Nog altijd staan songs als Motorbreath, Whiplash, Jump In The Fire en Seek & Destroy als een huis en ook dertig jaar na dato nodigen ze onverminderd uit tot een ouderwets potje headbangen. Vlak voor de opnames werd gitarist Dave Mustaine vanwege interne strubbelingen vervangen door ex-Exodus-axeman Kirk Hammett, waarna Mustaine het eveneens zeer succesvolle Megadeth oprichtte. Bassist Cliff Burton zou drie jaar later bij een tourbus-ongeluk in Zweden om het leven komen, maar liet in de vorm van het instrumentale bas-intermezzo (Anasthesia) – Pulling Teeth op Kill ‘Em All een niet minder dan indrukwekkend stuk muziek na.