Seventh Son Of A Seventh Son, een van de meest geliefde Iron Maiden-platen, verscheen precies 25 jaar geleden. De lp was een van de lichtpuntjes in een verder erg mager (rock)muziekjaar. Toch was Iron Maiden niet de enige die een uitstekende plaat maakte. Met name metalacts als Metallica en Queensrÿche waren goed op dreef en vijf legendarische muzikanten bundelden hun krachten voor een wel heel bijzondere supergroep. Classic Rock Mag presenteert de tien beste classic rock-albums van 1988:

10. David Lee Roth – Skyscraper

Sommigen zien David Lee Roth´s tweede soloalbum Skyscraper als een teleurstelling na de klassieker Eat ´Em And Smile (1986). Toch vinden wij deze plaat een meer dan prima opvolger, met songs als de hit Just Like Paradise, Knucklebones, Skyscraper en Damn Good die allen inderdaad verdomd goed zijn. Bovendien kreeg Diamond Dave opnieuw – en helaas voor het laatst – ondersteuning van een krachtteam van topmuzikanten: Steve Vai (gitaar), Billy Sheehan (bas) en Gregg Bissonette (drums). Onderschat.

9. Keith Richards – Talk Is Cheap

Het is met name Mick Jagger die als Rolling Stone bekend staat om zijn succesvolle solocarrière, maar de beide soloalbums van Keith Richards zijn vele malen beter. Talk Is Cheap uit 1988 verscheen in een tijd dat de verhoudingen tussen hem en Jagger op een dieptepunt waren. Het album lijkt dan ook bijna een aanklacht tegen de gepolijste pop van zijn collega en is vrij basaal geproduceerd met volle aandacht voor de kenmerkende riffs. Hij overtrefde daarmee niet alleen Jagger, maar ook bijna alle Stonesplaten uit de jaren 80.

8. It Bites – Once Around The World

De neoproggers van It Bites hebben nooit dezelfde faam en waardering als de tijdgenoten van Marillion gekend. De band scoorde nog wel een hitje in eigen land met Calling All The Heroes, afkomstig van het debuut The Big Lad In The Windmill (1986). Toch overtrof It Bites – toen nog met frontman Francis Dunnery – de kwaliteit van die lp ruimschoots met het tweede album Once Around The World, met het gelijknamige, bijna vijftien minuten durende epos als absolute aanrader voor iedere progliefhebber.

7. Pink Floyd – Delicate Sound Of Thunder

Na het extreem matige A Momentary Lapse Of Reason bewees Pink Floyd met de liveplaat Delicate Sound Of Thunder dat de band het echt wel kon redden zonder Roger Waters. Toegegeven: het zijn natuurlijk de oude nummers die deze plaat de moeite waard maken, maar die worden wel bijzonder goed neergezet. Guy Pratt blijkt een meer dan prima vervanger voor Waters en hij zou dan ook bij latere tournees (ook van Gilmour solo) aanblijven. De registratie verscheen ook op video, maar is tot nu toe niet (officieel) op DVD uitgebracht.

6. Living Colour – Vivid

In latere jaren heeft Living Colour misschien betere albums gemaakt, maar het debuut Vivid leverde de door Mick Jagger ontdekte band wel de logische doorbraak op. Jagger doet overigens zelf ook mee op deze funky hardrockklassieker. De hit Cult Of Personality, met het fenomenale gitaarwerk van Vernon Reid, blijft het prijsnummer van de plaat, maar ook Glamour Boys, Open Letter (To A Landlord) en de Talking Heads-cover Memories Can’t Wait zijn hoogtepunten op een heerlijk veelzijdig album. Levendig is het juiste woord.

5. Toto – The Seventh One

Eigenlijk is The Seventh One het achtste studioalbum van Toto, maar ergens is het wel logisch dat de soundtrack voor de David Lynch-film Dune (overigens wel een van de allerbeste Toto-platen) even niet werd meegerekend. Het met name in Nederland zeer succesvolle album bevat onvergetelijke hits als Stop Loving You (met Jon Anderson van Yes als gastzanger), Pamela en het heerlijke Mushanga. Het beste album van de band sinds Toto IV.

4. Queensrÿche – Operation: Mindcrime

Het afgelopen jaar kwam Queensrÿche vooral onder de aandacht vanwege de breuk tussen frontman Geoff Tate en zijn ex-collega’s. Erg spijtig natuurlijk, maar het is vooral de briljante conceptplaat Operation: Mindcrime waarvoor de progmetalband herinnerd moet worden. Dankzij stukken als Suite Sister Mary en Eyes Of A Stranger was dit album zó goed dat het een zware taak bleek om het in latere jaren te evenaren.

3. Iron Maiden – Seventh Son Of A Seventh Son

Er kan geen twijfel over bestaan dat Iron Maidens beste albums gedurende de jaren tachtig het licht zagen. Powerslave, The Number Of The Beast, Piece Of Mind; stuk voor stuk klassiekers die ook vandaag de dag nog fier overeind blijven. Het zevende album Seventh Son Of A Seventh Son uit 1988 mag in die imposante lijst natuurlijk niet ontbreken. De plaat staat te boek als het eerste échte conceptalbum van de Britten, en was tevens een van de eerste platen waarop prominent gebruik gemaakt werd van keyboards. Dit, in combinatie met klassieke songs als Can I Play With Madness, The Evil That Men Do en het bijna tien minuten klokkende titelnummer, maken Seventh Son Of A Seventh Son tot een onmiskenbaar hoogtepunt in de loopbaan van de Engelse metalband.

2. Metallica – …And Justice For All

Met …And Justice For All stond Metallica voor een zware taak. Niet alleen moest het album het op gaan nemen tegen het meesterwerk Master Of Puppets; ook moest dat gedaan worden zonder de in 1986 bij een tourbusongeluk overleden bassist Cliff Burton. Uiteindelijk werd …And Justice For All de op dat moment bestverkochte Metallica-plaat, om daarna ingehaald te worden door The Black Album (1991). Dat neemt echter niet weg dat we hier enkele van de meest memorabele composities van de band op terugvinden.

1.  Travelling Wilburys – Vol. 1

Jeff Lynne nam een plaat op met George Harrison. Na een etentje met Roy Orbison gingen ze gezamenlijk naar de studio van Bob Dylan, maar Harrison moest eerst nog een gitaar ophalen bij Tom Petty. Zo werd al snel de supergroep Traveling Wilburys geboren. Hun eerste album is een plaat waar de ongedwongenheid vanaf spat en waarop met name de productie van Lynne een duidelijk stempel drukt op het geluid. Voor Dylan, Orbison en Lynne was het een eerste grote succes sinds jaren en het luidde een tijdperk vol samenwerkingen tussen de muzikanten in.