Bij veel bands kost het wat meer tijd om een meesterwerk uit te brengen, bij sommige komt het er nooit van en bij andere is het direct raak. Dat laatste gebeurde bijvoorbeeld precies 35 jaar geleden toen het belachelijk goede Van Halen-debuut verscheen. In de classic rock zijn er natuurlijk talloze andere voorbeelden van briljante eerste platen die in sommige gevallen zelfs nog overtroffen werden door de betreffende band/artiest. Hieronder een verdomd lastige selectie van de tien beste classic rock-debuutalbums:

10. Guns N’ Roses – Appetite For Destruction (1987)

De beste debuutplaat van de jaren tachtig is volgens ons toch echt deze aaneenschakeling van krakers van Guns N’ Roses. De L.A.-rockers maakten met het debuut Appetite For Destruction een van de beste albums in het genre. Naast de welbekende hits Paradise City, Sweet Child O’Mine en Welcome To The Jungle is ook iedere niet-single raak. Het oorspronkelijke coverontwerp werd destijds als schokkend ervaren en werd aan de binnenkant van de hoes geplaatst. Maar ach, de Gunners zorgden wel vaker voor controverse.

9. The Band – Music From Big Pink (1968)

Halverwege de jaren zestig vertrokken de leden van The Band naar Woodstock. Ze kochten een groot roze huis, wat in de omgeving bekend stond als Big Pink. In de kelder van Big Pink werd The Music From Big Pink opgenomen. De plaat kent hoogtepunten als The Weight, Chest Fever (met een fantastisch intro door de klassiek geschoolde organist Garth Hudson) en de Dylan-klassieker I Shall Be Released. Music From Big Pink beïnvloedde onder meer Eric Clapton en Roger Waters en veranderde de Amerikaanse muziek.

8. Black Sabbath – Black Sabbath (1970)

Hoewel de invloed van eerdere bands als Blue Cheer en Steppenwolf ook zeker niet onderschat mag worden, wordt Black Sabbath’s debuutalbum vaak gezien als de eerste echte heavy metal-lp. Met loodzware riffs en duistere teksten is de plaat ook ruim veertig jaar na de release nog overdonderend. Het rauwe debuut, uitgebracht op vrijdag de dertiende in 1970, werd opgenomen in slechts drie dagen en bevat latere live-favorieten als N.I.B. en de huiveringwekkende titeltrack. Ongelooflijk dat de band dit meesterwerk hetzelfde jaar nog wist te overtreffen.

7. Pink Floyd – The Piper At The Gates Of Dawn(1967)

Wie Pink Floyd enkel kent van de symfonische meesterwerken uit de jaren ‘70, krijgt een flinke cultuurshock bij het beluisteren van deze debuutplaat. Als enige album onder leiding van Syd Barrett is The Piper At The Gates Of Down een ware sleutelplaat op het gebied van psychedelische rock. Van een typische, charmante Barrett-compositie als Bike tot aan de absurde instrumentale improvisatie Interstellar Overdrive: dit album biedt alles wat je nodig hebt om een LSD-trip te voorzien van muziek. Helaas is dat ook wat Barrett (iets te vaak) deed…

6. Van Halen – Van Halen (1978)

Weinig platen uit de jaren zeventig klinken in de 21e eeuw nog zo fris als dit hardrockmeesterwerk van Van Halen. Het debuut was zo waanzinnig goed dat de band in de jaren erna moeite had de kwaliteit te evenaren. Hits als Runnin’ With The Devil, Ain’t Talkin’ ‘Bout Love en de Kinks-cover You Really Got Me worden afgewisseld met minstens zo sterke tracks die niet als single verschenen, zoals Little Dreamer en Jamie’s Cryin’ (zie ook ons lijstje met de beste Van Halen-albumtracks). En natuurlijk is er de nog altijd verbazingwekkende instrumental Eruption, met het vernieuwende gitaarwerk van Edward Van Halen.

5. Led Zeppelin – Led Zeppelin (1969)

Dat de tand des tijds veel kan doen, bewijst het titelloze debuutalbum van Led Zeppelin. Rond de release kreeg de plaat weinig positieve kritieken, maar inmiddels staat het album in een veel beter daglicht. Terecht, want er valt weinig te klagen met tracks als Babe I’m Gonna Leave You en het lekker zware Dazed And Confused (dat eerder live ook al gecoverd werd door ‘voorganger’ The Yardbirds). Het leverde Led Zeppelin meteen een flinke hoeveelheid succes en een trouwe fanschare op.

4. King Crimson – In The Court Of The Crimson King (1969)

De hoes van In The Court Of The Crimson King is bij het grote publiek misschien nog wel bekender dan de muziek. Toch verdient de debuutplaat van King Crimson zonder enige twijfel een plek in deze top tien. Sterker nog: met de combinatie van rock, jazz en klassiek is dit album niet alleen uitzonderlijk sterk, maar ook nog eens van onmeetbaar grote invloed geweest op de destijds nog in de kinderschoenen staande progrock.

3. The Jimi Hendrix Experience – Are You Experienced? (1967)

Het debuut van Hendrix is een logische, haast verplichte keuze voor deze lijst, maar bedoelen we hier de Amerikaanse of Britse versie van Are You Experienced? De tracklists verschillen nogal, maar kwalitatief ontlopen ze elkaar niet veel, aangezien alle tracks sterk zijn. Toch zullen velen de Amerikaanse versie prefereren, want daarop staan de hits Purple Haze, Hey Joe en The Wind Cries Mary. Gelukkig werden alle tracks van beide edities netjes verzameld op latere cd-edities.

2. The Doors – The Doors (1967)

Vier van de tien platen in deze lijst komen uit 1967. Aangezien toen ook de eerste lp’s van Captain Beefheart, Country Joe & The Fish, Traffic en Procol Harum verschenen, mogen we concluderen dat het een grandioos jaar voor debuutalbums was. In 1967 maakte de wereld ook voor het eerst kennis met de nog steeds totaal unieke sound van The Doors met dit wonderbaarlijke debuut waarop uitsluitend klassiekers elkaar afwisselen, waaronder Light My Fire, Break On Through en natuurlijk The End. Dat Jim Morrison en de zijnen de plaat niet meer wisten te evenaren, is dan ook zeker geen schande.

1. The Velvet Underground & Nico – The Velvet Underground & Nico (1967)

Wat kunnen we nog toevoegen aan wat er al gezegd is over dit ongekend invloedrijke kunstwerk? De baanbrekende lp verkocht destijds voor geen meter, maar staat tegenwoordig aan de bovenkant van vele ‘beste albums ooit’-lijstjes. Lou Reed bewees zich direct een genie met spraakmakende tracks als I’m Waiting For The Man en Heroin, maar eveneens belangrijk voor de constant hoge kwaliteit van de plaat zijn John Cale met zijn experimentele vioolspel en Nico met haar karakteristieke stem. Ruim 45 jaar na de release blijft The Velvet Underground & Nico verbijsteren en inspireren als een plaat die gisteren is uitgebracht. Leve de banaan!