De legendarische drummer Cozy Powell (o.a. Rainbow en Black Sabbath) kwam precies 15 jaar geleden om het leven bij een tragisch auto-ongeluk. Wat ons betreft behoort hij tot de allerbeste slagwerkers uit de classic rock, zoals blijkt uit onderstaand lijstje. Het samenstellen ervan was een nog grotere uitdaging dan het maken van onze eerdere top 10 van rocktoetsenisten, want natuurlijk zijn er nog veel meer fantastische drummers dan deze tien. We zijn dan ook erg benieuwd naar jullie favorieten.

10. Phil Collins (Genesis, Brand X)

Voor veel fans van het eerste uur is Phil Collins waarschijnlijk vooral de man die Genesis met zijn popinvloeden kapot maakte, maar ooit was hij simpelweg niets meer of minder dan de steengoede drummer van de band. Nadat zijn voorganger John Mayhew het veld moest ruimen omdat hij technisch niet kundig genoeg bleek, was Collins ‘the man for the job’. Niet geheel classic rock maar wel knap: met het populair maken van zijn ‘gated drum sound’ op solosingle In The Air Tonight wist hij een drumgeluid neer te zetten dat de volledige jaren 80 zou domineren.

9. Ian Paice (Deep Purple, Whitesnake)

Behalve dankzij zijn overduidelijke kwaliteiten als drummer valt Ian Paice ook op doordat hij in de lange geschiedenis van Deep Purple het enige constante bandlid is geweest. Het slagwerk in Smoke On The Water is legendarisch, evenals de drumsolo in The Mule op het livemonument Made In Japan. In de periode waarin Deep Purple niet meer actief was, vormde hij het trio Paice, Ashton & Lord, voegde hij zich bij Whitesnake en drumde hij in de band van Gary Moore.

8. Carl Palmer (ELP, Asia)

Met Greg Lake en Keith Emerson wist Carl Palmer in de jaren 70 één van de technisch meest begaafde progrockgroepen neer te zetten. Dat niet in de laatste plaats door Palmers drumkwaliteiten die ongelooflijke snelheid, speltechniek en goede smaak met elkaar combineren. Zijn bij vlagen erg jazzy speelstijl leverde hem ook fans op buiten de geijkte rockwereld en maakte hem een voorbeeld voor velen.

7. Buddy Miles (Band Of Gypsys, The Electric Flag)

Velen kennen de fantastische Buddy Miles vooral van zijn werk op het laatste album dat Jimi Hendrix tijdens zijn leven uitbracht: het live opgenomen Band Of Gypsys (1970). Daarop staan ook twee door Miles zelf geschreven en gezongen tracks. Eerder nog maakte hij met onder anderen gitarist Mike Bloomfield deel uit van The Electric Flag, een bijzonder getalenteerd gezelschap dat veel te kort heeft bestaan. Indrukwekkend is ook Miles’ soloalbum Them Changes, uitgebracht in 1970. Hij overleed in 2008.

6. Bill Bruford (Yes, King Crimson)

Bill Bruford is misschien wel de ultieme progdrummer, al is het alleen maar vanwege het aantal legendarische bands waaraan hij zijn diensten heeft verleend. Hij begon als oerlid van Yes, waar hij speelde op legendarische platen als The Yes Album en Close To The Edge. In 1972 verliet hij de band omdat er volgens hem niets nieuws meer uit te halen viel en sloot zich aan bij King Crimson. In 1976 speelde hij zelfs kortstondig bij Genesis, als livedrummer tijdens de eerste tour met Phil Collins als leadzanger. In 2009 stopte hij met optreden; in de jaren daarvoor had hij zich vooral met jazz beziggehouden.

5. Ginger Baker (Cream, Blind Faith)

Onlangs door Esquire nog uitgeroepen tot de gekste drummer aller tijden. Gekker dan Keith Moon kan haast niet, zou je zeggen! Natuurlijk speelde zijn buitensporige drugsgebruik een grote rol in zijn leven. Maar laten we vooral stilstaan bij Ginger Bakers verbluffende werk als drummer van het geweldig invloedrijke rocktrio Cream, bijvoorbeeld op het livegedeelte van de klassieke dubbelaar Wheels Of Fire (1968). Baker maakte ook deel uit van de ‘supergroep’ Blind Faith en verwerkte Afrikaanse invloeden in zijn vooruitstrevende spel.

4. Cozy Powell (Rainbow, Black Sabbath, Whitesnake)

Weinig rockdrummers hadden zo’n indrukwekkend cv als Cozy Powell. Na een korte periode bij The Jeff Beck Group en Bedlam levert hij zijn beste werk bij Rainbow. Alleen al voor het ongelooflijk krachtige, onuitputtelijke drumwerk op Rainbow Rising (1976) en On Stage (1977) verdient Powell een hoge positie in deze lijst. In zijn latere carrière speelt hij met een groot aantal van de grootste namen uit de (hard)rock, waaronder The Michael Schenker Group, Whitesnake, ELP, Black Sabbath en als lid van Brian May’s soloband. Spijtig genoeg kwam Powell om bij een auto-ongeluk in 1998.

3. Neil Peart (Rush)

Hoewel Neil Peart zijn roots en invloeden nadrukkelijk in de hardrock heeft zitten, is hij zeker geen drummer bij wie het vooral om kracht of snelheid gaat. Peart toont zich bij Rush al jaren creatief, innovatief en vooral enorm begaafd. Door de jaren heen is hij ook steeds meer geïnspireerd geraakt door de jazzwereld en zijn drumsolo’s vol rare maatsoorten zijn inmiddels een begrip op zich. Behalve drummer is Peart ook de voornaamste tekstschrijver van Rush, waarbij zijn lyrics dezelfde kwaliteiten hebben als zijn spel: niet altijd even toegankelijk, maar wel enorm indrukwekkend.

2. John Bonham (Led Zeppelin)

De waanzinnige drumsound op de platen van Led Zeppelin is ongeëvenaard in de rockmuziek en het is lastig om een drummer van een latere generatie te vinden die niet door hem geïnspireerd is. Bonhams dreunen in bijvoorbeeld Rock & Roll zijn direct herkenbaar en dragen bij aan het tijdloze karakter van iedere Led Zep-song. Zoon Jason doet het uitstekend op de recente live-dvd Celebration Day, maar een drummer met een impact als die van John Bonham is onvervangbaar.

1. Keith Moon (The Who)

Hij zal ongetwijfeld één van de grootste inspiratiebronnen zijn geweest voor vele drummers die je eerder in dit lijstje bent tegengekomen. Keith Moons drumstijl weerspiegelde zijn persoonlijkheid: excentriek, druk en uitzonderlijk begaafd. Behalve zijn spel waren natuurlijk ook zijn uitspattingen legendarisch, zowel op het podium (waar tijdens The Who-optredens zoals bekend regelmatig instrumenten sneuvelden) als daarbuiten (het gooien van vuurwerk in toiletten). Dat Moon ons vroegtijdig zou verlaten was met zijn levensstijl vol drank en drugs haast onontkoombaar. Dat maakt het gemis er echter niet minder om.