Rush’s Geddy Lee werd 60 jaar geleden in Toronto, Ontario geboren als Gary Lee Weinrib. De hoge stem van de zanger, bassist en toetsenist is zeer herkenbaar: een criticus noemde zijn stem een kruising tussen Robert Plant en Donald Duck. Naast de productie, arrangementen en optredens voor Rush, produceerde hij ook albums voor tal van andere groepen, waaronder Rocket Science, en nam hij een nummer op voor South Park. Begin juni was hij met zijn bandmaten Alex Lifeson (gitaar) en Neil Peart (drums/percussie) in de hoofdstedelijke Ziggo Dome te zien tijdens het veelgeprezen concert van Rush aldaar.

10. Working Man 

Een van de songs van het debuutalbum Rush (1974) dat nog vaak tijdens concerten wordt gespeeld. De eerste lp van de band was nog zonder drummer en tekstschrijver Neil Peart, maar met de originele drummer John Rutsey (die in 2008 overleed). Ook in onderstaande clip is deze formatie te zien en te horen. Overigens is Geddy Lee niet de originele zanger/bassist van de band, dat was ene Jeff Jones. De band werd in augustus 1968 opgericht door gitarist Alex Lifeson, Jones en Rutsey, al was de naam Rush nog niet ingevoerd. Dat gebeurde pas in 1971. Al in september 1968, kort voor het tweede optreden van de band, verliet Jones de band en werd hij vervangen door een klas- en buurtgenoot van Lifeson, Geddy Lee.

9. What You’re Doin’

Ook van het debuutalbum komt deze krachtige song, die een van de hoogtepunten is op het live-dubbelalbum All The World’s A Stage uit 1976. Al vanaf de eerste lp werd de band geroemd om het vakmanschap van de drie muzikanten, wat na de komst van Neil Peart in juli 1974, kort voor de eerste Amerikaanse tournee van de band, alleen maar versterkt werd. Peart is niet alleen een fantastische drummer en percussionist, hij is sinds zijn aantreden ook verantwoordelijk voor vrijwel alle teksten, die overigens doorgaans niet eenvoudig zijn.

8. Tom Sawyer

Een live-favoriet, die oorspronkelijk op het album Moving Pictures (1981) staat en waarschijnlijk de bekendste Rush-song is. De tekst werd geschreven door Neil Peart en Pye Dubois, die vooral bekend is als tekstschrijver voor de Canadese progrockband Max Webster. Tom Sawyer is zoals bekend een figuur uit Huckleberry Finn van Mark Twain. Het lied werd in oktober-november 1980 opgenomen in Le Studio, Morin Heights, Quebec, de studio waar de band veel materiaal heeft opgenomen. In februari 1981 werd de song op single uitgebracht. Hieronder een opname uit Ahoy, Rotterdam, tijdens de Snakes & Arrows Tour in 2007, met hilarisch introductiefilmpje:

7. The Spirit Of Radio

De opener van het album Permanent Waves uit 1980, die sindsdien tijdens elk concert wordt gespeeld. Er volgt altijd een luid gejuich van het publiek als tegen het eind de woorden ‘concert hall’ worden gezongen. Over het gedeelte van de tekst waarin dit voorkomt: “For the words of the profits were written on the studio wall…/Concert hall/And echoes with the sounds of salesmen”: dit is een verwijzing naar de volgende regels uit de Simon and Garfunkel klassieker “The Sound of Silence”, waarin gezongen wordt: “…the words of the prophets/Are written on the subway walls/And tenement halls/And whispered in the sounds of silence.”. Toen Rush eerder dit jaar werd opgenomen in de Rock And Roll Hall Of Fame speelden Dave Grohl (verkleed als Alex Lifeson) en Taylor Hawkins (verkleed als Neil Peart) met producer Nick Raskulinecz (verkleed als Geddy Lee) een uitstekende versie van YYZ, waarna de echte Rush Tom Sawyer en The Spirit Of Radio speelde.

6. The Trees

Van het album Hemispheres uit 1978 komt deze song over een tweetal bomensoorten: de eik en esdoorn (maples), die in onvrede met elkaar leven in het bos. Volgens tekstschrijver Neil Peart heeft het niets te maken met onenigheid tussen Amerika (de eik) en Canada (het esdoornblad is immers prominent in de Canadese vlag geplaatst). Hij had een cartoon gezien waarin de ene bomensoort de andere als het ware probeerde te verdringen. Zodoende bedacht hij zich hoe dit in een lied te vangen. The Trees werd als single uitgebracht met Circumstances als b-kant. Op het live-album Exit… Stage Left (1981) wordt de uitvoering van The Trees voorafgaand door een klassiek aandoend akoestische instrumental getiteld Broon’s Bane. De song is ook in enkele tv-series en films te horen.

5. Closer To The Heart

Van het album A Farewell To Kings (1977) afkomstig. Dit was na enkele flops de eerste Britse singlehit, de plaat kwam tot nummer 36 in februari 1978, nadat de single net voor kerst 1977 was uitgebracht. Het was de eerste Rush-song met een externe co-writer, namelijk Peter Talbot, een vriend van Neil Peart. De song werd in juni 1977 opgenomen in de Rockfield Studios in South Wales, met Rush en Terry Brown als producers. Closer To The Heart is een van de vijf Rush songs die in 2010 werden opgenomen in de Canadian Songwriters Hall Of Fame. De andere vier zijn Limelight, The Spirit Of Radio, Subdivisions en Tom Sawyer.

4. A Passage To Bangkok

De opener van kant 2 van de klassieker 2112 is A Passage To Bangkok, waarbij je de tekst kunt interpreteren als een reisje drugstoerisme (met name marijuana). De song beschrijft bezoeken aan landen als Colombia, Mexico, Jamaica, Marokko, Thailand, Afghanistan, Nepal en Libanon. Genoemd worden onder meer “smoke rings”, “pipe dreams”, diverse geuren, en vriendelijke mensen uit de eerder genoemde landen die uitstekende oogst aanbieden.

Tijdens concerten gebruikte Geddy vaak een dubbelneks basgitaar van het merk Rickenbacker (zoals te zien op de video/dvd Exit… Stage Left), zodat hij tijdens de gitaarsolo van Alex slaggitaar kon spelen.

Hieronder een opname van deze song plus YYZ, live in Ahoy Rotterdam (Snakes & Arrows Tour) 2007

3. Xanadu

Deze origineel ruim elf minuten durende song van het album A Farewell To Kings (1977) begint met een bijna vijf minuten durend instrumentaal gedeelte, voordat de zang begint. Het is de eerste Rush song waarin synthesizers een groot aandeel hebben, het begin van een grote verandering van de sound van de band. In de tekst beschrijft de verteller op zoek te zijn naar iets dat Xanadu heet. Hoewel het niet expliciet duidelijk wordt gemaakt wat dat is, maar omdat de song is geïnspireerd door het gedicht “Kubla Khan” van dichter Samuel Taylor Coleridge, kan het gaan om een mythische plek die gebaseerd is op het historische zomerse verblijf van het Mongoolse keizerrijk, die hem een eeuwig leven belooft. De verteller bereikt Xanadu en krijgt inderdaad het eeuwige leven. Duizend jaar gaan voorbij en hij blijft wachten op het einde van de wereld, verbitterd over zijn lot.

2. La Vila Strangiato

Instrumentaal meesterwerk van het album Hemispheres (1978) dat alleen een korte gesproken tekst heeft: Buenos Nochus, Mein Froinds! Welcome to La Vila Strangiato. In 9 minuut en 35 seconden laten de drie mannen horen wat ze muzikaal in huis hebben, verdeeld over twaalf onderdelen. Het is voor velen het hoogtepunt van de concerten, al stond La Vila Strangiato helaas niet op de setlist toen de band begin juni in ons land optrad. Rush kreeg meteen heel veel fans nadat het trio op Pinkpop 1979 had opgetreden. De radio-opnamen van het concert door de KRO is in de loop der jaren meerdere keren uitgezonden en de bootlegopnamen daarvan zijn veelvuldig en wereldwijd verspreid. Kort voor het optreden raakte Alex Lifeson geblesseerd aan een van zijn vingers, maar hij speelde desondanks de sterren van de hemel, zoals goed te zien en te horen is op de enige opname met beeld die van dit optreden bewaard gebleven is. Kijk, luister en huiver:

1. 2112

Het magnum opus van Rush, zo mag je 2112 gerust noemen. Niet alleen de titel van het album, ook de volledige A-kant van de elpee bevat dit meesterwerk, bestaande uit zeven gedeelten tussen de Ouverture en de Grand Finale, die in totaal 20 minuten en 33 seconden duurt. Deel 1 en 2, Ouverture en The Temples Of Syrinx, werd als single uitgebracht (6 minuten, 45 seconden). Het album werd in 1975 opgenomen in de Toronto Sound Studios met als producers de band zelf plus Terry Brown. 2112 werd in het begin volledig uitgevoerd tijdens concerten, maar werd later ingekort, zoals op de live-dubbelaar All The World’s A Stage (1976) te horen is; daarop bestaat 2112 uit vijf gedeelten. De laatste jaren wordt in de toegiften altijd een verkorte versie gespeeld, bestaand uit de Ouverture, The Temples Of Syrinx en Grand Finale. De sci-fi-achtige sounds in het begin van de song werden gemaakt met behulp van een ARP Odyssey synthesizer en een Echoplex tape delay.

Geniet van een mooie uitvoering voor een uitzinnig publiek in Rio de Janeiro in 2003: