Singer-songwriter en close harmony-meester Graham Nash kennen velen vooral van zijn werk als lid van Crosby, Stills, Nash (& Young). CSN was echter niet voor niets een ‘supergroep’, want alle leden  speelden eerder in beroemde sixtiesbands. Zo werd Nash beroemd met The Hollies, een van de grootste hitmachines uit de popgeschiedenis en in 2010 terecht toegevoegd aan de Rock & Roll Hall Of Fame. Aangezien we al een Crosby, Stills & Nash-lijstje hebben, selecteren we de tien allerbeste Hollies-songs van voor en na het vertrek van de vandaag 71 geworden Nash.

10. I Can’t Tell The Bottom From The Top

Nadat Graham Nash in 1968 The Hollies verliet, bleef de band natuurlijk gewoon schitterende singles uitbrengen, waaronder deze hartveroverende ballad uit 1970. De samenzang is ook zonder Nash dik in orde en op piano is niemand minder dan Elton John te horen. I Can’t Tell The Bottom From The Top stond niet op de lp Confessions Of The Mind, uitgebracht in hetzelfde jaar, maar werd wel als bonustrack toegevoegd aan sommige cd-edities van dat album.

9. Long Cool Woman In A Black Dress

Wie denkt dat The Hollies niet kon rocken, moet maar eens Long Cool Woman In A Black Dress beluisteren. Zanger Allan Clarke schreef deze Creedence-achtige song met Roger Cook en Roger Greenaway, die samen ook al verantwoordelijk waren voor onder meer de Hollies-hit Gasoline Alley Bred (1970). Long Cool Woman verscheen in 1972 als single, maar stond een jaar eerder al op het album Distant Light (1971).

8. Dear Eloise

The Hollies staat niet echt bekend als een ‘albumgroep’, maar tussen 1966 en 1967 maakte de band toch een drietal uitstekende lp’s met uitsluitend eigen composities van Allan Clarke, Tony Hicks en Graham Nash. Na For Certain Because… (1966) en Evolution (1967) verscheen de mooiste en meest psychedelisch getinte Hollies-plaat: Butterfly. De openingstrack Dear Eloise, met een door Nash gezongen intro en outro, werd een hitje in Nederland.

7. On A Carousel

Veel van de Hollies-hits zijn covers of werden door anderen voor de band geschreven. Als Allan Clarke, Tony Hicks en Graham Nash zelf met een lied kwamen, werd dat op de single- en platenhoezen vermeld als ‘L. Ransford’, om ruimte te besparen. Een van de eerste hits die wel de ‘Clarke-Hicks-Nash’-credit kregen, was het vrolijke On A Carousel, in 1967 een dikke hit in zowel Engeland als Nederland. Graham Nash is de leadzanger in het eerste gedeelte van het lied:

6. The Day That Curly Bill Shot Down Crazy Sam McGee

Ook al had The Hollies ontiegelijk veel hits, de band bereikte slechts twee keer de top 3 in Nederland. Die singles waren beide afkomstig van hetzelfde album, Hollies (1974). De opzwepende rocker met de flinke titel The Day That Curly Bill Shot Down Crazy Sam McGee, een soort vervolg op Long Cool Woman In A Black Dress (zie nummer 9), steeg in 1973 naar de tweede plaats in de Nederlandse hitlijst. Het westernverhaal van de tekst werd, net zoals de muziek, geschreven door zanger Allan Clarke.

5. The Air That I Breathe

Die andere megahit van Hollies (1974) was natuurlijk The Air That I Breathe, in 1974 de eerste en enige nummer 1-hit van The Hollies in Nederland. De inmiddels jammer genoeg wat vergeten Albert Hammond, die in de jaren zeventig een aantal schitterende hits had, was de co-auteur van de klassieker The Air That I Breathe en hij nam het zelf ook op. Het was echter dankzij een cover van Phil Everly dat besloten werd om de song ook in een Hollies-versie te gieten. De geluidstechnicus op de plaat was niemand minder dan Alan Parsons, die later ook een en ander zou produceren voor The Hollies.

4. I Can’t Let Go

Deze single deed het niet bijzonder goed in de Nederlandse hitparade (in tegenstelling tot de Britse) en was een cover, maar behoort absoluut tot de beste Hollies-opnames. I Can’t Let Go is een sprankelende en zeer catchy popsong met grootse samenzang. Graham Nash pik je er gelijk tussenuit met zijn hoge uithalen in het refrein. Ongewoon voor de ‘vroege’ Hollies stond deze single gewoon op een reguliere studio-lp (Would You Believe? uit 1966).

3. Bus Stop

Met de sixtiesklassieker Bus Stop werd The Hollies ook groot in Amerika. De schrijver ervan was Graham Gouldman, die in het volgende decennium zelf ook een ster werd als lid van 10cc. Eerder pende hij al hits voor onder meer The Hollies (Look Through Any Window), Herman’s Hermits (No Milk Today) en The Yardbirds (For Your Love). Gouldman nam een eigen versie op voor zijn solodebuut The Graham Gouldman Thing (1968), maar die kon natuurlijk niet tippen aan de geweldige interpretatie van The Hollies.

2. He Ain’t Heavy, He’s My Brother

Een aangrijpend lied dat vaak gecoverd werd, maar de Hollies-versie is toch echt de definitieve. De single verscheen in 1969, toen Graham Nash de band al verlaten had en Terry Sylvester de overgebleven Hollies kwam versterken. He Ain’t Heavy, He’s My Brother is een perfecte popballad met natuurlijk de bekende Hollies-harmonieёn. In 1988 werd het lied opnieuw uitgebracht als single in Engeland, waar het de bovenste positie van de hitlijst bereikte.

1. King Midas In Reverse

Voor Hollies-begrippen was deze psychedelische single een flop in 1967. Achteraf gezien is Nash’s King Midas In Reverse misschien wel de beste Hollies-release ooit, en een vroeg teken van de steeds groter wordende artistieke kloof  tussen Nash en zijn collega’s. Niet alleen de sound van de track, maar ook de tekst wijkt enigszins af van het eerdere werk: “I’m not the guy to run with cause I’ll throw you off the line/I’ll break you and destroy you, given time.” Ook tijdens optredens van CSNY bleef Nash het lied zingen. Zo staat er een soloakoestische versie op de cd-remaster van het livealbum 4 Way Street (1971).