Weinig artiesten hebben zo’n rijke carrière gehad als Eric Clapton. Nog steeds is de vandaag 68 geworden rocklegende productief, getuige zijn recente album Old Sock. Geen hoogvlieger in zijn oeuvre, maar de man hoeft zich uiteraard niet meer te bewijzen na de vele geweldige platen die hij als soloartiest en daarvoor als lid van onder meer John Mayall’s Bluesbreakers en Cream maakte. Zo blijkt ook uit deze selectie van de tien beste albums uit zijn gehele carrière.

10. Eric Clapton – Eric Clapton (1970)

Claptons solodebuut is geen klassieker van het formaat 461 Ocean Boulevard of Slowhand. Niettemin staat er een aantal heerlijke songs op deze plezierige lp en laat Clapton wederom horen waarom hij een van de beste gitaristen ter wereld is. De J.J. Cale-cover After Midnight werd natuurlijk de hit van de plaat, maar tracks als Easy Now, Blues Power en vooral afsluiter Let It Rain (waarin ook Stephen Stills op gitaar te horen is) zijn eveneens onmisbaar voor Clapton-fanaten.

9. Eric Clapton – Unplugged (1992)

Met het immense verdriet van zijn verongelukte zoontje Conor in het achterhoofd, gaf Clapton op 16 januari 1992 een superieure set weg voor MTV’s Unplugged-serie. Behalve een hartverscheurende versie van Tears In Heaven bevat de met Grammy’s overladen prachtplaat versies van bluesklassiekers als Nobody Knows You When You’re Down And Out en Before You Accuse Me, waarin constant het onverminderd krachtige gitaarspel van Clapton overheerst. Het nieuwe arrangement van Layla werd logischerwijs een hit.

8. Eric Clapton – Slowhand (1977)

De indrukwekkende kwaliteit van 461 Ocean Boulevard werd gevolgd door de iets minder geslaagde albums There’s One In Every Crowd (1975) en No Reason To Cry (1976). Met het door Glyn Johns geproduceerde succesalbum Slowhand maakte de legende weer een echt goede plaat. Zwakke momenten waren ditmaal nergens te bekennen, maar de bekendste nummers (Cocaine, Wonderful Tonight, Lay Down Sally, The Core) staken wel met kop en schouders boven de rest uit.

7. Cream – Fresh Cream (1966)

Het trio Bruce, Baker en Clapton debuteerde in december 1966 met een heerlijke bluesrockplaat, waarop Clapton zijn naam als gitaargod waarmaakte in tracks als Rollin’ And Tumblin’ en Spoonful. Ook zong hij de Robert Johnson-cover Four Until Late. Fresh Cream was een meer dan prima debuut, maar de band overtrof dit niveau ruimschoots met opvolger Disraeli Gears. De hitsingle I Feel Free stond destijds niet op de Britse versie van Fresh Cream, maar was later wel op cd-remasters te vinden.

6. Blind Faith – Blind Faith (1969)

Na het uiteenvallen van Cream vormden Clapton en Ginger Baker een nieuwe ‘supergroep’ met Traffic’s Steve Winwood en Family’s Ric Grech. Het bleef slechts bij één album voor Blind Faith, maar die plaat kwam wel erg dicht in de buurt van het beste eerdere werk van deze vier rockhelden. Hoogtepunten zijn onder meer Claptons Presence Of The Lord, Winwoods Had To Cry Today en de cover Well All Right. Later toerde Clapton weer met Winwood, zoals te horen is op de heerlijke liveplaat Live From Madison Square Garden (2009).

5. Eric Clapton – 461 Ocean Boulevard (1974)

Het beste soloalbum van Clapton staat bol van de klassiekers. De covers van Willie And The Hand Jive en de nummer 1-versie van Bob Marley’s I Shot The Sheriff zijn onovertroffen, het arrangement van Motherless Children is schitterend en als songwriter bereikt Clapton een nieuw hoogtepunt met Let It Grow en Give Me Strength. Dan maakt het nog weinig uit dat de gitaarsolo een minder grote rol speelt dan we tot dan toe van Clapton gewend waren.

4. Cream – Wheels Of Fire (1968)

Dat Clapton rond 1968 behoorlijk onder de indruk was geraakt van The Band, blijkt wel uit de titel van het derde Cream-album (een verwijzing naar de Dylan/Band-klassieker This Wheel’s On Fire). Ondanks zijn klassieke status is het deels live, deels in de studio opgenomen Wheels Of Fire een verre van perfecte dubbelplaat, maar de beste momenten zijn ook écht waanzinnig goed. Zo is er de hit White Room, het voortreffelijke Politician, een gave cover van Born Under A Bad Sign en natuurlijk het gitaarspektakel van Clapton in de liveversie van Crossroads.

3. John Mayall – Bluesbreakers With Eric Clapton (1966)

Naar Claptons mening was zijn vorige band The Yardbirds te commercieel geworden met de single For Your Love. Bij John Mayall kon hij zich weer helemaal uitleven in de blues. Dankzij het voorbeeldige spel op de klassieker Bluesbreakers (bijvoorbeeld in de instrumental Hideaway) werd Clapton een gitaarheld. Niet verwonderlijk dat al snel de beroemde slogan ‘Clapton is God’ ontstond. Mayall vatte de kwaliteit van Bluesbreakers later goed samen in de liner notes van de remaster: “Eric’s spel is ongeëvenaard en je realiseert je dat het een van de beste bluesalbums is die hij ooit maakte. Het heeft de reputatie van een baanbrekend album gekregen en volgens mij is dat verdiend.”

2. Cream – Disraeli Gears (1967)

Het tweede album van Cream is een van de beste en meest invloedrijke lp’s van de jaren zestig. Na het bluesy debuut Fresh Cream (1966) verkende de band op Disraeli Gears met succes de eindeloze mogelijkheden van de psychedelica. Het powertrio speelt de sterren van de hemel in legendarische rocksongs als Sunshine Of Your Love, Strange Brew en Tales Of Brave Ulysses, die allen mede door Clapton waren geschreven. Albumtracks als World Of Pain en Dance The Night Away doen echter niet veel onder.

1. Derek & The Dominos – Layla And Other Assorted Love Songs (1970)

Wat kunnen we nog zeggen over de meesterlijke dubbel-lp Layla And Other Assorted Love Songs? Clapton heeft in zijn lange carrière bij verschillende bands en als solist nooit een betere plaat gemaakt. Ook Duane Allman draagt met zijn doeltreffende gitaarspel bij aan het artistieke succes. De titeltrack klinkt nog steeds fantastisch, emotioneel geladen songs als Bell Bottom Blues, Why Does Love Got To Be So Sad? en I Looked Away zijn eveneens enkele van Claptons beste prestaties, en de lange solo in Little Wing is van onvoorstelbare schoonheid. Niet te missen.