Peter Frampton viert vandaag zijn 63e verjaardag. De superster uit de jaren zeventig is bij de meeste muziekliefhebbers vooral geliefd vanwege Frampton Comes Alive!, een van de beroemdste platen uit een decennium waarin de live-dubbelaar een haast verplichte toevoeging aan de discografie van rockbands was. Voor veel van deze acts zijn de liveplaten zelfs de hoogtepunten uit hun carrières. Dit zijn volgens ons de tien beste concertreleases van de jaren zeventig:

10. Kiss – Alive! (1975)

We beginnen dit lijstje met een livealbum dat volgens de criticasters nauwelijks een livealbum genoemd mag worden. Alive! van Kiss bevat namelijk nogal wat zogenaamde overdubs, waarbij minder perfecte livepartijen in de studio opnieuw worden ingespeeld. Ironisch genoeg was de plaat juist gemaakt omdat men met het overbrengen van de livesfeer van Kiss grotere albumverkopen wilde bereiken. Dat laatste lukte in ieder geval: Alive! betekende de definitieve doorbraak van de groep. En die overdubs? Die vielen volgens de band best nog wel mee.

9. Frank Zappa & The Mothers – Roxy & Elsewhere (1974)

De titel van deze plaat dekt de lading: het grootste gedeelde van Roxy & Elsewhere werd opgenomen in The Roxy Theatre in Hollywood, terwijl twee tracks (No Trouble Every Day en Son Of Orange County) elders werden geregistreerd. Grappig daarbij is dat de opname van dat laatste nummer van verschillende concerten komt en zelfs de gitaarsolo is samengeplakt uit meerdere opnames. Verder laat Roxy & Elswhere vooral een ijzersterke band op zijn hoogtepunt horen.

8. UFO – Strangers In The Night (1979)

In de jaren zeventig bracht UFO een aantal goede tot zeer goede studioalbums uit, waaronder Force It (1975), Lights Out (1977) en Obsession (1978). Niets kon echter op tegen de verwoestende liveact van de hardrockers, zo bleek toen de live-dubbelaar Strangers In The Night verscheen. De absolute ster van de band was Michael Schenker, die een weergaloze lange solo weggaf in het nummer Rock Bottom. Strangers In The Night is de essentiële UFO-plaat, waarbij alle studioplaten van de band verbleken.

7. AC/DC – If You Want Blood You’ve Got It (1978)

De energie die AC/DC in zijn optredens legt is nauwelijks te vangen in de studio. Mede daarom zijn de liveplaten van de band altijd zo genietbaar. Dat geldt vooral voor If You Want Blood You’ve Got It, het enige livealbum van de band met Bon Scott. Vlammende versies van Whole Lotta Rosie, Riff Raff, Hell Ain’t A Bad Place To Be en een lekker lang Let There Be Rock maken deze release tot een sleutelplaat in het oeuvre van de Australische band.

6. The Rolling Stones – Get Yer Ya-Ya’s Out! (1970)

Aangezien The Rolling Stones een van de meest opwindende podiumacts is, mag de band niet in dit lijstje ontbreken. Er zijn door de jaren heen heel wat liveplaten van de Stones verschenen, maar Get Yer Ya-Ya’s Out! is de enige écht goede. Zowel in de studio als op de planken was de band eind jaren zestig en begin jaren zeventig op zijn hoogtepunt. Heerlijke versies van onder meer Midnight Rambler, Sympathy For The Devil en Love In Vain.

5. The Allman Brothers Band – At Fillmore East (1971)

De reeks concerten die The Allman Brothers Band op 12 en 13 maart 1971 gaf, schreef rockgeschiedenis. De hoogtepunten van de shows verschenen op At Fillmore East, een onwaarschijnlijk goede dubbel-lp met een climax van liefst 23 minuten op de vierde plaatkant (een flink uitgerekte versie van Whipping Post). Heerlijk zijn de gitaarduels tussen Duane Allman – die later in het jaar overleed – en Dickey Betts. In 1992 verscheen een uitgebreide versie onder de titel The Fillmore Concerts.

4. Peter Frampton – Frampton Comes Alive! (1976)

Misschien wel de bekendste liveplaat aller tijden en sowieso één van de bestverkopende. Voor veel mensen is en blijft dit hét album van Frampton; geen van zijn studioreleases wist het succes van Frampton Comes Alive! ook maar te benaderen. Drie hitsingles werden er van het album uitgebracht, waarbij Do You Feel Like We Do en Show Me The Way verantwoordelijk waren voor de bekendheid van Framptons nu zo legendarische ‘talkbox effect’

3. Thin Lizzy – Live And Dangerous (1978)

Je moest in de jaren zeventig wel van heel goeden huize komen om Queen van het podium te spelen. Toch maakte Thin Lizzy in 1977 als support act vaak meer indruk dan de headliner. Thuisblijvers konden een jaar later ook ervaren hoe goed de Ierse rockers live waren, dankzij de monumentale plaat Live And Dangerous. De performance was bijzonder energiek en de tracklist was volgepropt met hits. Zo hoort een liveplaat te zijn.

2. Deep Purple – Made In Japan (1972)

Natuurlijk mag de liveklassieker van Deep Purple niet ontbreken. Alle leden van de klassieke ´Mark II´ line-up waren in augustus 1972 geweldig op dreef tijdens de concerten in Osaka, met ongeëvenaarde uitvoeringen van klassiekers als Child In Time, Highway Star en Lazy. Wat Made In Japan van veel andere livealbums onderscheidt, is het feit dat de band niet heeft gesleuteld aan de oorspronkelijke opnames. Wat je hoort is zoals het was. Tenminste, als we de liner notes bij de uitgebreide versie Live In Japan (1993) mogen geloven. In 1976 kwam een nieuwe line-up van Deep Purple met het eveneens erg sterke Made In Europe.

1. The Who – Live At Leeds (1970)

In februari 1970 gaf The Who twee optredens in Engeland, waarvan de show in de universiteit van Leeds uiteindelijk een legendarische liveplaat opleverde. Vanwege de beperkte ruimte op een lp, stonden er slechts zes van de meer dan dertig gespeelde nummers op het oorspronkelijke album. Via verschillende remasters en heruitgaven zijn door de jaren heen echter steeds meer nummers naar buiten gekomen en dat is iets om blij mee te zijn, want de energie die The Who tentoonspreidt is ongeëvenaard. Overigens beweren liefhebbers dat sommige bootlegs van andere concerten uit deze tour nog veel beter zijn.