De vandaag 60 jaar geworden Mike Oldfield heeft een stuk meer aan de muziekwereld bijgedragen dan enkel Tubular Bells en Moonlight Shadow. Met name met zijn lange composities zette hij in de jaren 70 een aantal memorabele platen neer. In onze top 10 van de multi-instrumentalist hebben we het dan ook nadrukkelijk niet over tracks of liedjes, maar over muziekstukken. En dit zijn onze favorieten.

10. Punkadiddle

Eind jaren 70 begonnen de verhoudingen tussen Oldfield en zijn platenmaatschappij Virgin wat gespannen te raken. Virgin bleef pushen om meer commerciële, hitparadegevoelige nummers te krijgen en Oldfield was er niet blij mee dat het label zo weinig aandacht voor hem had en veel meer promotie deed voor acts als Sex Pistols. Dat zal ongetwijfeld een reden zijn geweest om Punkadiddle te schrijven: een soort parodie op het punkgenre waarin de simpelheid ervan genadeloos wordt afgestraft.

9. Taurus 2

In de jaren 80 koos Oldfield regelmatig voor een tweedeling op zijn albums: een plaatkant werd gevuld met commerciële hitjes; de andere met een lange compositie die aan zijn oude werk deed denken. Helaas kwamen die composities kwalitatief gezien nergens in de buurt bij die legendarische vroegere platen. Behalve Taurus 2, van het album Five Miles Out uit 1982. Een prachtig spannend muziekstuk, met interessante thema’s en verwijzingen naar andere tracks op het album.

8. Amarok

Met Amarok lukte het Oldfield in 1990 om het niveau van zijn vroege werk weer te bereiken. Een geïnspireerde Oldfield dus, maar commercieel handig is het allerminst: een album met slechts één track van ruim 60 minuten, die ook nog eens bijna helemaal instrumentaal is. Amarok is echter niet alleen een plaat vol muzikaal vakmanschap, maar ook vol woede en wraakgevoelens ten opzichte van Virgin en diens oprichter Richard Branson. Lees meer over de plaat in onze rubriek Verborgen Juwelen.

7. Shadow On The Wall

Op het hoogtepunt van Oldfields commerciële succes verscheen kort na Moonlight Shadow de single Shadow On The Wall. In vergelijking met ander werk van de multi-instrumentalist, zeker de nummers die in dezelfde periode verschenen, is Shadow On The Wall vrij direct en rockend te noemen. De vocalen worden verzorgd door Roger Chapman (Family).  In een interview verklaarde Oldfield dat hij hem had weten te strikken als gastzanger nadat ze in dezelfde kroeg waren beland. Hetzelfde gold voor Jon Anderson, die rond die tijd ook verschillende Oldfield-nummers voor zijn rekening nam.

6. Hergest Ridge (part 1)

Het was voor de mensenschuwe Oldfield niet makkelijk om de aandacht die Tubular Bells genereerde een plekje te geven. Ook het maken van een opvolger bleek -hoe kan het ook anders-  een pittige klus. Hergest Ridge was in 1974 het resultaat en omdat Oldfield bang was dat mensen het geheel te eentonig zouden vinden, stopte hij er verschillende partijen in die hij eigenlijk niet wilde. Daar kreeg hij later toch spijt van en in de boxset Boxed verscheen uiteindelijk weer een uitgeklede versie. Dat werd vervolgens de standaard, en tot 2010 verscheen de oorspronkelijke LP-mix dan ook nooit op cd.

5. Family Man

Een commercieel popliedje gezongen door Maggie Reilly, dan denk je al snel aan Moonlight Shadow of To France. Maar kort daarvoor, in 1982, verscheen al een single van de twee die veruit superieur is. Het gaat om Family Man, een liedje over een man die wordt verleid door een prostituee maar geen interesse in haar heeft. Voor Oldfield en Reilly was het nummer nauwelijks een hitsucces, maar een cover door het duo Hall & Oates wist het in Amerika erg goed te doen.

4. Tubular Bells (part 1)

Wat valt hier nog over te zeggen? Iedereen kent het, en iedereen vindt er wat van. Tubular Bells startte niet alleen de carrière van Oldfield, maar ook het legendarische Virgin-platenlabel van Richard Branson. Oorspronkelijk was Breakfast In Bed één van de werktitels van de plaat en er was zelfs al een hoes voor (die in 1991 in aangepaste vorm de cover van Oldfields plaat Heavens Open zou gaan vormen). Toen ‘master of ceremonies’ Vivian Stanshall echter de woorden ‘tubular bells’ uitsprak in zijn aankondiging in Part 1, wist Oldfield dat dat de titel van het stuk moest worden.

3. Argiers

Midden jaren 70 maakte Mike Oldfield naast zijn albums vol lange composities ook regelmatig singletjes met vertolkingen van (veelal folk)klassiekers. Het bekendst zijn In Dulci Jubilo en Portsmouth, maar wat ons betreft kan er niets op tegen het b-kantje Argiers. De prachtige melodie, gespeeld door Leslie Penning op blokfluit, zorgt in combinatie met de gitaar en synthesizer van Oldfield voor een geweldig meeslepende sfeer.

2. Incantations (part 4)

Incancations (1978) kwam voor Mike Oldfield in een roerige tijd: na jaren van extreme verlegenheid en psychische problemen besloot hij om de controversiële therapie Exegesis te ondergaan. Het werkte: Oldfield werd assertiever en ging zelfs voor het eerst op tournee. Sommige stukken van Incantations zijn vóór het ondergaan van de therapie gemaakt; anderen erna. Diehard-fans claimen dat ze hierin verschil kunnen horen. Hoe dan ook: het album biedt 73 minuten aan folk, progressieve rock, klassiek (Oldfield maakte op Incantations gebruik van een klein orkest) en minimal music. Eén van de meest ambitieuze werken van de Brit.

1. Ommadawn (part 1)

Vergeet Tubular Bells: wat ons betreft is Ommadawn het ultieme werk van Mike Oldfield. Waar zijn bekende debuutplaat wat fragmentarisch aandoet, vormt Ommadawn een compleet geheel dankzij het gebruik van een beperkt aantal thema’s, maar weet het album desondanks spannend te blijven door genoeg muzikale afwisseling te bieden. De manier waarop Part 1 langzaam naar de climax toewerkt (let op de gitaarsolo aan het eind!) is onovertroffen.