Gary Moore was nog maar 58 toen hij op 6 februari 2011 stierf aan een hartaanval. Daarmee behoort de Ierse meestergitarist tot een helaas veel te grote groep rockhelden die veel te vroeg stierven. Had hij nog geleefd, dan had Moore vandaag de leeftijd van 61 jaar bereikt. Naast zijn werk met Thin Lizzy en Colosseum II (en de kort bestaande formatie BBM met Cream’s Ginger Baker en Jack Bruce) liet hij natuurlijk een groots oeuvre achter dat schommelde tussen hardrock en blues. Het beste van beide werelden is hieronder verzameld:

10. The Prophet

Nadat Moore een experimentele kant van zich liet horen op A Different Beat (1999) keerde hij terug naar de blues op het toepasselijk getitelde Back To The Blues (2001). De meest memorabele track op deze prima plaat is de gevoelige instrumental The Prophet, waarin Moore zich andermaal een ware gitaarmeester bewijst. Komt dicht in de buurt van de eerdere betoverende instrumentale nummers The Messiah Will Come Again en The Loner (zie verderop in deze lijst).

9. Victims Of The Future

Hoewel de Ierse gitaargeselaar zijn grootste succes beleefde met het nummer 1-bluesalbum Still Got The Blues, prefereren veel puristen Moore’s hardrockperiode. Een van de betere releases uit deze tijd is Victims Of The Future uit 1983, opgenomen met onder anderen Deep Purple’s Ian Paice op drums. De heavy titeltrack mag niet ontbreken in deze lijst, want hardrock klonk in de jaren tachtig zelden zo goed als hier.

8. Walking By Myself

Op Still Got The Blues staat naast eigen werk ook een aantal bluescovers, waaronder klassiekers als As The Years Go Passing By en Oh Pretty Woman. Een van de meest geslaagde covers op de plaat is deze harde bewerking van Walking By Myself. Dit lied was oorspronkelijk van de legendarische bluesmuzikant Jimmy Rogers, maar Moore maakte het helemaal eigen.

7. Oh Pretty Woman

Nog een cover op de albumklassieker Still Got The Blues is deze geslaagde versie van Oh Pretty Woman, oorspronkelijk van Albert King. Verrassend genoeg doet King zelf mee in deze nieuwe versie, wat een heerlijk duel tussen de twee gitaariconen oplevert. De oude bluesman is ook te zien in de videoclip die bij de single gemaakt werd:

6. Empty Rooms

Een juweel van een powerballad, geschreven met toetsenist Neil Carter. Moore bracht Empty Rooms in twee versies uit. De eerste  (superieure) versie stond in 1983 op Victims Of The Future, maar hij nam het lied opnieuw op voor zijn volgende studioplaat: Run For Cover (1985). Op dat album waren rockhelden Phil Lynott en Glenn Hughes te horen als gastzangers, maar in de single Empty Rooms levert Moore zelf een van zijn beste zangpartijen.

5. Over The Hills And Far Away

Het beste album dat Moore in de jaren tachtig uitbracht is wellicht Wild Frontier uit 1987, opgedragen aan de overleden Thin Lizzy-frontman Phil Lynott. Deze lp leverde hem zelfs een hit op in Engeland met Over The Hills And Far Away (geen Led Zeppelin-cover). De hardrockparel stond in twee uitvoeringen op de cd-versie van Wild Frontier, waarvan één in de 12” singleversie van ruim zeven minuten.

4. The Messiah Will Come Again

Voor de Wild Frontier-opvolger After The War (1989) wist Moore onder anderen Ozzy Osbourne te strikken om twee nummers in te zingen. De uitschieter van de plaat is echter het instrumentale stuk The Messiah Will Come Again, origineel van de nog altijd onderschatte gitarist Roy Buchanan. Moore’s versie is even mooi als het hartveroverende origineel. In de studioversie op After The War hoor je trouwens niemand minder dan Cozy Powell (Rainbow, Black Sabbath) drummen.

3. The Loner

Gary Moore was absoluut geen onverdienstelijk zanger, maar enkele van zijn beste tracks zijn instrumentale gitaarstukken. Verbluffend is bijvoorbeeld The Loner op de Wild Frontier-lp. In de songs van dat album waren Keltische invloeden te horen (wat uitstekend uitpakte in bijvoorbeeld het prachtige Johnny Boy). Zo ook in deze meesterlijk gespeelde gitaarballad. Beter bewijs van Moore’s talent als snarenplukker is haast niet te vinden.

2. Still Got The Blues

Het bekendste Gary Moore-lied is natuurlijk onvermijdelijk in deze lijst. Still Got The Blues blijft een prachtige bluesballad met een van de beste gitaarsolo’s uit de rockgeschiedenis. Het lied bereikte in 1990 net niet de nummer 1-positie in Nederland, in tegenstelling tot het gelijknamige album. Eric Clapton speelde de afgelopen jaren al een akoestische versie van het lied tijdens zijn concerten (als ode aan Gary) en hij nam een studioversie op voor zijn nieuwste album Old Sock.

1. Parisienne Walkways

Zijn allermooiste lied nam Moore al vroeg in zijn carrière op. Parisienne Walkways stond in 1978 op zijn eerste echte soloalbum Back On The Streets (na Grinding Stone van The Gary Moore Band uit 1973) en werd toen gezongen door Thin Lizzy-collega Phil Lynott. Het nummer bereikte de top 10 in Engeland. Even mooi is de liveversie op Blues Alive (1993), waarbij de lang aangehouden toon in het midden door merg en been gaat.