Vandaag bereikt het tekstuele en conceptuele brein achter Pink Floyd de mooie leeftijd van 70 jaar. Vrij vertaald: Roger Waters is jarig! En hoewel het solowerk van de bassist kwantitatief gezien helaas vrij beperkt is gebleven, vonden wij het toch reden genoeg om onze 10 favoriete solotracks van de man eens op een rij te zetten.

10. Hello (I Love You)

Deze track, geschreven voor de film The Last Mimzy, verscheen in 2007 als single en is vooral leuk vanwege de nadrukkelijke verwijzingen naar Comfortably Numb in zowel de tekst als de melodie. “Is there anybody in there”? klinkt het veelvuldig. Ook andere verwijzingen naar eerdere Pink Floyd- en solocomposities worden niet geschuwd. Daarmee is Hello (I Love You) zeker geen voorbeeld van de baanbrekende conceptdenker die Roger Waters ooit was, maar wel een hele prettige nostalgische trip.

9. What God Wants

Eén van de commerciëlere nummers die Waters in zijn solocarrière maakte, en daarom werd het dan ook de eerste single van het album Amused To Death (1992). Tekstueel gezien gaat het nummer lekker in tegen de hypocrisie van bepaalde vormen van religie, en muzikaal is het geheel voor Waters’ begrippen opvallend swingend. Ook zeker het beluisteren waard: het tweede en derde deel van de track die later op Amused To Death voorbij komen. Met name part III heeft een geweldige sfeer.

8. Give Birth To A Smile

Waters’ eerste album buiten Pink Floyd was niet The Pros And Cons Of Hitch Hiking uit 1984, maar een samenwerking met Ron Geesin getiteld Music From The Body. De plaat verscheen tussen Ummagumma en Atom Heart Mother en bevat veel ‘biomusic’: muziek op basis van geluiden van het menselijk lichaam. Give Birth To A Smile is het hoogtepunt van Music From The Body: niet alleen muzikaal gezien, maar ook omdat de drie overige leden van Pink Floyd hierop meedoen (zonder daarvoor credits op de hoes te krijgen).

7. Perfect Sense

De zangstem van Roger Waters is natuurlijk vrij kenmerkend en meestal een essentieel onderdeel van ’s mans nummers, maar de studioversie van het in twee delen gesplitste Perfect Sense is toch vooral genietbaar dankzij de prachtige stem van soulzangeres PP Arnold. Het nummer van Amused To Death dient als kritiek op de Golfoorlog en bevat in het tweede deel een prachtig symbolisch stuk waarin de oorlog door sportcommentatoren wordt besproken als ware het een wedstrijd.

6. The Tide Is Turning (After Live Aid)

Laten we er maar niet omheen draaien: Radio K.A.O.S. uit 1987 was een zwak album. De songs vielen tegen en de productie was overdreven jaren 80. Had Waters dit album afgeraffeld om te kunnen concurreren met het rond dezelfde tijd verschenen A Momentary Lapse Of Reason van Pink Floyd? Hoe dan ook: één van de lichtpuntjes op de plaat is The Tide Is Turning, dat Waters schreef naar aanleiding van het Live Aid-evenement in 1985. Oorspronkelijk zou het niet op Radio K.A.O.S. terecht komen, maar de platenmaatschappij wilde het album eindigen met een positieve toon en dus werd het nummer toch toegevoegd. Later werd het bij het legendarische The Wall-concert in Berlijn uitgevoerd als afsluitend nummer.

5. 5:06 AM (Every Strangers Eyes)

Twee keuzes hadden de leden van Pink Floyd toen Roger Waters in 1978 met uitgebreide demo’s op de proppen kwam: de band koos uiteindelijk voor het concept van The Wall, een uitgebreid en maatschappijkritisch stuk vol persoonlijke woede en wanhoop van Waters. Het andere, afgekeurde concept over vreemdgaan zou uiteindelijk ook een erg sterkte conceptplaat worden: Waters’ soloalbum The Pros And Cons Of Hitch Hiking (1984). Deze plaat leunde sterk op een klein aantal herkenbare muzikale thema’s en vormde daardoor sterk een eenheid. Dat laatste kwam natuurlijk ook door de verhalende constructie.

4. Leaving Beirut

Muzikaal misschien net even wat minder spannend (het is vooral een monoloog met een beperkte muzikale begeleiding), maar tekstueel één van de sterkste nummers die Roger Waters buien Pink Floyd schreef: Leaving Beirut. Het nummer was het “b-kantje” van To Kill The Child, dat in 2004 als download verscheen, en is geïnspireerd op de ervaringen die Waters opdeed toen hij als tiener in Libanon liftte. Ook Waters’ mening over de oorlog in Irak komt nadrukkelijk voorbij. Dat laatste leverde hem de nodige kritiek op van sommige Amerikaanse toeschouwers, toen het nummer tijdens zijn Dark Side Of The Moon Tour tussen 2006 en 2008 in de setlist voorkwam.

3. 5:01 AM (The Pros and Cons of Hitchhiking)

De eerste solosingle van Waters verscheen in 1984 en was min of meer het titelnummer van het album The Pros And Cons Of Hitchhiking. Het nummer was als single vrij succesvol, maar heeft in het kader van het complete album eigenlijk een veel belangrijker rol: het vormt een soort climax voor de plaat met de laatste twee tracks naar het einde toewerkt. Onze favoriete tekstpassage uit het nummer: “Did you understand the music, Yoko, or was it all-in vain?” Daar mag wat ons betreft iedereen zijn eigen betekenis aan geven. Volgens Waters kwam Yoko in het nummer voor vanwege een droom die Andy Newmark, de drummer op het album, had.

2. It’s A Miracle

Ook It’s A Miracle kent een opmerkelijke tekstuele passage met een beroemdheid erin: in de loop van het nummer klaagt Waters dat de musicalproducties van Andrew Lloyd Weber te lang doorlopen en fantaseert over een aardbeving die de pianoklep naar beneden doen vallen, waardoor Webber zijn vingers breekt. Ten grondslag hieraan ligt Waters’ frustratie over het feit dat Webber in Phantom Of The Opera het Pink Floyd-nummer Echoes geplagieerd zou hebben. It’s A Miracle biedt overigens ook los van dit stukje een zeer geslaagde tekst, met rustig voortkabbelende muzikale begeleiding en een prachtige meerstemmige zang in het refein.

1. Amused To Death

Het titelnummer van de allerbeste soloplaat van Roger Waters volgt direct op It’s A Miracle en doet van alle tracks op dat album waarschijnlijk nog het meest aan Pink Floyd denken. Ook dit nummer is overigens weer een voorbeeld van de manier waarop Waters’ kenmerkende manier van performen een nummer, en dan vooral ook de tekst ervan, naar een hoger niveau kan tillen. Het is jammer dat Waters na Amused To Death geen reguliere studioplaten meer heeft gemaakt, want als daar materiaal van dit niveau op had gestaan, dan hadden wij het maar wat graag willen horen!