Brian May is met zijn gitaarsound natuurlijk voor een groot deel verantwoordelijk geweest voor de onderscheidende sound van Queen. Buiten die legendarische band en zijn solocarrière heeft de sympathieke rocker ook bijgedragen aan een groot aantal opnames van andere – niet altijd even getalenteerde – beroemdheden. Wij selecteerden hieruit de tien beste tracks met gastbijdragen van de gitaarvirtuoos:

10. Paul Rodgers – I’m Ready

Zoals we allemaal weten, was Paul Rodgers (Free, Bad Company) in latere jaren actief met de overgebleven leden van Queen. De begenadigde zanger is echter al langer bevriend met Brian May. Op het soloalbum Muddy Water Blues: A Tribute To Muddy Waters (1993) bewerkte hij bluesklassiekers met een indrukwekkende lijst gastgitaristen, onder wie May, David Gilmour, Slash, Gary Moore, Jeff Beck. De herkenbare Brian May-sound is te horen in deze fijne versie van Willie Dixons I’m Ready. [DG]

9. The Yardbirds – Mr. You’re A Better Man Than I

De oorspronkelijke Yardbirds-leden Chris Dreja en Jim McCarty namen met een nieuwe formatie in 2003 een weinig opgemerkte comebackplaat. Zonde, want Birdland – verschenen op Steve Vai’s label Favored Nations – bleek een prima plaat. Bij The Yardbirds denk je aan gitaarhelden en dus leende een aantal topmuzikanten hun talenten aan nieuwe en oude composities. Naast Vai zelf waren dat o.a. oorspronkelijk bandlid Jeff Beck, Joe Satriani, Slash en Steve Lukather. Brian May is te horen in een goede versie van Mr. You’re A Better Man Than I, volgens ons een van de tien beste songs van de band. [DG]

8. Meat Loaf – Bad For Good

Oorspronkelijk zou Bad For Good het titelnummer worden voor de opvolger van Meat Loafs Bat Out Of Hell album. Vanwege stemperikelen verliepen de opnames echter niet goed, en zag componist/producer Jim Steinman zich genoodzaakt dat album met Rory Dodd in te zingen en onder zijn eigen naam uit te brengen. Op die versie bespeelt Elton John-gitarist Davey Johnstone de snaren. In 2006 nam Meat Loaf de track toch nog op voor Bat Out Of Hell III, waarbij het aan Brian May was om de solo voor zijn rekening te nemen. Daarmee wist hij meteen een duidelijk stempel op het nummer te drukken. May en Meat Loaf hadden overigens in ’87 al samengewerkt op A Time For Heroes: het themanummer voor de Paralympische Spelen dat jaar. In 2010 doken ze opnieuw met elkaar in de studio, voor gitaarpartijen op twee nummers van Meat Loafs album Hang Cool Teddy Bear.[SS]

7. Tony Iommi feat. Ian Astbury – Flame On

Tony Iommi en Brian May zijn al jaren goede vrienden die ook regelmatig met elkaar samenwerken. Zo speelde May een gitaarsolo in Black Sabbath’s When Death Calls (zie nummer 4) en stond hij soms op het podium met de band. Andersom was Iommi een van de beroemde gasten tijdens The Freddie Mercury Tribute Concert in 1992. Toen de invloedrijke Sabbath-gitarist zijn soloalbum Iommi (2000) maakte, speelde May gitaar in twee tracks: Goodbye Lament (met Foo Fighter Dave Grohl) en Flame On (met Ian Astbury van The Cult als zanger). Die snoeiharde tweede is wat ons betreft het hoogtepunt van de plaat. [DG]

6. Hank Marvin & Brian May – We Are The Champions

De wereldberoemde gitaarsounds van The Shadows en Queen verenigd in één nummer? Dat gebeurde in 1992, toen Hank Marvin zijn soloalbum Into The Light opnam. Daarvoor nam hij een instrumentale versie van Queen-kraker We Are The Champions op met de gitarist die ook in het origineel te horen was. Hoewel we niet zullen beweren dat deze uitvoering zich kan meten met de originele hitversie, was het resultaat een bijzonder aangename samenkomst van twee belangrijke rockgitaristen. [DG]

5. Rock Aid Armenia – Smoke On The Water ‘90

Nee, natuurlijk is Smoke On The Water ’90 niet zo goed als het Deep Purple-origineel. Maar met de haast oneindige bezetting aan rocklegendes (o.a. Ritchie Blackmore, Bruce Dickinson, Ian Gillan, Keith Emerson en Tony Iommi) is het moeilijk om de vertolking van Rock Aid Armenia niet op zijn minst sympathiek te vinden. De ene na de andere gitaarsolo vliegt de luisteraar om de oren en dat levert haast een strijd op, waarbij iedereen graag wil laten zien wat hij in zijn mars heeft. Hoe uniek de stijlen van iedereen zijn merk je wel wanneer Brian d zijn gitaarspel laat horen, direct volgend op een ook al niet mis te verstane vertolking van David Gilmour. [SS]

4. Black Sabbath – When Death Calls

Misschien wel dé meest onderschatte Black Sabbath-plaat is Headless Cross uit 1989 (door ons uitgelicht in de rubriek ‘verborgen juwelen’). Inmiddels had Tony Martin plaatsgenomen achter de microfoon en hij deed dat met verve. Ook in een van de hoogtepunten van die lp: When Death Calls. Niet Tony Iommi maar Brian May leverde ditmaal de gitaarsolo en daarmee is de Queen-ster de enige uitzondering (hoewel Eddie Van Halen naar verluidt met ideeën kwam – en misschien wel in de studio present was – voor Evil Eye van het album Cross Purposes uit 1994). [DG]

3. Steve Hackett – Cassandra

Steve Hackett heeft eigenlijk geen extra gitarist nodig, maar vond in 1986 toch dat het voor zijn doen vrij poppige Cassandra best de klanken van Brian May kon gebruiken. Een goede keus, want het geluid van May past perfect bij deze compositie die door Chris Thompson (Manfred Mann’s Earth Band) wordt gezongen. Hackett overwoog naar verluidt zelfs om met May een GTR-achtige supergroep op te richten, maar het bleef bij deze en twee andere tracks: het eveneens sterke Slot Machine en Don’t Fall Away From Me. Geen van de nummers zag echter het daglicht, want het geplande album Feedback werd door geen enkele platenmaatschappij opgepikt. Cassandra verscheen eerst als bonustrack op Hacketts album Guitar Noir (1993), en in 2000 op Feedback 86, een collectie nummers voor het nooit verschenen album. [SS]

2. Foo Fighters & Brian May – Have A Cigar

Foo Fighters, Brian May en Pink Floyd in één song? Dat moet haast wel episch worden. En dat wordt het ook, wanneer Dave Grohl en de zijnen met May op gitaar het legendarische Have A Cigar van de Pink Floyd-klassieker Wish You Were Here coveren. Het gezelschap weet het nummer een heel eigen karakter mee te geven dat eigenlijk niet te vergelijken is met de originele Pink Floyd-track. Datzelfde geldt voor de lekker lange solo, die typisch May is. Coversongs kunnen rampzalig aflopen, maar deze vertolking bewijst maar weer eens dat je eigen draai aan een bestaand nummer geven bijzonder goed kan uitpakken. [SS]

1. Eddie Howell – Man From Manhattan

Weinig tracks uit de Queen-gerelateerde discografie zijn bij het grote publiek zo ondergewaardeerd als Man From Manhattan. Het nummer haalde in ons land in 1976 eventjes de hitlijsten, maar was daar ook al snel weer uit. Maar wie het nummer hoort en Queen een beetje kent, moet al snel tot de conclusie komen dat de Britten iets met deze track te maken hebben. De single van one-hit-wonder Eddie Howell werd namelijk geproduceerd door Freddie Mercury en bevatte gitaar van Brian May. Beiden deden ook achtergrondverhalen. En dat is te horen: met name de energieke uitbarstingen in het nummer klinken 100% Queen. En met name de solo van May geeft het verder wat zoetige nummer net even een lekker ruw randje. [SS]