Alleen al voor zijn werk als technicus op Pink Floyds Dark Side Of The Moon zijn we Alan Parsons eeuwig dankbaar. Ook als producer maakte het muzikale wonder naam met onder meer Al Stewarts klassieker Year Of The Cat, en uiteraard heeft hij heel veel moois laten horen met zijn Alan Parsons Project. De meester is vandaag 64 geworden en dat leek ons een uiterst geschikt moment om eens aandacht te besteden aan dat succesvolle, maar tegenwoordig niet vaak meer genoemde project. Dit zijn de tien onmisbare tracks volgens ons:

10. Limelight

De platen van The Alan Parsons Project werden gekenmerkt door strakke productie, intrigerende concepten en uiteraard een keur aan gastzangers. Zo kun je onder anderen Steve Harley, Arthur Brown, John Miles en Colin Blunstone ontdekken in enkele van Woolfson en Parsons’ mooiste tracks. Voor de aandoenlijke ballad Limelight, afkomstig van het album Stereotomy (1985), bleek Gary Brooker van Procol Harum een formidabele keuze.

9. In The Lap Of The Gods

Hoewel The Alan Parsons Project prima rocksongs maakte, zijn het vaak vooral de ballads en instrumentals die indruk maken op de lp’s. Zangloze stukken als Lucifer, Mammagamma en Pipeline zijn hoogtepunten van respectievelijk Eve (1979), Eye In The Sky (1982) en Ammonia Avenue (1984). Op het derde album Pyramid (1978) ontstijgt het instrumentale In The Lap Of The Gods bijvoorbeeld het toch al hoge niveau van de andere tracks. Een fabelachtige, soms bombastische compositie.

8. La Sagrada Familia

Gaudi (1987) was het laatste album onder de naam The Alan Parsons Project en hoewel niet Parsons’ beste werk, bevatte zijn ode aan de wereldberoemde architect Antonio Gaudí een aantal piekfijne nummers. Het beste voorbeeld daarvan is openingsstuk La Sagrada Familia, vernoemd naar het beroemde gebouw in Barcelona, uiteraard ontworpen door Gaudí. Mede dankzij de sterke zang van John Miles is dit epos een van de essentiële Woolfson/Parsons-tracks.

7. I Robot

Na het meesterwerk Tales Of Mystery And Imagination (1976) lukte het Parsons en Woolfson om dat succes te evenaren. I Robot werd een ijzingwekkend conceptalbum over de opkomst van robots en de daaropvolgende ondergang van de mens, met gastbijdragen van zangers als Steve Harley (Cockney Rebel) en Allan Clarke (The Hollies). De plaat overdonderde de luisteraar direct met de instrumentale titeltrack:

6. Time

Deze meeslepende ballad van The Turn Of A Friendly Card (1980), een van de beste lp’s van The Alan Parsons Project, markeerde de eerste keer dat medecomponist en –toetsenist Eric Woolfson verantwoordelijk was voor de leadzang. Zijn stemgeluid zou later in de hitsingles Eye In The Sky en Don’t Answer Me (alsook in de prachtige albumtrack The Same Old Sun van Vulture Culture uit 1985) te horen zijn.

5. Don’t Answer Me

Don’t Answer Me was de laatste megahit van The Alan Parsons Project in Nederland, afkomstig van het prima album Ammonia Avenue (1984). Deze melodieuze popsong past Eric Woolfsons zachte, kenmerkende stemgeluid als gegoten. Hij zong ook de twee andere uitblinkers van het album, Prime Time (de tweede single) en Ammonia Avenue.

4. Eye In The Sky

Het is wederom Eric Woolfson die deze tophit van het gelijknamige album zingt. Woolfson liet zich inspireren door George Orwells legendarische roman 1984 en dus slaat de ´Eye in the Sky´ uit de titel op een camera (de term wordt ook gebruikt voor beveiligingscamera’s in casino’s). Op de lp volgt Eye In The Sky direct na de korte instrumental Sirius.

3. The Raven

Het eerste Alan Parsons Project-album is volgens velen ook het beste. Tales Of Mystery And Imagination was volledig gebaseerd op de verhalen van Edgar Allan Poe en werd een muzikaal kunstwerk. Tot ergernis van sommige fans vond Parsons het nodig om zelf een geüpdate versie van het album te maken en in 1987 uit te brengen, maar twintig jaar later kwam er gelukkig een set op de markt met beide versies van het album. The Raven is de enige Alan Parsons Project-song met Parsons zelf als leadzanger (zij het bewerkt met een vocoder).

2. The Turn Of A Friendly Card

Een grandioos epos dat bijna de volledige tweede plaatkant van het gelijknamige album in beslag neemt. De track is verdeeld in vijf stukken, waarvan The Turn Of A Friendly Card (Part One) al jaren hoog genoteerd staat in de Top 2000 van Radio 1. Op de plaat loopt Part One over in de rocksong Snake Eyes, de instrumental The Ace Of Swords, het door Eric Woolfson gezongen Nothing Left To Lose, en sluit het stuk af met The Turn Of A Friendly Card (Part Two). Fenomenaal!

1. Old And Wise

Over populaire songs in de Top 2000 gesproken. Old And Wise doet het natuurlijk al helemaal goed. Een aantal jaren heeft de tranentrekker zelfs in de top 10 gestaan. Mede dankzij de engelachtige stem van Colin Blunstone, die overigens vaker van zich liet horen op Parsons’ albums, en een rake tekst is Old And Wise een ongelooflijk krachtig lied. Beroemd is ook de uitvoering met Blunstone tijdens het World Liberty Concert in Arnhem, met Candy Dulfer op sax: