Dankzij de onvergetelijke riffs en solo’s in AC/DC-krakers als Whole Lotta Rosie, Hells Bells en Thunderstruck, en natuurlijk zijn beroemde schooluniform, is Angus Young een rockicoon. Vandaag is hij 58 jaar geworden. In zijn lange carrière heeft AC/DC een groot aantal albums uitgebracht, waar altijd wel iets op te beleven viel. Om Angus’ verjaardag te vieren, zetten we de tien essentiële op een rij. Dat Angus nog maar lang in zijn schooluniform mag schitteren op het podium!

10. Black Ice

Niet alle platen die AC/DC in de jaren 80 en 90 maakte waren even geslaagd, maar met Stiff Upper Lip (2000) en vooral Black Ice liet de band in het nieuwe millennium zien nog echt wel mee te tellen. Black Ice bevat typische AC/DC-rockers maar dan met composities en hooks die kwalitatief sinds The Razors Edge niet meer zo sterk waren geweest. En dat met een hoeveelheid energie waar sommige jongere genregenoten nog een voorbeeld aan kunnen nemen.

9. The Razors Edge

AC/DC begon de jaren negentig met zijn sterkste plaat in jaren. Hoewel op lp’s als Fly On The Wall (1985) en Blow Up Your Video (1988) best wel wat te genieten viel, overtrof The Razors Edge ze ruimschoots. Het bekendste nummer van de plaat is natuurlijk het onweerstaanbare Thunderstruck, maar ook Moneytalks werd een hit. Niet de meest constante plaat van de band, maar de hoogtepunten bewezen dat AC/DC weer helemaal in vorm was.

8. Dirty Deeds Done Dirt Cheap

Het tweede internationaal uitgebrachte album Dirty Deeds Done Dirt Cheap had een andere tracklist dan de eerdere Australische release met dezelfde titel. Beide versies lieten opnieuw AC/DC op zijn best horen, met favorieten als de titeltrack, het hilarische Big Balls en het opvallend slome Ride On. Het nummer Problem Child kwam ook in een kortere versie op de internationale versie van Let There Be Rock te staan. Dirty Deeds Done Dirt Cheap werd pas in 1981 uitgebracht in de VS, wat de band uiteraard een verkoopsucces opleverde.

7. Live

De eerste liveplaat met Brian Johnson verscheen in 1992 als AC/DC Live. Daardoor is deze release vooral ook interessant voor de niet-concertbezoekers om te horen hoe Johnson omgaat met het materiaal uit de Bon Scott-tijd. Dat lukt meestal heel aardig, vooral omdat hij zo dicht mogelijk bij de vertolkingen van zijn betreurde voorganger blijft. AC/DC Live verscheen ook als 2cd Collectors Edition in luxe verpakking, met een Angus Buck: een nepdollarbiljet van de band.

6. TNT

Veel mensen kennen het album High Voltage, maar eigenlijk was dat een compilatie van de twee albums die AC/DC al eerder in Australië had uitgebracht. Het echte debuut (eveneens High Voltage geheten) werd daar opgevolgd door TNT, een album waarop de band definitief koos voor de formule die zo veel succes zou opleveren. Het klonk allemaal nog wat ruwer, maar zou met het titelnummer wel voor een van de grotere AC/DC-classics zorgen. Zeven van de negen nummers kwamen uiteindelijk op de internationale release van High Voltage terecht: daarmee miste die plaat helaas de charmante Chuck Berry-cover School Days.

5. Powerage

Alle albums uit het Bon Scott-tijdperk zijn verplichte kost voor hardrockliefhebbers. Op Powerage (1978), de eerste plaat met bassist Cliff Williams, staan klassiekers als Rock ‘N’ Roll Damnation, Down Payment Blues, Sin City en het even onverbiddelijke als geweldige Riff Raff. De oorspronkelijke Europese vinyluitgave van Powerage verschilde iets van de versie die in de rest van de wereld uitkwam (en op de cd-remaster te vinden is). De songs klonken anders, stonden in een andere volgorde en er werd een extra track toegevoegd (Cold Hearted Man).

4. If You Want Blood, You’ve Got It

Geen AC/DC-plaat kan op tegen de ervaring van een concert van de band, zeker in de Bon Scott-tijd, dat maakt het livealbum If You Want Blood, You’ve Got It (1978) overduidelijk. Vlammende versies van Whole Lotta Rosie, Riff Raff, Hell Ain’t A Bad Place To Be en een lekker lang Let There Be Rock maken deze release tot een van de allerbeste livealbums uit de rockgeschiedenis.

3. Let There Be Rock

Met Let There Be Rock bouwde de band voort op het geluid maar vooral ook het succes van Dirty Deeds Done Dirt Cheap, maar dan bij vlagen harder en met veel betere songs. Het was het laatste album met bassist Mark Evans, die kort na de opnames werd ontslagen vanwege problemen met Angus Young. Ook bij deze plaat verschilde de Australische tracklist met die van de internationale: zo stond het nummer Crabsody In Blue (een track over –jawel- schaamluis) niet op de buitenlandse releases. Wel bevatten alle versies natuurlijk de klassieker Whole Lotta Rosie.

2. Highway To Hell

Het laatste album voor de tragische dood van Bon Scott zou oorspronkelijk door de beroemde Eddie Kramer (o.a. Jimi Hendrix) geproduceerd worden, maar uiteindelijk viel de keuze op Robert John “Mutt” Lange. Highway To Hell werd een hardrockmeesterwerk waarop louter sterk materiaal te vinden is. Zo is er natuurlijk de klassiek geworden titeltrack, maar ook Shot Down In Flames, Girls Got Rhyhthm, Beating Around The Bush (de riff lijkt wel érg op Fleetwood Mac’s Oh Well, maar wat zou het?) en het meeslepende Touch Too Much behoren tot AC/DC’s beste tracks.

1. Back In Black

Na de tragische dood van Bon Scott leek er weinig toekomst voor AC/DC. Daar dacht de band zelf blijkbaar ook zo over, want er werd serieus overwogen om te stoppen. Totdat de moeder van Scott aangaf AC/DC graag door te willen zien gaan. Brian Johnson werd aangetrokken en resultaat was de plaat Back In Black: zowel muzikaal als commercieel het hoogtepunt van AC/DC: na Thriller van Michael Jackson is het zelfs het wereldwijd bestverkopende album allertijden (op een gedeelde tweede plek met Dark Side Of The Moon)! De songs zijn allemaal goed en de productie (wederom door Robert John “Mutt” Lange) ronduit geweldig. Bon Scott zal altijd gemist blijven, maar dankzij Back In Black was de toekomst van de band in ieder geval veiliggesteld.