Als muziekliefhebbers het over de befaamde ‘Club Of 27’ hebben, roepen zij standaard legendarische namen als Jim Morrison, Jimi Hendrix en Janis Joplin. De eveneens op 27-jarige leeftijd gestorven Alan “Blind Owl” Wilson wordt minder vaak genoemd. Toch was ook hij als lid van bluesrockband Canned Heat verantwoordelijk voor een aantal magische sixtiesplaten. Vandaag zou hij 70 jaar geworden zijn. Reden voor ons om Wilson te eren met onze Canned Heat-top 10:

10. One More River To Cross

Toen in 1973 het album One More River To Cross verscheen, was Canned Heat al lang over zijn hoogtepunt heen. Bob ‘The Bear’ Hite nam nog steeds de zang voor zijn rekening, maar Alan Wilson was in 1970 overleden en Hite’s broer Richard was al enige tijd de nieuwe bassist. De band maakte gebruik van blazers, waardoor de sound van de lp afweek van het vroegere werk. Toch valt er genoeg te genieten op de plaat. Neem de cover van Leiber & Stollers I’m A Hog For You Baby en de pakkende titelsong. De zanger in onderstaande video is gitarist James Shane:

9. So Sad (The World’s In A Tangle)

Als we de opnames met John Lee Hooker op Hooker ’n Heat (1971) niet meerekenen, is Future Blues uit 1970 de laatste écht goede plaat van Canned Heat. Deze lp heeft nooit de verdiende waardering gekregen (niet voor niets lichtten wij deze plaat uit als ‘verborgen juweel’), maar dat geldt eigenlijk voor alle langspelers van de band. Een van de vele parels op Future Blues is het bijna acht minuten durende So Sad (The World’s In A Tangle), met schitterend werk van toetsenist Harvey Mandel.

8. Poor Moon

Wijlen Alan Wilson schreef en zong dit vergeten singletje uit 1969. Poor Moon is een van de meest eigenaardige composities uit het oeuvre, maar ook opnieuw bewijs van Wilsons grote talent. De track stond – net zoals de cover van de klassieker Wooly Bully – op geen enkele studioplaat van Canned Heat, maar is wel te vinden op compilaties als Uncanned! The Best Of Canned Heat (1994) en heruitgaven van het ‘reguliere’ album Hallelujah (1969).

7. Fried Hockey Boogie

Je moet ervan houden, die eindeloze jams die de bluesrockbands uit de jaren zestig op plaat en podium uitvoerden. De lengte van Fried Hockey Boogie (‘slechts’ elf minuten) zou Canned Heat later ruim overtreffen, maar deze boogie van het puike album Boogie With Canned Heat (1968). In deze opname introduceert Bob Hite zijn collega’s, die allen de ruimte krijgen om in de solo’s hun talenten te bewijzen.

6. Woodstock Boogie

De naam Canned Heat zal voor altijd verbonden worden aan Woodstock. De band speelde op zaterdagmiddag 16 augustus onder meer de beroemde uitvoering van Going Up The Country, te vinden op de driedubbel-lp die bij de bekroonde Woodstock-documentaire hoorde. In 1971 kwam een vervolg op die soundtrack: Woodstock Two bevatte meer opnames van het mooiste festival uit de rockgeschiedenis, waaronder Canned Heat’s heerlijke Woodstock Boogie. Althans, een gedeelte daarvan, want de jam ging bijna een half uur door!

5. Rollin’ And Tumblin’

Zoals hierboven aangegeven, maakte Canned Heat grote indruk op Woodstock. Dat was echter niet het enige belangrijke festival waar de band deel van uitmaakte. Twee jaar eerder speelde het toen nog vrijwel onbekende gezelschap namelijk al op het Monterey Pop Festival. De uitvoering van de Muddy Waters-klassieker Rollin’ And Tumblin’ is te zien in de beroemde Monterey Pop-film van D.A. Pennebaker. Een maand na dit optreden verscheen het debuutalbum Canned Heat, waarop de studioversie van Rollin’ And Tumblin’ staat.

4. Let’s Work Together

Deze vaak gecoverde song is oorspronkelijk van zanger Wilbert Harrison en bekend als zowel Let’s Work Together als Let’s Stick Together. Bij die tweede moet je uiteraard direct denken aan de hit van Bryan Ferry uit 1976 en ook Bob Dylan nam het lied onder die titel op (te vinden op zijn povere plaat Down In The Groove, 1988). Canned Heat scoorde een hit met Let’s Work Together (gezongen door Bob Hite), maar oogstte daarna helaas nooit meer zo’n groot singlesucces.

3. Refried Boogie

Eigenlijk is Woodstock Boogie (zie nummer 6) niet meer dan een variatie op de ongekend lange jam Refried Boogie, maar de opnames verschillen toch genoeg van elkaar om ze beide in onze lijst op te nemen. Ongelooflijk genoeg duurt deze live opgenomen track maar liefst veertig minuten (Refried Boogie nam in twee delen dan ook een hele lp van het dubbelalbum Living The Blues uit 1968 in beslag), maar de liefhebber van lange jams raakt geen moment verveeld.

2. On The Road Again

Een van de beroemdste songs van Canned Heat is deze vaak gecoverde blueshit uit 1968. On The Road Again was echter niet helemaal oorspronkelijk van de band, want zanger/gitarist Alan Wilson bewerkte een ouder, gelijknamig lied van bluesmuzikant Floyd Jones. Mede dankzij het herkenbare stemgeluid van Wilson (ook te horen in die andere grote hit: Going Up The Country) maakten de bluesrockers Jones’ compositie helemaal eigen. On The Road Again stond in 1968 op de lp Boogie With Canned Heat.

1. Going Up The Country

Ook het beroemdste nummer van Canned Heat is gebaseerd op een oudere compositie (het vrij onbekende Bull Doze Blues van Henry Thomas), hoewel op de hoes van de dubbel-lp Living The Blues (1968) alleen Alan Wilson werd vermeld als auteur. De fluitpartijen en het unieke stemgeluid in Going Up The Country zijn onvergetelijk, en het lied is natuurlijk onlosmakelijk verbonden met Woodstock dankzij het gebruik ervan in de openingsscènes van de festivaldocumentaire van Michael Wadleigh. Going Up The Country werd een hit en behoort tot het allermooiste uit de jaren zestig.