Je zou het niet zeggen als je hem tegenwoordig ziet en hoort optreden, maar The Who’s Roger Daltrey is vandaag alweer 69 geworden. Dat hij nog steeds een fantastische rockzanger is, bewees hij vorig jaar onder meer tijdens de afsluitingsceremonie van de Olympische Spelen in Londen. In juli zal hij dat ongetwijfeld weer doen als The Who de Amsterdamse Ziggo Dome aandoet. De grote hits van de band blijven dan niet uit, maar Daltrey en de zijnen hebben natuurlijk veel meer gemaakt dan alleen mooie singles. Hieronder de tien allerbeste songs die niet als singles werden uitgebracht:

10. The Good’s Gone

The Who maakte in latere jaren veel betere platen dan het eerste album My Generation (1965, in Amerika een jaar later verschenen als The Who Sings My Generation, met een andere trackvolgorde), maar ook op deze debuut-lp staan enkele geweldige tracks die niet als a-kanten verschenen. Zoals het krachtige The Good’s Gone, dat zeker niet minder is dan sommige hits uit die periode.

9. How Many Friends

Veel Who-fans zullen het er vast mee eens zijn dat het in 1975 uitgebrachte The Who By Numbers de laatste écht goede plaat van de band was. Tracks als Slip Kid en How Many Friends zouden tussen de killertracks op bijvoorbeeld Who’s Next net zo goed overeind blijven. Townshend schreef het hemelse How Many Friends over de oppervlakkige vriendschappen in de wereld van de showbizz. De jarige Roger Daltrey schittert als vanouds in de hoge uithalen.

8. Tattoo

In deze humoristische uitschieter van het eerste meesterlijke Who-album The Who Sell Out (1967) nemen twee broers een tatoeage om echte mannen te worden: “Me and my brother were talking to each other ‘bout what makes a man a man.” Met geld geleend van hun moeder kunnen ze hun droom waarmaken. De ouders zijn er echter minder blij mee: “My dad beat me ‘cause mine said ‘Mother’/But my mother naturally liked it and beat my brother/’Cause his tattoo was of a lady in the nude/And my mother thought that was extremely rude.” Pete Townshend op zijn best.

7. The Song Is Over

Nadat Pete Townshends rockopera Lifehouse mislukte, werd het concept even opzij gezet en maakte The Who met Who’s Next (1971) alsnog een perfecte studioplaat. Ook alle niet-singles van dat historische rockalbum zijn fenomenaal. Zo is The Song Is Over, oorspronkelijk bedoeld als afsluiter van Lifehouse, een emotionele en melodieuze track, waarin de fantastische toetsenist en Stones-sidekick Nicky Hopkins te horen is.

6. The Punk And The Godfather

Ook alweer bijna veertig jaar oud, het meesterwerk Quadrophenia (1973). De dubbel-lp vertelde het verhaal van Jimmy, een jongeman met een meervoudige persoonlijkheidsstoornis, en bevatte Who-klassiekers als The Real Me, 5:15 en een overdonderende climax met Love Reign O’er Me. Een van de minder genoemde prachtsongs van Quadrophenia is The Punk And The Godfather, waarin Jimmy een rockconcert bezoekt. Er ontstaat een gezongen dialoog tussen Jimmy en ‘The Godfather’. Wie laatstgenoemde precies is, blijft onduidelijk, maar volgens sommigen zou het weleens Townshend zelf kunnen zijn.

5. Armenia City In The Sky

De songs op The Who Sell Out werden voornamelijk geschreven door Pete Townshend, met hier en daar een bijdrage van John Entwistle. Een van de hoogtepunten op de lp was echter afkomstig van iemand buiten de band. De credits voor het verrukkelijke openingslied Armenia City In The Sky gaan namelijk naar muzikant en songwriter John Keen. Komt die naam je bekend voor? Kan kloppen; hij schreef ook de klassieker Something In The Air van Thunderclap Newman.

4. Bargain

Bargain is een van de ultieme Who-songs, met alle bandleden in topvorm. Als het op samenspel aankomt, was The Who in deze jaren onverslaanbaar. Luister voor bewijs naar het explosieve drumwerk van Keith Moon, het meeslepende basspel van Entwistle, Townshends donderende gitaarakkoorden (en functionele aanvullingen op de synthesizer), en natuurlijk Daltrey’s kenmerkende schreeuwzang in dit nummer. Op Who’s Next volgt het door Townshend geschreven Bargain na de legendarische albumopener Baba O’ Riley.

3. Getting In Tune

Nog een track van het gedoemde Lifehouse-project dat uiteindelijk op Who’s Next terecht kwam. Net zoals in The Song Is Over speelt Nicky Hopkins piano in Getting In Tune (oorspronkelijke titel: I’m In Tune), een van de meest emotioneel beladen songs uit het Who-oeuvre. Roger Daltrey heeft zelden beter gezongen dan in dit juweeltje, dat overigens in 1996 ook een plaatsje kreeg op de prachtige soundtrack bij de film Jerry Maguire.

2. Overture (From Tommy)

Natuurlijk mag ook Tommy, de beroemdste studioplaat van The Who, niet ontbreken in dit lijstje. De ‘Overture’ waarmee de ambiteuze rockopera aftrapt, is natuurlijk wereldberoemd. Toch werd het instrumentale stuk niet als single uitgebracht (overigens wel als ‘Overture From Tommy’ op de b-kant van See Me, Feel Me). Overture bevat fragmenten uit diverse thema’s op Tommy, waaronder We’re Not Gonna Take It en Pinball Wizard. Een van de beste openingstracks aller tijden.

1. A Quick One, While He’s Away

Met het bijna tien minuten durende A Quick One, While He’s Away schreef Townshend een soort voorloper van het latere succes Tommy. Het stuk was opgebouwd uit een zestal pakkende en stilistisch veelzijdige korte songs. Samen vertellen ze een simpel en niet al te opmerkelijk verhaal over een vrouw die in afwezigheid van haar geliefde (Her Man’s Gone) vreemdgaat met Ivor (The Engine Driver) en uiteindelijk vergeven wordt (You Are Forgiven). Een anekdote over de totstandkoming van de song, zoals beschreven in de liner notes bij de cd-remaster van het album A Quick One (1966) is interessanter: de band had geen geld voor cello’s en in plaats daarvan wordt simpelweg het woord ‘cello’ meerdere malen herhaald in het gedeelte waarin het instrument had moeten klinken!