Ry Cooder, een van ’s werelds beste snarenplukkers is vandaag 66 geworden. Dankzij zijn bijdragen aan legendarische platen van onder meer The Rolling Stones, Randy Newman en Van Morrison is Cooder een van de meest gerespecteerde rockmuzikanten, maar ook zijn eigen carrière is bijzonder. Hij voorzag diverse films van een mooie score, werd alom geprezen vanwege het Buena Vista Social Club-project en maakt nog steeds relevante platen zoals het vorig jaar verschenen Election Special. Hieronder de tien beste tracks die hij onder eigen naam uitbracht:

10. Goodnight Irene

Afgezien van de soundtrack voor Wim Wenders’ Paris, Texas is het gevarieerde Chicken Skin Music (1976) hoogstwaarschijnlijk het bekendste soloalbum van Ry Cooder. Deze heerlijk zomerse lp opent en sluit af met compleet eigen gemaakte versies van Lead Belly-songs: The Bourgeois Blues en Goodnight Irene. Behalve Cooder zelf speelt het accordeonwerk van Flaco Jiménez een belangrijke rol in het succes de ontroerende Goodnight Irene-cover.

9. Poor Man´s Shangri-La

Dit lijstje bevat voornamelijk tracks van Cooders vroegere albums, maar kenners weten dat de virtuoos ook in latere jaren erg mooie platen maakte. Vorig jaar nog verscheen het goed ontvangen Election Special. Nog beter was Chávez Ravine (2005), een briljant conceptalbum over de gelijknamige wijk in Los Angeles die plaats moest maken voor de bouw van het Dodgers-stadion. Cooders meesterwerk opent met het sfeervolle Poor Man’s Shangri-La, een track die zich – net zoals de rest van de plaat – makkelijk kan meten met zijn beste vroegere werk.

8. Teardrops Will Fall

Dit lied werd voor het eerst opgenomen – in een volledig afwijkende versie – door Dicky Doo & The Don’ts (1959) en vervolgens gecoverd door onder anderen soulzanger Wilson Pickett. In de handen van Ry Cooder werd Teardrops Will Fall een onvergetelijke countryrocksong, te vinden op het derde album Into The Purple Valley (1972). Ook ‘heartland rocker’ John Mellencamp nam het lied op voor zijn album Trouble No More (2003). Deze versie was nog het meest vergelijkbaar met die van Cooder.

7. Maria Elena

Op zijn derde lp Boomer’s Story (1972) gaat Cooder verder waar hij was gebleven op voorganger Into The Purple Valley, met een fijne mengeling van folk, blues, country en rock. Ditmaal was ook Randy Newman, die Cooder op zijn platen uit de jaren zeventig (o.a. Sail Away en Good Old Boys) liet meespelen, van de partij. Verbluffend is het instrumentale Maria Elena, met groots akoestisch gitaarwerk van Cooder, ondersteund door pianospel van Jim Dickinson.

6. Vigilante Man

Ry Cooder is op zijn best op het tweede soloalbum Into The Purple Valley (1972), waarvan deze versie van Woody Guthrie’s folkklassieker Vigilante Man afkomstig is. Guthrie zette het origineel op zijn belangrijke album Dustbowl Ballads (1940) en ook Bruce Springsteen zong het lied op de tributeplaat Folkways: A Vision Shared (1988), maar dankzij het jaloersmakende gitaarspel verdient Cooders bewerking het om als de definitieve versie bekend te staan.

5. Ditty Wah Ditty

Een voortreffelijke lp uit Cooders oeuvre is Paradise And Lunch (uit 1974), met zeer genietbare bewerkingen van onder meer Jesus On The Mainline, Married Man’s A Fool en een jazzy Ditty Wah Ditty. Niet alleen Cooder levert vakwerk op zijn gitaar in laatstgenoemde, ook de legendarische jazzpianist Earl Hines doet magische dingen in deze wederom definitieve versie.

4. Little Sister

Bop Till You Drop (1979) is misschien niet een van Cooders beste albums, maar de lp met de beroemde roze hoes gaat wel de geschiedenis in als het eerste digitaal opgenomen album. Hoogtepunten op de plaat zijn The Very Thing That Makes You Rich (Makes Me Poor) en de aanstekelijke single Little Sister, uiteraard een cover van het Elvis-lied. Een live-uitvoering staat op de driedubbel-lp No Nukes (1979), met verder optredens van onder anderen Bruce Springsteen & The E-Street Band, Crosby, Stills & Nash en The Doobie Brothers.

3. Paris, Texas

Het onovertroffen slidespel van Ry Cooder op de soundtrack droeg absoluut bij aan het succes van de geweldige film Paris, Texas (1984). Regisseur Wim Wenders maakte een aangrijpende roadmovie waarvan de unieke sfeer mede wordt bepaald door Cooders score. De gitarist werkte later weer samen met Wenders voor onder meer het mislukte The End Of Violence (1997). Paris, Texas is zonder twijfel Cooders beste werk voor een film.

2. He’ll Have To Go

In 1976 scoorde Ry Cooder zowaar een hitje met dit oude countrylied. De snarenmeester zette zijn versie op het eerder genoemde album Chicken Skin Music. Opnieuw is het samenspel tussen Flaco Jiménez op accordeon en Cooder op gitaar formidabel, zoals ook te zien is in onderstaande video. He’ll Have To Go bereikte als single de twaalfde positie in de Nederlandse charts.

1. Dark End Of The Street

Nog een gitaarstuk van Boomer´s Story (1972), maar ditmaal elektrisch. Cooder maakte met deze bluesy bewerking een van de beste instrumentale gitaarnummers aller tijden. Het oorspronkelijke Dark End Of The Street bevatte een tekst en werd op memorabele wijze op plaat gezet door onder meer The Flying Burrito Bros. Ook de onderstaande live-versie (een opname voor het programma The Old Grey Whistle Test) is gezongen. Met of zonder tekst, Cooders gitaarwerk is fabelachtig mooi.