Jerry Garcia, een van de grote hippie-iconen, kennen we natuurlijk allemaal als de voornaamste zanger en gitarist van The Grateful Dead. Vandaag zou hij zijn 71e verjaardag vieren, maar het mocht helaas niet zo wezen: hij overleed in 1995. Uit het grootse oeuvre van zijn band plukten wij de tien allerbeste tracks:

10. Franklin’s Tower

De meest onderschatte Grateful Dead-plaat is zonder twijfel Blues For Allah uit 1975, waarop de groep voorzichtig jazzrock omarmt. Zeker in de jaren na het overlijden van Ron ‘Pigpen’ McKernan heeft de ultieme jamband nooit een betere studio-lp afgeleverd. Van jazzrock is in Franklin’s Tower overigens niet veel te merken, maar de prettig voortkabbelende track kan zich makkelijk meten met het beste op de klassiekers Workingman’s Dead en American Beauty.

9. Touch Of Grey

Wat in de voorgaande decennia maar niet lukte, wist The Grateful Dead in 1987 dan toch nog voor elkaar te krijgen: een hit scoren. De band had zich gelukkig niet helemaal overgegeven aan het typische jaren tachtig-geluid, waardoor dit lied van het album In The Dark ook vandaag de dag nog verdomd goed klinkt. Touch Of Grey werd ook voorzien van een leuke videoclip, waarin de bandleden als geraamten te zien zijn (al voelt dat ook wel een beetje naar sinds het overlijden van Jerry Garcia).

8. Box Of Rain

Wij riepen onlangs Grateful Dead-bandlid Phil Lesh uit tot een van de tien beste rockbassisten. In deze schitterende eerste track van de essentiële lp American Beauty (1970) neemt Lesh voor de verandering eens de leadzang voor zijn rekening. De baspartijen werden overgenomen door Dave Torbert van de band New Riders Of The Purple Sage (waar Grateful Dead-leden Lesh, Jerry Garcia en Mickey Hart ook ooit deel van uitmaakten).

7. St. Stephen

De openingstrack en een hoogtepunt op Aoxomoxoa (1969), maar zoals vaker klonk dit lied live nog beter. Heerlijk is bijvoorbeeld de versie op het livemonument Live/Dead, uit hetzelfde jaar. Jammer genoeg voor veel ‘Deadheads’ maakte St. Stephen in latere jaren nog maar zelden deel uit van de setlists, maar gelukkig komt het lied regelmatig voor op de vele live-releases die er inmiddels van de band zijn verschenen.

6. That’s It For The Other One

Onlangs stonden wij stil bij de 45e verjaardag van het beroemde Grateful Dead-album Anthem Of The Sun, waarvan deze magistrale track afkomstig is. Op die lp werden studio- en liveopnames gecombineerd, wat voor die tijd nogal ongewoon was. That’s It For The Other One is opgebouwd uit vier verschillende livetracks en vergt misschien wat meer luisterbeurten om echt bij te blijven (maar dat geldt voor meer Grateful Dead-songs).

5. Uncle John’s Band

Het was een aangename verrassing om Crosby, Stills & Nash deze Grateful Dead-klassieker te horen uitvoeren in de Heineken Music Hall in 2009 (hoewel het trio wel eens beter in vorm was). De drie folkrockers waren in de hoogtijdagen van The Dead ook goed bevriend met de bandleden en inspireerden ze voor de samenzang op het album Workingman’s Dead (1970). Aan de close harmony van CSN kon The Grateful Dead niet tippen, maar het songmateriaal op de plaat was ijzersterk. Desondanks werd Uncle John’s Band geen grote hit.

4. Dark Star

Steve Miller, die net als The Grateful Dead in 1967 op het Monterey Pop Festival stond, was in die tijd geen groot liefhebber van de band. Zo vertelde hij Lust For Life magazine: “In die periode waren ze constant stoned en stonden ze dertig minuten lang hun instrumenten te stemmen op het podium. Dat was best cool als je zelf ook stoned was, maar het was ongelooflijk saai als je geen drugs gebruikte. Dan dacht je: ‘wanneer kappen ze hier nou mee!’” De track Dark Star is in de beroemdste uitvoering op liveklassieker Live/Dead (1969) de nachtmerrie van elke muziekliefhebber die niet van lange jams houdt. Op die lp wordt de oorspronkelijk slechts twee minuten lange track namelijk uitgerekt tot drieëntwintig minuten! Voor veel fans is Dark Star echter een van de hoogtepunten van ‘The Dead’, waarin elk bandlid laat horen wat hij in huis heeft.

3. China Cat Sunflower

Een van vele livefavorieten bij ‘Deadheads’ is deze dromerige track van het derde album Aoxomoxoa (1969), opnieuw een plaat van grote klasse. Robert Hunter schreef een prachtige tekst, hoewel er weinig chocola te maken is van regels als: “Copperdome bodhi drip a silver kimono/Like a crazy quilt stargown through a dream night wind.” Minstens zo goed is de versie op de driedubbel-lp Europe ’72, waarbij het lied gekoppeld wordt aan het aloude I Know You Rider.

2. Casey Jones

Het verhaal over machinist Casey Jones die – in deze song zo high als de bandleden van The Grateful Dead zelf doorgaans waren – zichzelf de dood injaagt, werd eerder al bezongen in het oude folklied The Ballad Of Casey Jones. Frontman Jerry Garcia en vaste tekstschrijver Robert Hunter maakten een eigen versie van het verhaal en dat resulteerde in een van de grote fanfavorieten. Te vinden op het meesterwerk Workingman’s Dead (1970).

1. Truckin’

“What a long strange trip it’s been”, luidt de beroemde laatste regel van een van de grootste Grateful Dead-klassiekers. De ‘long strange trips’ op de vroegere platen van de band maakten op de lp’s Workingman’s Dead en American Beauty (beide uit 1970 en de beste studioalbums uit het oeuvre) plaats voor toegankelijkere folkrock. Truckin’ is afkomstig van die tweede plaat en zoals de titel al aangeeft, een ideaal nummer voor onderweg. Verscheen ook als single, maar dat leverde niet de verdiende hitstatus op.