‘The riffmeister’ Tony Iommi viert vandaag zijn 65e verjaardag! Een lijstje met de beste Sabbath-tracks is misschien wat te voorspelbaar, want tracks als Paranoid, Iron Man en War Pigs zijn dan natuurlijk onvermijdelijk. Daarom besteden we aandacht aan de meest onderschatte albumtracks van de band. Met bijna negentien studioplaten in de discografie (de negentiende verschijnt later dit jaar) zijn dat er vanzelfsprekend nogal wat. Hieronder de tien tracks die je niet mag missen:

10. When Death Calls

We hebben een tijdje geleden al aandacht besteed aan het onderschatte album Headless Cross (1989) in onze rubriek Verborgen Juwelen. Logisch dus dat er ook wat van die plaat in deze lijst staat. De Sabbath-bezetting bestond ditmaal behalve Iommi uit zanger Tony Martin, bassist Laurence Cottle en drumlegende Cozy Powell. In het ijzingwekkende en loodzware When Death Calls doet ook Queen-gitarist Brian May mee. Je herkent zijn sound direct in de solo halverwege het nummer. Maakt toch erg benieuwd naar de nieuwe gitaarriffplaat waar Iommi en May kennelijk al een tijdje plannen voor hebben.

9. I

Na Tyr (1990) keerden Ronnie James Dio, bassist Geezer Butler en drummer Vinny Appice terug bij de band. De line-up die eerder aan Mob Rules (1981) werkte, leverde het matig ontvangen Dehumanizer (1992) af. Het album was in ieder geval vele malen beter dan de twee povere releases die de band hierna maakte (wederom met Tony Martin als zanger). Uitschieters op Dehumanizer waren de demonische openingstrack Computer God, de razende single TV Crimes (waarmee Black Sabbath zowaar nog een hitje scoorde in eigen land) en vooral het furieuze I.

8. Fluff

Op diverse Black Sabbath-albums staan instrumentale stukken die vaak voor de rustpunten op de lp’s zorgen. Denk aan Orchid (Master Of Reality), het korte FX (Vol. 4) en Laguna Sunrise (The Eternal Idol). De mooiste van allemaal is te vinden op Sabbath Bloody Sabbath (1973). Met akoestisch gitaar- en pianospel van Tony Iommi is Fluff een sfeervol, zij het weinig representatief meesterstuk in Sabbath’s oeuvre.

7. The Shining

The Eternal Idol (1987) was het eerste Black Sabbath-album met Tony Martin als zanger, na twee ietwat teleurstellende platen met ex-Deep Purple zangers Ian Gillan (Born Again, 1983) en Glenn Hughes (Seventh Star, 1986). In kwalitatief opzicht was dit album een comeback voor de band, want Martin deed met zijn sterke vocalen niet veel onder voor Dio. Bovendien stond de plaat vol met uitmuntende heavy rocksongs als The Shining:

6. Anno Mundi (The Vision)

De ambitieuze Headless Cross-opvolger Tyr (1990) werd opgenomen in bijna dezelfde line-up, maar dan met Neil Murray (ex-Whitesnake) in plaats van Laurence Cottle op bas. Op Tyr maakten de gebruikelijke teksten over Satan en zijn duistere praktijken plaats voor mythologische thema’s, waarmee de plaat een vrij unieke release binnen het Sabbath-oeuvre is. Een van de hoogtepunten is Anno Mundi, met onheilspellende samenzang en uiteraard vakwerk van riffmeister Tony Iommi.

5. It’s Alright

Technical Ecstasy (1976) wordt vaak afgedaan als een veel mindere plaat na de zes voorgaande meesterwerken uit het Ozzy-tijdperk. Het zware geluid van het vroege werk mag dan ontbreken, toch heeft ook deze plaat weer genoeg moois te bieden. De melodieuze popsong It’s Alright bijvoorbeeld, die voor de verandering gezongen werd door drummer Bill Ward. Een coverversie van Guns N’ Roses kun je vinden op de liveplaat Live Era ’87-‘93.

4. Junior’s Eyes

In deze albumtrack van de laatste lp met Ozzy (Never Say Die!) is het vooral bassist Geezer Butler die schittert, met name in het eerste gedeelte. Junior’s Eyes behoort samen met Johnny Blade en de singles A Hard Road en Never Say Die! dan ook tot de betere songs op een verder niet al te geslaagd album. Laten we hopen dat de komende plaat 13 (de eerste met Ozzy sinds Never Say Die!) een betere indruk zal achterlaten.

3. Die Young

Zoals we allemaal weten, was de toevoeging van ex-Rainbow zanger Ronnie James Dio een meesterzet, met als eerste resultaat het fantastische album Heaven And Hell (1980). De titel Die Young voelt wat ongemakkelijk sinds het overlijden van de kleine man met de machtige stem (in 2010), maar de track behoort niettemin tot de beste opnames van Sabbath met Dio. Tijdens latere optredens van zowel Black Sabbath als Heaven And Hell werd Die Young doorgaans voorafgegaan door een lange solo van Iommi.

2. Solitude

Een vaak over het hoofd geziene track op de derde grandioze Sabbath-lp Master Of Reality (1971) is het slome Solitude. Niet zo vreemd, aangezien de plaat verder snoeiharde klassiekers als Children Of The Grave, Sweet Leaf en Into The Void bevat. Toch evenaart de band met Solitude het al even mysterieuze Planet Caravan van voorganger Paranoid. Opmerkelijk genoeg speelt Iommi de fluit in dit lied. En al zou je het niet direct zeggen, het is echt Ozzy die je hoort zingen!

1. The Sign Of The Southern Cross

Naast de titeltrack van Heaven And Hell is The Sign Of The Southern Cross misschien wel de beste Black Sabbath-opname met Dio. Na een akoestisch intro met engelachtige zang breekt dit epos van het album Mob Rules (1981) los met heavy gitaarwerk van Iommi en overdonderende zang van Dio. Hoewel weinig fans The Sign Of The Southern Cross niet zullen aanwijzen als een van de prijsnummer op Mob Rules, werd de track vreemd genoeg over het hoofd gezien op de beste Sabbath-compilatie die ooit verscheen (The Best Of Black Sabbath, 2000).