Hoewel de ‘Mark II’-bezetting met Ian Gillan en Roger Glover de meest geliefde is bij Deep Purple-fans, mag het werk van de band uit de beginjaren zeker niet onderschat worden. Met zanger Rod Evans (later van Captain Beyond) en bassist Nick Simper in de originele line-up verschenen drie goede tot zeer goede lp’s, waarop onder meer deze tien parels te vinden zijn:

10. Laléna

In tegenstelling tot de twee voorgangers bevatte het titelloze derde (en beste) Mark I-album uit 1969 slechts één cover. De schitterende ballad Laléna is oorspronkelijk natuurlijk van hippie-icoon Donovan, die er in 1968 een hitje mee scoorde, maar Deep Purple maakte het lied helemaal eigen dankzij een van de betere vocale prestaties van Rod Evans en zinderend orgelwerk van Jon Lord.

9. And The Address

Het in 1968 verschenen Shades Of Deep Purple was zeker geen onaardig debuut voor een van de grootste hardrockbands aller tijden. Goed, de covers van Help! (The Beatles) en Hey Joe haalden het niet bij de originelen, maar vooral de duels tussen orgel en gitaar – waar de band ook in de latere bezettingen bekend om stond – maakten grote indruk. And The Address is een psychedelisch stuk en de opener van de plaat, waarbij Blackmore’s gitaarpartijen hier en daar doen denken aan Sunshine Of Your Love van Cream.

8. Chasing Shadows

Volgens de liner notes bij de cd-remaster werd het onheilspellende Chasing Shadows geschreven naar aanleiding van een droom van Jon Lord: “I feel the ice in my head/Running its hands through my bed/Not even dreaming I seem to be dead/Colors of yellow and colors of red”. Met name in het laatste gedeelte krijgt Ian Paice de ruimte om te laten horen hoe goed hij is als drummer. Te vinden op het derde album Deep Purple uit 1969.

7. Wring That Neck (Hard Road)

Een bijna jazzy instrumentaal stuk van het tweede album The Book Of Taliesyn (1968). De woorden Wring That Neck werd door het Amerikaanse label Tetragrammaton gezien als te gewelddadig, waarna besloten werd de alternatieve titel Hard Road te gebruiken voor de b-kant van de single Kentucky Woman. Overigens kwam dit stuk ook langs tijdens latere Deep Purple-concerten– zelfs die van de huidige bezetting met Steve Morse en Don Airey!

6. Mandrake Root

Met een Hendrix-achtige riff van Ritchie Blackmore, een zeer psychedelische tekst en Jon Lords fantastische orgelpartijen is dit grotendeels instrumentale nummer een hoogtepunt op het debuutalbum Shades Of Deep Purple. Mandrake Root behoort tot een klein aantal ‘Mark I’-songs dat ook na 1969 door Deep Purple gespeeld werd. Zo zijn delen ervan te horen in de oneindige versie van Space Truckin’ op de liveklassieker Made In Japan.

5. Listen, Learn, Read On

Een van de stevigere songs uit de beginperiode van Deep Purple is deze deels gesproken openingstrack van The Book Of Taliesyn (1968). De tekst en uiteraard ook de titel van het album verwijzen naar het Boek van Taliesin, een oud Welsh manuscript met werk van dichter Taliesin. Listen, Learn, Read On is overigens ook de titel van een 6cd-boxset van Deep Purple, verschenen in 2002.

4. Shield

Misschien wel het vreemdste lied dat ooit door Deep Purple is opgenomen, in welke bezetting dan ook. Hoewel sommigen beweren dat de band pas vanaf Deep Purple In Rock (1970) een eigen sound wist te vinden, valt niet te ontkennen dat deze originele line-up zich ook behoorlijk wist te onderscheiden met dit soort fascinerende experimenten. Als we de liner notes bij de cd-remaster van The Book Of Taliesyn mogen geloven, beschouwen veel fans Shield als het allerbeste werk van de ‘Mark I’-bezetting.

3. Hush

In september 2012 overleed helaas de talentvolle Joe South, de singer-songwriter die verantwoordelijk was voor het lied waarmee Deep Purple doorbrak: Hush. De definitieve versie van Souths lied, eerder opgenomen door Billy Joe Royal, bereikte in 1968 de Amerikaanse top vijf. Ook na het uiteenvallen van de ‘Mark I’-bezetting bleef Hush op de setlist van Deep Purple staan. Ter gelegenheid van het twintigjarige bestaan van de band nam de beroemdere line-up met Ian Gillan en Roger Glover zelfs een nieuwe versie op. Die single, te vinden op het livealbum Nobody’s Perfect, was echter lang niet zo succesvol als het origineel.

2. Anthem

Een ernstig onderschat meesterwerkje van het tweede album The Book Of Taliesyn. Ondergetekende had Anthem overigens ook jarenlang enigszins links laten liggen, tot iemand mij wees op het uitmuntende gebruik ervan in de Duitse film Requiem uit 2006. De schitterende melodie, de gevoelige zangpartijen en de duidelijke klassieke invloeden… Hoe kun je zoiets moois zo lang over het hoofd zien, vraag je je dan af. Een van de essentiële songs uit de beginjaren van de band.

1. April

De voornaamste reden om het toch al erg goede derde album Deep Purple (1969) aan te schaffen, is het epische April. Dit twaalf minuten durende stuk in drie delen was een bijzonder geslaagde fusie van rock met klassiek. Zoals we allemaal weten, experimenteerde wijlen Jon Lord daar later in zijn carrière daar nog veel vaker mee. Sterker nog, de eerstvolgende Deep Purple-lp (inmiddels in de klassieke ‘Mark II’-line-up) was een heuse Concerto For Group And Orchestra.