Het is vandaag precies dertig jaar geleden dat een van de meest succesvolle Fleetwood Mac-albums verscheen: Tango In The Night. Hoewel er tot voor kort nog hoop was op een nieuw werkstuk van de klassieke ‘Rumours-bezetting’, lijkt dat plan inmiddels van tafel geveegd en komen Lindsey Buckingham en Christine McVie in juni met een duo-album. Reden voor ons om terug te blikken op de beste lp’s uit de vijftigjarige geschiedenis van Fleetwood Mac!

10. Mirage (1982)

Volgens velen met afstand de minste van de vijf platen die de klassieke ‘Rumours-bezetting’ (bestaande uit Lindsey Buckingham, Stevie Nicks, Christine en John McVie en Mick Fleetwood) opnam. Toch betekende Mirage weer een redelijk groot succes voor Fleetwood Mac en het album bracht ook meerdere grote hits voort, waaronder Stevie Nicks’ Gypsy en Christine McVie’s Hold Me. Vorig jaar verscheen dan ook een uitgebreide heruitgave vol interessant bonusmateriaal, zoals dat onlangs ook bij Tango In The Night (zie verderop) gebeurde.

9. Future Games (1971)

Een van de betere albums uit de vaak ietwat genegeerde periode tussen het vertrek van Peter Green en de komst van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks. Deze vijfde Fleetwood Mac-langspeler was de eerste met gitarist Bob Welch en liet ook een duidelijke overgang naar meer popgeoriënteerde muziek horen. Er staan meerdere sterke songs op Future Games, maar de meer dan acht minuten durende titelsong steekt er met kop en schouders bovenuit. Het wonderschone lied, geschreven door Welch, is een van de meest onderschatte composities van de band. Gelukkig kwam Future Games in 2000 toch iets meer onder de aandacht dankzij de film Almost Famous.

8. (Peter Green’s) Fleetwood Mac (1968)

Nadat gitaarlegende Peter Green bij John Mayall’s Bluesbreakers een onuitwisbare indruk achterliet, debuteerde zijn nieuwe band Fleetwood Mac in 1967 met de single I Believe My Time Ain’t Long. Een jaar later verscheen vervolgens de eerste studio-lp van de groep. De plaat werd oorspronkelijk simpelweg Fleetwood Mac getiteld, maar staat tegenwoordig ook bekend als ‘Peter Green’s Fleetwood Mac’ (om verwarring met het in 1975 uitgebrachte eerste album met Buckingham en Nicks te voorkomen). Merry Go Round, Long Grey Mare en het sfeervolle I Loved Another Woman behoren tot Greens beste werk.

7. Bare Trees (1972)

Tussen de bluesrockjaren met Peter Green op de voorgrond en de monstersuccessen met Buckingham en Nicks, bracht Fleetwood Mac enkele albums uit die regelmatig over het hoofd worden gezien. Onterecht! Luister maar naar Bare Trees, waarop de songwritingcredits verdeeld zijn tussen gitarist/zanger Danny Kirwan, gitarist Bob Welch (o.a. Sentimental Lady, dat hij vijf jaar later met enig succes nog eens solo opnam) en zangeres Christine McVie (o.a. het catchy Spare Me A Little Of Your Love, dat zo op een van de platen met Buckingham en Nicks had kunnen staan). Een van de meest onderschatte lp’s van een grote band.

6. The Dance (1997)

Een eenmalige reünie van Fleetwood Mac’s klassieke ‘Rumours line-up’ voor de inauguratie van Bill Clinton in 1993 deed fans natuurlijk hopen op meer. Vier jaar later kregen ze eindelijk hun zin. In maart 1997 volgde namelijk een prachtig concert dat door MTV werd uitgezonden en later in het jaar op cd verscheen als The Dance (ook verschenen op dvd). De band leunde op succesvolle wijze vooral op de oudere successen, met onder meer Buckinghams akoestische kippenvelversie van Big Love. Een net iets betere plaat dan het in 1980 verschenen live-album Fleetwood Mac Live.

5. Tango In The Night (1987)

De populaire ‘Rumours-bezetting’ van Fleetwood Mac is anno 2017 weer bij elkaar, maar het al weer dertig jaar oude Tango In The Night lijkt het laatste album van dit vijftal te blijven. Het werkstuk begon als een soloplaat van Lindsey Buckingham, maar werd al snel omgetoverd tot bandproject. Het werd de het meest succesvolle lp sinds Rumours, wat ongetwijfeld mede te danken was aan de keuze om het typische geluid van de jaren tachtig te omarmen. Onder meer de singles Little Lies, Everywhere en Big Love werden grote hits. Onlangs verscheen een uitgebreide heruitgave van deze 80’s-klassieker.

4. Tusk (1979)

Destijds werd de opvolger van millionseller Rumours gezien als een mislukking. ‘Slechts’ vier miljoen exemplaren gingen van Tusk over de toonbank. Inmiddels heeft ook deze experimentele dubbelplaat die zijn tijd ver vooruit was de status van een klassieker. Volledig terecht, want met name Lindsey Buckingham en Stevie Nicks leverden enkele van de beste Fleetwood Mac-songs aan, waaronder de hits Tusk en Sara. Tijdens de meest recente concerten van de band in Nederland bleek bovendien maar weer eens hoe fraai albumtracks als Sisters Of The Moon en I Know I’m Not Wrong eigenlijk zijn.

3. Fleetwood Mac (1975)

Dankzij de komst van het Amerikaanse duo Lindsey Buckingham en Stevie Nicks werd Fleetwood Mac in de jaren zeventiger populairder dan ooit, helemaal toen in 1977 de albumklassieker Rumours verscheen. Voor het zover was, beleefde deze bezetting al een doorbraak met de lp Fleetwood Mac (de Peter Green-bezetting had in 1968 ook al een ‘titelloze’ plaat uitgebracht). Hoewel net niet zo consistent als het onder minder prettige omstandigheden gemaakte monstersucces van twee jaar later, zijn ook hier genoeg onvergetelijke songs te vinden, waaronder Rhiannon, Say You Love Me en Stevie Nicks’ schitterende Landslide.

2. Then Play On (1969)

De bluesroots van Fleetwood Mac zijn nog volop te horen op de derde langspeler Then Play On. Deze lp, de eerste met gitarist Danny Kirwan, wordt vaak gezien als de beste uit de Peter Green-jaren en bevat – althans, op de latere uitgaven – een van de grootste klassiekers uit de geschiedenis van de groep, in de vorm van het tweedelige Oh Well. Maar ook zonder dat nummer is Then Play On een prachtige, sfeervolle bluesplaat. Na deze release verscheen nog de single The Green Manalishi, voordat Green besloot uit de band te stappen.

1. Rumours (1977)

Wat uiteindelijk het meest gewaardeerde album van Fleetwood Mac werd, begon alles behalve feestelijk. Zoals iedereen die zich in het album verdiept heeft (of gewoon eens goed naar de songteksten heeft geluisterd) wel zal weten, is Rumours vooral het product van slechte verhoudingen binnen de band. Christine en John McVie praatten nauwelijks nog met elkaar nadat ze hadden besloten te scheiden, en Stevie Nicks en Lindsey Buckingham zaten in een knipperlichtrelatie die ook niet bepaald bijdroeg aan het bewaren van de lieve vrede. Nicks zou later verklaren dat Fleetwood Mac altijd de beste muziek maakt wanneer het de bandleden op persoonlijk vlak slecht gaat, en dat is precies wat er met Rumours gebeurde. Als alles op relatiegebied koek en ei was geweest, hadden we ongetwijfeld een heel wat minder briljant album gekregen.