De sinds 2011 zeer gemiste blues- en hardrocker Gary Moore zou vandaag 62 jaar geworden zijn. Hoe geweldig zijn eigen muziek was, hebben we al duidelijk gemaakt met onze top 10 van zijn beste solonummers. Maar het Ierse gitaaricoon werkte daarnaast ook met een heleboel andere grote rockacts samen (wist u dat zijn spel zelfs te horen is in de filmversie van de musical Evita?). De tien mooiste gastbijdragen zetten we hieronder op een rij:

10. The Beach Boys – Maybe I Don’t Know

In de jaren tachtig was The Beach Boys niet meer wat het ooit was. De platen werden verpest door een inmiddels hopeloos gedateerd jaren tachtig-geluid en het songmateriaal was op zijn zachtst gezegd niet heel sterk. Zelfs beroemde gastartiesten als Stevie Wonder en Ringo Starr op het al even ongeïnspireerd getitelde album The Beach Boys (1985) konden daar weinig aan veranderen. Wat deze plaat nog enigszins de moeite waard maakt, is dus het gitaarwerk van Gary Moore, die in Maybe I Don’t Know een prachtige terugkerende melodie speelt.

9. Traveling Wilburys – She’s My Baby

Alsof er met George Harrison, Bob Dylan, Tom Petty en Jeff Lynne nog geen ‘supergroep’ bijeen was gebracht, werd de leadgitaar ook nog eens gespeeld door Gary Moore (die al hulp had gekregen van Harrison voor zijn uiterst succesvolle album Still Got The Blues). De Ierse bluesrocker werd op de hoes zelfs vermeld onder een Wilbury-bijnaam (Ken), net als de vier bandleden. Te vinden op het tweede en laatste album met de onlogische titel Traveling Wilburys Vol. 3 (1990).

8. Phil Lynott – Jamaican Rum

Met de hulp van enkele Thin Lizzy-collega’s nam frontman Phil Lynott vanaf eind 1979 zijn eerste soloalbum Solo In Soho op. Hoewel niet zo indrukwekkend als het meeste werk van zijn band, viel er genoeg te genieten. Ook dankzij het puike gitaarwerk van onder anderen Mark Knopfler en Gary Moore, al is de bijdrage van die laatste aan het luchtige Jamaican Rum helaas kleiner dan je zou verwachten.

7. Snowy White – Keep On Working

De solocarrière van Snowy White begon veelbelovend met de hitsingle Bird Of Paradise, maar er kwam nooit een succesvol vervolg. De sympathieke gitarist keerde op zijn latere platen dan ook terug naar zijn bluesroots, wat commercieel succes wellicht in de weg stond. De beroemde gitaristen David Gilmour, Chris Rea en Gary Moore waren hoe dan ook bereid mee te werken aan White’s album Highway To The Sun (1994). Laatstgenoemde horen we de sterren van de hemel spelen in het negen minuten durende Keep On Working.

6. Jack Bruce & Gary Moore – I’m In The Mood

Gary Moore en Jack Bruce maakten in de jaren negentig één album met Cream-drummer Ginger Baker, onder de naam BBM. De gitarist en de bassist werkten vaker met elkaar samen, onder meer voor de John Lee Hooker-tributeplaat From Clarksdale To Heaven. Het duo leverde twee bijdragen aan het project: een door Moore gezongen versie van Serve Me Right To Suffer en een heerlijk loom I’m In The Mood, ditmaal met Bruce als zanger.

5. John Mayall & Friends – If I Don’t Get Home

‘Godfather Of British Blues’ John Mayall besloot voor zijn album Along For The Ride (2001) een aantal beroemde vrienden uit te nodigen. Naast de oud-Bluesbreakers Peter Green en Mick Taylor kwamen onder anderen Billy Gibbons, Steve Miller en dus ook Gary Moore opdagen voor de sessies die uiteindelijk onder de naam John Mayall & Friends werden uitgebracht. Het subtiele gitaarwerk in de bluesballad If I Don’t Get Home doet niet onder voor wat o.a. Green en Clapton eerder op Mayalls platen lieten horen.

4. Paul Rodgers – She Moves Me

Op zijn soloalbum Muddy Water Blues (1993) bracht Free- en Bad Company-zanger Paul Rodgers een ode aan Muddy Waters, bijgestaan door een aantal populaire rockgitaristen. Eén daarvan was Gary Moore, die natuurlijk wel raad wist met de blues. Het spreekt dan ook bijna voor zich dat ‘zijn’ nummer, She Moves Me, een van de meest overtuigende prestaties op de plaat is. Die solo had van ons best nog wel even mogen doorgaan!

3. Greg Lake – Nuclear Attack

We kunnen hier eigenlijk niet meer spreken van een gastbijdrage, want Gary Moore speelde de beide soloalbums die Greg Lake in de vroege jaren tachtig uitbracht vrijwel helemaal vol. De voormalige King Crimson- en ELP-zanger/bassist nam voor het naar zichzelf vernoemde debuut uit 1981 onder meer het snoeiharde, door Moore geschreven Nuclear Attack op. Overigens bracht de toen nog hardrockende gitarist ook een eigen (misschien nog wel betere) versie uit op zijn soloplaat Dirty Fingers (1983).

2. Cozy Powell – Killer

De in 1998 overleden topdrummer Cozy Powell werkte met een bijzonder groot aantal grote rockacts en vond daarnaast ook de tijd om aan een aantal soloalbums te werken. Deze zijn niet heel bekend, maar vaak wel de moeite waard – alleen al vanwege de grootheden die erop meedoen. Gary Moore was een vaker terugkerende gastartiest en hij zorgde voor een van de hoogtepunten op Powells solodebuut Over The Top (1979). Het instrumentale fusionstuk Killer bevat schitterend samenspel tussen Moore, Powell, bassist Jack Bruce (Cream) en huidig Deep Purple-toetsenist Don Airey. ‘Killer’ indeed!

1. Thin Lizzy – Still In Love With You

Misschien een beetje een flauwe keuze, aangezien Gary Moore natuurlijk in verschillende periodes een ‘echt’ bandlid van Thin Lizzy was. Dat gebeurde voor het eerst in 1974, toen de jonge Ier moest invallen voor gitarist Eric Bell. Kort daarna was ook Moore weer vertrokken, maar hij bleef nog wel lang genoeg om mee te werken aan één nummer dat op de lp Nightlife verscheen: de indringende ballad Still In Love With You. Meer een overblijfsel van een groepssessie dan zomaar een gastbijdrage dus, maar wat ons betreft toch geschikt voor deze lijst – gezien het feit dat deze track de enige is op Nightlife waarin Moore te horen is.