We hoeven Pink Floyd-fans waarschijnlijk niet meer te vertellen dat David Gilmour buiten de band en zijn solowerk ook met een heleboel andere grote artiesten de studio indook. Zo stonden onder anderen Elton John, Paul McCartney en B.B. King in de rij om met de gitarist samen te werken. Wij doken in het oeuvre van Gilmour als sessiemuzikant en stelden deze top tien samen:

10. Warren Zevon – Run Straight Down

Singer-songwriter Warren Zevon kreeg het voor elkaar om een aantal zeer gerespecteerde collega’s te strikken voor veel van zijn platen. Zelfs op zijn minste album Transverse City (1989) doen geen al te kleine jongens als Neil Young, Jerry Garcia en dus ook David Gilmour mee. Laatstgenoemde is ook te zien in de videoclip van Run Straight Down, een sterke rocksong die 25 jaar later wel een beetje gedateerd aandoet vanwege het kille jaren tachtig-geluid.

9. Kate Bush – Love And Anger

Aangezien David Gilmour de jonge Kate Bush in de jaren zeventig een handje hielp met demo’s die haar uiteindelijk een platencontract opleverden, is het logisch dat de twee sterren meerdere keren met elkaar samenwerkten. Zo leende de Pink Floyd-gitarist zijn stem aan het nummer Pull Out The Pin van Kate’s album The Dreaming (1982) en speelde hij gitaar in meerdere tracks op The Sensual World (1989). Van die laatste plaat is ook de redelijk succesvolle single Love And Anger afkomstig. Gilmour verschijnt ook in de videoclip.

8. Rock Aid Armenia – Smoke On The Water ‘90

Na de zware aardbeving in Armenië in 1988 besloten enkele rockgrootheden zich onder de naam Rock Aid Armenia samen in te zetten voor de slachtoffers. Nou ja, ‘enkele’? Met onder anderen Ritchie Blackmore, Tony Iommi, Bruce Dickinson, Brian May en David Gilmour mocht je spreken van een ongeëvenaarde superformatie. Voor dit eenmalige project werd gekozen voor een nieuwe versie van de Deep Purple-kraker Smoke On The Water, waarbij Ian Gillan, Bruce Dickinson en Paul Rodgers om de beurt een couplet voor hun rekening namen. Haalde eerder ook onze lijst met de beste gastbijdragen van Brian May.

7. Pete Townshend – White City Fighting

Voor zijn tweede soloalbum About Face (1984) had David Gilmour nog een nummer geschreven waar geen tekst bij zat. Uiteindelijk gingen zowel Roy Harper als Pete Townshend aan de haal met het stuk muziek. Harper zette de compositie onder de titel Hope op zijn album Whatever Happened To Jugula? en Townshend gebruikte zijn versie voor het conceptalbum White City: A Novel (1985). In White City Fighting speelt Gilmour zelf gitaar. Hij is ook te zien en te horen in Townshends concertfilm Deep End.

6. Wings – Rockestra Theme

De tweede plaatkant van Back To The Egg, het laatste album van Wings, opent met de spetterende rockinstrumental Rockestra Theme. Voor deze en nog een andere opname wist Paul McCartney een ware ‘supergroep’ bij elkaar te krijgen, met o.a. Pete Townshend, David Gilmour en Hank Marvin op gitaar, John Bonham op drums, John Paul Jones op bas en Gary Brooker op toetsen! Het resultaat werd in 1980 beloond met een welverdiende Grammy voor Best Rock Instrumental Performance. Overigens werkte Gilmour nog een paar keer samen met McCartney, onder meer voor de hitsingle No More Lonely Nights.

5. Bryan Ferry – Boys And Girls

Niet alleen Pete Townshend en Kate Bush werkten meer dan eens met David Gilmour samen, ook de collaboratie met Roxy Music-frontman Bryan Ferry bleek goed te bevallen. Tijdens diens optreden op Live Aid maakte Gilmour bijvoorbeeld deel uit van de backing band en zijn kenmerkende gitaarsound klinkt op meerdere platen van Ferry. Zo ook op zijn beste soloalbum Boys And Girls (1985), inclusief de mysterieuze titelsong. Ook aardig is het hitje Is Your Love Strong Enough? uit de film Legend, dat een jaar later op single verscheen en waarvoor wederom een gastrol voor Gilmour was weggelegd – zowel in het nummer als in de videoclip.

4. Snowy White – Love, Pain And Sorrow

Ook gitarist Snowy White, die ooit deel uitmaakte van Thin Lizzy maar toch vooral herinnerd wordt vanwege dat ene solohitje Bird Of Paradise, is een oude bekende van David Gilmour. In de jaren zeventig werkte hij namelijk zowel in de studio als op het podium samen met Pink Floyd. Kennelijk bleef de verstandhouding tussen beide heren goed, want White wist Gilmour te strikken voor enkele gitaarpartijen in het fraaie nummer Love, Pain And Sorrow van het album Highway To The Sun (1994). Overigens toert White ook nog steeds als lid van de band van Roger Waters.

3. Paul Rodgers – Standing Around Crying

Niet alle rockers zijn even overtuigend als ze zich aan blues wagen. Toen Paul Rodgers besloot een ode te brengen aan Muddy Waters op zijn tweede album Muddy Water Blues, trok hij een aantal grote gitaristen (o.a. Slash, Brian May, Richie Sambora) uit de genres waar ze meestal mee geassocieerd werden en liet hij ze eens echte bluessolo’s spelen – met wisselende resultaten. David Gilmour slaagde in ieder geval met vlag en wimpel in de imponerende uitvoering van Standing Around Crying.

2. Alan Parsons – Return To Tunguska

Tja, aangezien Alan Parsons voor een belangrijk deel verantwoordelijk was voor de legendarische sound van The Dark Side Of The Moon kostte het hem waarschijnlijk weinig moeite om David Gilmour over te halen om mee te spelen op zijn soloalbum A Valid Path (2004). De legendarische producer experimenteert in de loungeachtige openingstrack Return To Tunguska volop met moderne elektronische stijlen, maar de ware attractie is natuurlijk het gierende gitaarwerk van Gilmour – mogelijk een van zijn beste prestaties ooit.

1. Supertramp – Brother Where You Bound

Supertramp zonder Roger Hodgson was nooit meer helemaal hetzelfde, maar de eerste plaat na zijn vertrek (Brother Where You Bound) is nog de moeite waard. Dat was vooral te danken aan de epische, proggy titeltrack van meer dan zestien minuten die bijna de hele tweede plaatkant in beslag nam. Dit vrij duistere nummer is wat ons betreft zelfs een van Supertramp’s beste prestaties en dat is mede te danken aan het kenmerkende gitaarwerk van David Gilmour. Is deze combinatie van talenten al interessant genoeg, ook Scott Gorham van Thin Lizzy plugde zijn gitaar in voor dit onderschatte epos.