De derde en bekendste editie van het Isle Of Wight Festival ging op 26 augustus 1970, dus precies 45 jaar geleden, van start. Hoewel het evenement door een amateuristische organisatie nogal chaotisch verliep – zoals je kunt zien in de uitstekende documentaire Message To Love van Murray Lerner – was er die vijf dagen heel veel goede muziek te horen. Hieronder blikken we terug op de tien meest memorabele acts van de Britse versie van Woodstock:

10. Ten Years After

Na het sensationele optreden op Woodstock een jaar eerder mochten Alvin Lee en zijn bandmaten van Ten Years After natuurlijk ook niet ontbreken op dit Britse hippiefestival. Vanzelfsprekend stond het nummer dat de bluesrockgroep wereldfaam bezorgde, I’m Going Home, weer op de setlist. Voor zijn film Message To Love koos regisseur Murray Lerner echter voor een andere concertfavoriet: de fraaie uitvoering van I Can’t Keep From Crying, Sometimes, een nummer dat Al Kooper schreef en speelde bij The Blues Project. Uiteraard steelt het gitaarspel van Alvin Lee weer de show.

9. Family

Deze Britse psychedelische/progressieve rockband lijkt tegenwoordig helaas wat vergeten te zijn, maar Family maakte eind jaren zestig en begin jaren zeventig schitterende platen als Music In A Doll’s House en Family Entertainment. De groep wist zich vooral te onderscheiden dankzij het nogal opmerkelijke stemgeluid van frontman Roger Chapman en aparte composities als The Weaver’s Answer. Dat nummer, een van de bekendste van Family, werd ook op het Isle Of Wight Festival gespeeld en een opname daarvan kwam terecht in de film Message To Love van Murray Lerner:

8. Taste

Weinig mensen wisten in augustus 1970 wie Rory Gallagher was. De later legendarisch geworden bluesrockgitarist maakte nog deel uit van de groep Taste toen hij het Isle Of Wight Festival aandeed. Deze band bestond niet heel lang en dit festivaloptreden was een van de laatste van het trio. Zoals je hieronder kunt zien, waren Gallagher, bassist Richard McCracken en drummer John Wilson goed in vorm die dag (28 augustus). Niet voor niets verscheen in 1971, nadat Taste dus al uit elkaar was gevallen, een live-album met opnames van deze show.

7. The Moody Blues

Met grote hits als Nights In White Satin en Question op zak was The Moody Blues een van de gevestigde namen op Isle Of Wight. Toch zullen Justin Hayward en zijn collega’s ongetwijfeld een nog groter publiek hebben bereikt dankzij dit festival. De band gaf namelijk een uitstekend optreden, zoals je kunt horen op het in 2008 verschenen album Live At The Isle Of Wight Festival 1970. In de film Message To Love zit een sfeervol fragment waarin The Moody Blues de klassieker Nights In White Satin speelt nadat de zon ondergaat en het festivalterrein in duisternis wordt gehuld.

6. Free

De bluesrockband Free beleefde na twee puike albums in 1970 eindelijk zijn grote doorbraak met de single All Right Now. Logisch dus dat de Britten geboekt werden voor het belangrijkste festival van dat jaar. Er zijn meerdere nummers gefilmd, maar uiteindelijk kwam alleen de uitvoering van die ene grote hit in de film Message To Love terecht. Maar, zoals je hieronder kunt zien, All Right Now was zeker niet het enige hoogtepunt. Naast de altijd fantastisch zingende Rodgers maakt ook gitarist Paul Kossoff grote indruk met zijn intense solo´s.

5. The Doors

Op Woodstock was The Doors nergens te bekennen, maar dat werd een jaar later goedgemaakt met een optreden op Isle Of Wight. Die show, met een inmiddels zwaardere en bebaarde Jim Morrison, ging niet de geschiedenis in als een van de betere van de band. Toch klinken de uitvoeringen van When The Music’s Over en The End in de documentaire Message To Love alleszins acceptabel. Volgens Doors-gitarist Robby Krieger liggen professionele opnames van het volledige concert op de plank en kunnen we in de toekomst een officiële release verwachten.

4. Jimi Hendrix

Net als The Doors gaf ook Jimi Hendrix zeker niet zijn beste show weg op Isle Of Wight. De Amerikaanse gitaargod was de grootste ster in de line-up van het festival, maar tijdens zijn optreden kampte hij met technische problemen. Toch was dit een belangrijk concert, alleen al omdat het een van Jimi’s laatste was voor zijn dood een maand later. Ondanks de iets mindere muzikale kwaliteit verschenen opnames later op het album (en dvd) Blue Wild Angel. Overigens begeleidden Billy Cox en Mitch Mitchell Hendrix die dag op respectievelijk bas en drums.

3. Jethro Tull

Met de aparte capriolen van frontman Ian Anderson was Jethro Tull een van de meest opvallende verschijningen op het Isle Of Wight Festival. De zanger/fluitist omschreef de dag later als een ‘dieptepunt in onze carrière’, maar dat was meer vanwege de amateuristische organisatie en zijn afkeer van festivals in het algemeen. Op het optreden zelf viel echter weinig aan te merken en in 2004 kwamen opnames van die historische show terecht op een cd en dvd met de veelzeggende titel Nothing Is Easy. Ook voor Jethro Tull was Isle Of Wight dus belangrijk, terwijl de grote meesterwerken (Aqualung, Thick As A Brick) nog moesten komen.

2. Emerson, Lake & Palmer

Mogelijk was het Isle Of Wight Festival voor geen andere band zo belangrijk als voor het progtrio Emerson, Lake & Palmer. De band bestond nog maar net en moest het debuutalbum nog uitbrengen, maar zette een spectaculaire show neer, waarbij toetsenist Keith Emerson zijn orgel martelde en Carl Palmer zijn shirt uitdeed tijdens zijn drumsolo (beide taferelen werden een terugkerend onderdeel bij ELP-concerten). Maar naast de ongewone, pompeuze podiumpresentatie viel natuurlijk ook de muzikale virtuositeit van het drietal op. Na Isle Of Wight werd ELP logischerwijs een van de populairste live-acts van de jaren zeventig.

1. The Who

The Who heeft zo’n beetje op alle belangrijke rockfestivals gespeeld (van Monterey en Woodstock tot Live Aid en Live 8), maar op het Isle Of Wight Festival gaf de band misschien wel zijn allerbeste optreden ooit. De dvd die van het concert gemaakt werd, is dan ook een absolute must voor liefhebbers van The Who en rockmuziek in het algemeen. Op deze beelden is te zien hoe Daltrey, Townshend, Entwistle en Moon alles geven en deze opnames maken kristalhelder waarom velen The Who tot de beste live-acts aller tijden rekenen.

Buitencategorie: Kris Kristofferson / Joni Mitchell / Leonard Cohen

Naast het stevigere werk was er op het Isle Of Wight Festival ook ruimte voor rustigere muziek, in de vorm van jazz (Miles Davis) en singer-songwriters. In die laatste categorie lieten twee Canadezen en één Amerikaan een onuitwisbare indruk achter. Allereerst was er Kris Kristofferson (schrijver van o.a. Me And Bobby McGee, vooral bekend dankzij de hitversie van Janis Joplin), die uitgejoeld werd omdat hij onverstaanbaar was voor het publiek. Ook folkzangeres Joni Mitchell had moeite met het publiek en vroeg de aanwezigen zelfs vanaf het podium om zich ‘niet als toeristen’ te gedragen. Wel speelde zij een mooie versie van onder meer het nummer Woodstock (dat jaar een grote hit voor Crosby, Stills, Nash & Young). Het optreden van de immer kalme Leonard Cohen verliep een stuk rustiger. Hij kreeg de menigte muisstil met zijn briljante, poëtische folksongs – inclusief het welbekende Suzanne – en gaf zodoende een van de allerbeste concerten van het hele festival. Ja, dat moeten zelfs wij als classic rock-fanaten toegeven.