Vandaag bereikt Mick Jagger de leeftijd van 74 jaar, maar de frontman van The Rolling Stones is ‘still going strong’. Zo gaan de Stones dit jaar weer op tournee en doen ze in september en oktober twee keer Nederland aan met concerten in de Arena en Gelredome. Daarnaast schijnen ze ook weer bezig te zijn in de studio met opnames voor een nieuw album. En niet alleen op muzikaal gebied is Mick nog steeds actief, want in december vorig jaar werd hij voor de achtste keer vader van een zoontje. Wij grijpen zijn 74ste verjaardag aan om de beste nummers uit zijn solocarrière te selecteren.

10. Dancing In The Street (met David Bowie)

Het is weliswaar een cover van Martha Reeves & The Vandellas die niet beter is dan het origineel. Het is ook zeker niet het beste van Jagger of Bowie. Toch kon deze samenwerking tussen deze twee legendarische artiesten niet ontbreken in deze lijst, al was het maar omdat het ook in Nederland een nummer 1-hit was. Oorspronkelijk was het idee dat beiden het live zouden zingen tijdens het Live Aid-concert in Wembley Stadium, maar dat ging niet door. Wel kwam de opbrengst van de single ten goede aan hetzelfde doel als Live Aid: het bestrijden van de hongersnood in Ethiopië.

9. Lonely At The Top 

Halverwege de jaren ’80 wilde Mick Jagger zich meer op zijn solocarrière richten in plaats van verdergaan met de Stones en hij tekende een contract voor het maken van soloalbum. Keith Richards was hier allerminst blij mee, wat leidde tot een conflict tussen beide Glimmer Twins – later door Richards beschreven als ‘de derde wereldoorlog’. In 1985 bracht Jagger met She’s The Boss zijn solodebuut uit. Als geheel is het niet een sterk album, maar opener Lonely At The Top is een sterke opener met vette jaren ’80-productie.

8. God Gave Me Everything

Jagger heeft twee keer een duet opgenomen met Lenny Kravitz. In 1993 nam hij voor het album Wandering Spirit samen met Kravitz een cover op van Use Me van Bill Withers. Acht jaar later namen ze deze track op voor het album Goddess In The Doorway. Het was niet het enige duet op het album, want verder bevat het met het nummer Joy een duet met U2-zanger Bono.

7. Wandering Spirit 

Het album Wandering Spirit uit 1993 is verreweg zijn beste soloalbum. Het is een vrij veelzijdige plaat met een sterrencast aan artiesten die er hun medewerking aan verleenden, zoals Lenny Kravitz, Red Hot Chili Peppers-bassist Flea en natuurlijk producer Rick Rubin. Het titelnummer is een countryachtig nummer dat Jagger ook niet bleek te misstaan.

6. Evening Gown 

Op hetzelfde album staan twee sterke ballads. Eén daarvan is Evening Grown, een nummer dat zo in de jaren ’70 had kunnen verschijnen, in de periode van Sticky Fingers.

5. Old Habits Die Hard

In 2004 verzorgde Jagger samen met Dave Stewart de soundtrack van de remake van de filmklassieker Alfie. Voor het nummer Old Habits Die Hard wonnen de twee zelfs een Golden Globe. Er zijn twee versies van het nummer: een soloversie en een duetversie met Sheryl Crow. Grappig detail: een nog onbekende Katy Perry zong op het nummer in het achtergrondkoortje.

4. Let’s Work

In 1987 werkten Dave Stewart en Jagger ook al samen voor het tweede soloalbum Primitive Cool. De plaat werd deels opgenomen in de Wisseloord Studios in Hilversum. Het album viel echter nogal tegen, maar bevatte met Let’s Work wel een sterke hitsingle.

3. Just Another Night 

De jaren ’80-productie ligt er wel heel erg bovenop en het lijkt misschien ook wel erg veel op Running In The Night van Lionel Richie. Maar met afstand is Just Another Night het beste nummer van Jagger’s solodebuut, en ook een redelijk grote hit in 1985 die overschaduwd lijkt door Dancing In The Street met Bowie.

2. Angel In My Heart

De andere mooie ballad van het album Wandering Spirit. Door het gebruik van klavecimbel en strijkers klinkt het bijna alsof het uit de jaren ’60 afkomstig is.

1. Memo From Turner

Uiteraard mocht de eerste solosingle van Jagger niet ontbreken. Eveneens de titelsong van de film Preformance, waarin Jagger de hoofdrol speelde. Er zijn drie versies van het nummer. In de eerste versie wordt Jagger begeleid door leden van de band Traffic, waaronder Steve Winwood. In de filmversie werd hij begeleid door Ry Cooder, Russ Titelman, Randy Newman, Jerry Scheff en Gene Parsons. En er is nog een versie met de Stones – al is het 47 jaar na dato nog steeds onduidelijk welke leden van de Stones erop mee speelden.