Vorig jaar besteedden we al aandacht aan de beste songs van Electric Light Orchestra, maar de vandaag jarige Jeff Lynne is natuurlijk veel meer dan de frontman van die band. Met name in de jaren 80 en 90 was hij als producent verantwoordelijk voor vele prachtige platen van anderen. Wij zetten vandaag Lynne’s beste producties buiten ‘zijn eigen’ ELO en Traveling Wilburys op een rij.

10. Brian Wilson – Let It Shine

Het titelloze solodebuut van Brian Wilson was misschien geen meesterwerk, maar de Beach Boy verraste er in 1988 desondanks vriend en vijand mee aangezien niemand had verwacht dat hij überhaupt nog met iets luisterbaars zou komen. Het album bevat echter een aantal prachtige hoogtepunten, en een daarvan is het samen met Jeff Lynne geschreven en geproduceerde Let It Shine. Dat deze twee heren een goed werkende combinatie vormen, moge duidelijk zijn: beiden zijn immers niet vies van een beetje bombast. Let It Shine is dan ook een mooie combinatie van de typische Jeff Lynne-sound en de typische Beach Boys-sound.

9. Duane Eddy – The Trembler

In 1987 produceerde Lynne een aantal tracks voor het titelloze album van de legendarische gitarist Duane Eddy, die net weer in de spotlights was gekomen nadat hij met Art Of Noise een nieuwe versie van Peter Gunn Theme had opgenomen. Hoogtepunt op een verder verrassend magere plaat is The Trembler, waarop Lynne’s Wilbury-maatjes George Harrison (slideguitar) en Jim Keltner (drums) meespelen. Opnieuw met die uiterst herkenbare sound die eigenlijk alle Lynne-producties in die periode hadden!

8. Del Shannon – Walk Away

In de aanloop naar het tweede album van Traveling Wilburys werd nog even overwogen om de vrijgekomen plek van Roy Orbison te laten opvullen door Del Shannon, met wie Jeff Lynne en Tom Petty hadden samengewerkt voor wat uiteindelijk het album Rock On zou worden. Del Shannon overleed echter voordat hij officieel bij de groep gehaald kon worden en de eerdere samenwerkingen kwamen op het postume album Rock On terecht, dat opnieuw die herkenbare Wilburys-sound heeft.

7. Julianna Raye – Taking Steps

In 1992 ontdekte Lynne de zangeres Julianna Raye en produceerde haar debuutalbum Something Peculiar. De plaat flopte (dat kon ook haast niet anders met zo’n hoes) maar wie zich er even in wil verdiepen vindt al snel een aantal prachtige melodieuze popliedjes als Peach Window en Tell Me I’m Alright. Hoogtepunt is de ballad Taking Steps, gezongen voor een vader vanuit het perspectief van een dochter. Het nummer bewijst bovendien dat Lynne ook met een intiemere, minder bombastische sound overweg kan.

6. Paul McCartney – The Song We Were Singing

Nadat Lynne al geproduceerd had voor zowel George Harrison als The Beatles (daarover later in dit lijstje meer) ging hij tussen 1995 en 1997 sporadisch de studio in met Paul McCartney, voor opnames die uiteindelijk het album Flaming Pie zouden gaan vormen. McCartney wilde een album maken dat zo puur en eerlijk mogelijk was, en dat lukte: Flaming Pie is het beste werk van de ex-Beatle in jaren en werd ook als zodanig ontvangen.

5. Regina Spektor – Genius Next Door

In het nieuwe millennium werd het na de enigszins geflopte ELO-comeback stiller rondom Lynne. Wel werkte hij nog met George Harrison aan Brainwashed (dat uiteindelijk postuum zou verschijnen) en met Tom Petty. Daarnaast produceerde hij in 2009 vier geweldige songs voor het album Far van de Amerikaanse singer-songwriter Regina Spektor. Hij zei hierover: “Haar nummers zijn als literatuur (…) Haar demo’s maakten veel indruk op me.” Opmerkelijk aan de samenwerkingen tussen Spektor en Lynne is dat je voor de verandering nauwelijks kan horen dat de ELO-frontman achter de knoppen zat.

4. Roy Orbison – I Drove All Night

Van de samenwerking tussen Jeff Lynne en Roy Orbison is vooral de hit You Got It bekend, maar in 1992 zou Lynne zich ook nog bezighouden met de ‘restjesplaat’ King Of Hearts. Hiervoor poetste hij de nooit eerder uitgebrachte demo I Drove All Night op, wederom met groot succes. Het lied was in 1987 opgenomen met Billy Steinberg en Tom Kelly, die het specifiek met Roy Orbison in gedachten hadden geschreven. Om verschillende redenen werd zijn vertolking toen echter niet uitgebracht en ging Cyndi Lauper in 1989 met het nummer aan de haal. De uiteindelijk door Lynne uitgebrachte Orbison-versie was uiteraard veel beter! Lees ook over de vijf classic rockers die Roy Orbison aan een comeback hielpen.

3. Tom Petty – Free Fallin’

Toen Tom Petty eind jaren 80 een album wilde maken zonder zijn Heartbreaker-maatjes, kwam hij uit bij Jeff Lynne die uiteraard weer een belangrijke stempel op het resulterende Full Moon Fever drukte. De sessies voor het album werden onderbroken voor het Traveling Wilburys-project en vertonen qua geluid dan ook veel overeenkomsten daarmee. Openingstrack en single Free Fallin’ werd uiteindelijk een van Petty’s meest legendarische songs en toen hij in 1991 weer met The Heartbreakers ging opnemen, nam Lynne ook daar achter de knoppen plaats voor het album Into The Great Wide Open.

2. George Harrison – Got My Mind Set On You

De hele Traveling Wilburys-periode, waarin Lynne niet alleen produceerde voor die supergroep maar ook voor de meeste individuele leden daarvan, begon met het album Cloud Nine van George Harrison. De ex-Beatle had net een muzikaal magere periode achter de rug en vond het moeilijk aansluiting te vinden bij het toenmalige muzikale klimaat. De oplossing kwam in de vorm van Jeff Lynne, die als producer een Beatle-esque sound wist neer te zetten die toch helemaal in het tijdsbeeld van eind jaren 80 pastte. Een prestatie met uiteindelijk grote gevolgen voor de jaren die daarop volgden. Lees er alles over in onze Traveling Wilburys Special!

1. The Beatles – Free As A Bird

Dat Jeff Lynne een groot fan van The Beatles was, dat moet iedereen die ooit eens naar Electric Light Orchestra geluisterd heeft toch wel duidelijk zijn. Toen de nog levende leden van The Fab Four in 1994 op basis van een aantal Lennon-demo’s wat ‘nieuwe’ nummers voor de Anthology-release gingen maken (en George Martin niet beschikbaar was vanwege gehoorproblemen) kwamen ze vanwege zijn eerdere samenwerkingen met George Harrison dan ook al snel bij hem uit. Hoewel de resulterende single Free As A Bird de nodige kritiek te verduren kreeg (een gimmick, te veel naar ELO klinkend) vinden wij het vooral knap welk resultaat Lynne met slechts een cassettedemo (waarvan de zang en piano van Lennon niet gescheiden konden worden) heeft weten te bereiken.