De Britse ‘Godfather of white blues’ John Mayall is vandaag maar liefst 81 jaar oud geworden! Nog steeds is de legendarische zanger – die topgitaristen als Eric Clapton, Peter Green en Mick Taylor aan een groot of groter publiek introduceerde – actief: in mei bracht hij zijn meest recente plaat A Special Life uit. Dit zijn volgens ons de tien beste songs uit Mayalls lange, indrukwekkende carrière:  

10. Walking On Sunset

Blues From Laurel Canyon was het eerste album van de Britse bluesmeester na het uiteenvallen van The Bluesbreakers. Mick Taylor is nog wel op gitaar te horen (en oudgediende Peter Green duikt nog even op in First Time Alone), maar in de bluesstamper Walking On Sunset is het Mayall zelf die de show steelt met zijn soulvolle zang en harmonicaspel.

9. California

Het toepasselijk getitelde The Turning Point was in 1969 een nieuw hoogtepunt in Mayalls carrière. De live-opnames op deze lp vonden plaats in het befaamde Fillmore East en etaleerden een aangename combinatie van blues en jazz (het saxspel van John Almond is uitmuntend). Bassist Steve Thompson schreef mee aan enkele nummers, waaronder het bijna tien minuten durende California. Op de platenhoes omschreef Mayall deze opname als: “improvisations and moods on the theme of homesickness”.

8. The Death Of J.B. Lenoir

Op het hierboven al genoemde The Turning Point staat een ode aan J.B. Lenoir (I’m Gonna Fight For You J.B.). Die volgens Mayall over het hoofd  geziene bluesgitarist diende eerder al als inspiratiebron voor een lied op Crusade (1967), het album waarop Mick Taylor voor het eerst te horen was. Het stemmige The Death Of J.B. Lenoir is wat ons betreft het prijsnummer van deze plaat, mede dankzij de subtiele, sfeerverhogende toevoeging van blazers.

7. The Supernatural

Net zoals Eric Clapton bereikte ook Peter Green een groter publiek dankzij zijn werk bij John Mayall & The Bluesbreakers. In navolging van zijn voorganger krijgt ook Green alle ruimte om te schitteren, zoals in de goddelijke instrumental The Supernatural, waarin sommige passages sterk doen denken aan de latere Fleetwood Mac (en Santana)-song Black Magic Woman. Ook erg mooi is overigens de versie van Gary Moore op het aan Green opgedragen Blues For Greeny (1995).

6. Have You Heard

Een van de hoogtepunten op de legendarische Bluesbreakers With Eric Clapton-lp uit 1966. Over Have You Heard schrijft Mayall in zijn track-by-track commentaar bij de remaster-cd: “Dit was het slome bluesnummer van de plaat, een van de songs waarin Eric de ruimte kreeg voor zijn solo’s en het reflecteert absoluut de kracht van zijn spel”. Claptons inderdaad adembenemende spel bewijst waarom de beroemde leus ‘Clapton is God’ honderd procent verdiend was.

5. Bare Wires Suite

Misschien een beetje flauw om de hele Bare Wires Suite als één track mee te tellen, aangezien deze uit zeven losse nummers bestaat, maar het 23 minuten durende geheel is natuurlijk bedoeld om in één keer te beluisteren. Het heerlijk gevarieerde Bare Wires Suite nam een hele plaatkant van het album Bare Wires (1968) in beslag. Die lp was de laatste van Mayall met The Bluesbreakers voordat hij solo ging met Blues From Laurel Canyon.

4. Someday After A While (You’ll Be Sorry)

Naast de instrumental The Stumble coverde John Mayall & The Bluesbreakers nog een andere Freddie King-compositie op A Hard Road (1967). De uitvoering van Someday After A While (You’ll Be Sorry) is de definitieve, mede dankzij het uiteraard grandioze spel van Peter Green. Overigens ook alleraardigst is de versie van ex-Bluesbreaker Eric Clapton op diens album From The Cradle (1994).

3. Hideaway

Net als de nummer 4 van deze lijst is ook het instrumentale Hideaway origineel van bluesgigant Freddie King. In de Bluesbreakers-versie mocht Eric Clapton zich uitleven op zijn gitaar, wat een van de meest legendarische tracks van de plaat opleverde. Het is dan ook mede dankzij het vloeiende spel in Hideaway dat de ex-Yardbird een absolute stergitarist werd. Overigens ook te horen in de misdaadklassieker Mean Streets (1973) van Martin Scorsese.

2. All Your Love

John Mayall en Eric Clapton waren allebei zo onder de indruk van dit oude Otis Rush-lied dat ze besloten All Your Love op te nemen voor hun gezamenlijke Bluesbreakers-album. Deze spetterende bewerking werd de uitermate geschikte openingstrack en vooral dankzij het gitaarspel bleef de Mayall/Clapton-versie ongeëvenaard – hoewel Gary Moore een uitstekende poging deed op zijn klassieker Still Got The Blues (1990).

1. Room To Move

Met deze beroemde afsluiter van de lp The Turning Point (1969) had Mayall zowaar een hit in Nederland te pakken, die het al jaren ook aardig doet in de Top 2000 van Radio 2. Buitengewoon vermakelijk is de flitsende harmonicasolo in het middengedeelte. De zanger omschreef deze opzwepende bluessong als: “a musician’s need for personal freedom to love without entanglement”.