De muziek van King Crimson staat nog altijd niet op Spotify, dus het is lastig om daar een playlist te maken met je favoriete songs van de band. Maar waarom zou je ook? Robert Fripp en zijn vaak wisselende collega’s vormden namelijk een echte albumgroep en bijna alle platen zijn het beluisteren van begin tot eind waard. De tien titels in deze lijst zijn allemaal verplichte kost voor liefhebbers van progressieve rockmuziek.

10. The Power To Believe (2003)

Het werk van King Crimson na Discipline (1981) lijkt alleen door de ware fans gewaardeerd te worden. Misschien ook niet heel gek, want op de latere platen gingen Robert Fripp en zijn collega’s een wat meer experimentele weg in. De sound was ook wat heavier dan voorheen, waardoor de muziek soms wat herinneringen oproept aan de progressieve metalband Tool. Niettemin verdient The Power To Believe (een aanvulling op de eerder verschenen EP Happy With What You Have To Be Happy With) een plek in dit lijstje. Hoewel King Crimson in 2013 weer bij elkaar werd gebracht, is er de afgelopen veertien jaar geen nieuw studiowerk van de groep meer verschenen.

9. In The Wake Of Poseidon (1970)

De lp In The Wake Of Poseidon werd door sommigen gezien als ‘meer van hetzelfde’ na het verbluffende debuut. Deze plaat is dan ook wat onderschat, vergeleken met het beroemdste werk van King Crimson. Vooral de fenomenale titeltrack is een van de beste opnames die de band ooit op plaat heeft gezet. Mede dankzij de sterke leadzang van Greg Lake, die hetzelfde jaar vertrok en een ster werd bij Emerson, Lake & Palmer.

8. Lizard (1970)

De fantastische groep muzikanten die het debuutalbum In The Court Of The Crimson King maakte, bleef niet lang bij elkaar. Zanger/bassist Greg Lake vormde bijvoorbeeld het succesvolle ELP en voor één van de tracks op opvolger In The Wake Of Poseidon (1970) werd hij al vervangen door zanger Gordon Haskell, een oude schoolvriend van Robert Fripp. In hetzelfde jaar verscheen het derde King Crimson-album Lizard, waarop de nieuweling alle nummers mocht inzingen. Of nou ja, alles… ook Yes-zanger Jon Anderson werd aangetrokken om een deel van het 23 minuten durende titelstuk te zingen. Dat is gelijk ook het hoogtepunt van deze meer dan aardige lp, die overigens ook een meer dan aardige hoestekening heeft.

7. Starless And Bible Black (1974)

Van de drie studioalbums die King Crimson met zanger/bassist John Wetton (1949-2017) maakte, wordt Starless And Bible Black vaak gezien als het minste werk. Dat zegt echter niet zo heel veel, want wederom lag het niveau behoorlijk hoog. De volledig instrumentale tweede plaatkant telt slechts twee tracks die allebei live opgenomen waren tijdens een concert in het Amsterdamse Concertgebouw. Het applaus van het publiek werd achteraf in de studio weggevaagd. In een ander nummer van het album, The Night Watch, speelt Robert Fripp overigens een van zijn fraaiste gitaarstukken.

6. Islands (1971)

Een tamelijk onderschatte plaat in het oeuvre van King Crimson en dat komt vast doordat de lp verscheen in de periode tussen het vroege werk met Greg Lake en de drie klassiekers die de band later met John Wetton maakte. Islands bevat echter een aantal fabelachtig mooie stukken, zoals de prettig voortkabbelende openingstrack Formentera Lady. Zanger en bassist op het album was Boz Burrell, die hierna nog de teleurstellende live-lp Earthbound (1972) maakte met Fripp en co. en zich later aansloot bij de ‘supergroep’ Bad Company.

5. USA (1975)

King Crimson is natuurlijk een grote naam binnen de (progressieve) rock, maar vreemd genoeg wordt er weinig gesproken over dit zeer opwindende live-album, dat verscheen nadat de band tijdelijk op non-actief kwam te staan. USA was een enorme verbetering ten opzichte van de matig ontvangen eerdere liveplaat Earthbound uit 1972 en is voor liefhebbers alleen al een verplichte aanschaf vanwege de waanzinnige, behoorlijk heavy uitvoering van 21st Century Schizoid Man. De cd-remaster uit 2002 is ook een aanrader, vooral vanwege de toevoeging van de track Starless – hier misschien nog wel in een betere versie dan op Red.

4. Larks’ Tongues In Aspic (1973)

Na In The Court Of The Crimson King bracht de band meerdere goede albums uit, maar pas in 1973 werd het hoge niveau van het debuut weer geëvenaard. Inmiddels hadden zanger/bassist John Wetton en Yes-drummer Bill Bruford zich bij King Crimson aangesloten en dat bleek perfect te werken. Larks’ Tongues In Aspic is bij vlagen een behoorlijk experimentele plaat (dat geldt met name voor de in ‘Part 1’ en ‘Part 2’ opgesplitste titelsong), maar er staan ook toegankelijkere stukken op. Het sfeervolle en betoverende Exiles is daar een mooi voorbeeld van.

3. Discipline (1981)

Nadat King Crimson in 1974 werd opgeheven, richtte Robert Fripp zich op solowerk en afwijkende projecten met de even experimentele Brian Eno. Begin jaren tachtig vormde Fripp een nieuwe band met zanger/gitarist Adrian Belew (die eerder te horen was in meesterlijke Zappa-composities als City Of Tiny Lites), bassist Tony Levin en drummer Bill Bruford. Aanvankelijk noemde hij het kwartet Discipline, maar uiteindelijk werd dat de titel van een nieuw King Crimson-project. Voorzien van een totaal nieuwe sound maakte de band een van zijn beste platen, met het humoristische Elephant Talk als een van de uitschieters.

2. Red (1974)

Voordat King Crimson het in 1974 (tijdelijk) voor gezien hield, maakte de band rond gitarist Robert Fripp nog één absoluut meesterwerk. Red is een plaat die je keihard moet draaien om er het maximale luisterplezier uit te kunnen halen, met vijf zonder uitzondering briljante progtracks. Het slotstuk Starless is wat ons betreft zelfs het beste wat King Crimson ooit op plaat heeft gezet, mede dankzij de verpletterende climax. Het laatste album van de band met de onlangs overleden John Wetton als zanger en bassist.

1. In The Court Of The Crimson King (1969)

Niet alleen is het debuutalbum van King Crimson gestoken in een van de meest iconische hoezen uit de popgeschiedenis, inhoudelijk is In The Court Of The Crimson King natuurlijk ook meesterlijk. Op deze tijdloze progplaat brengt de band rond Robert Fripp (toen nog met de latere ELP-zanger/bassist Greg Lake in de gelederen) enerzijds hels kabaal in het overdonderende 21st Century Schizoid Man en anderzijds hemelse tonen in het epos The Court Of The Crimson King. Het beste debuut dat ooit uitgebracht is in de prog, zonder twijfel.