Mooie albumhoezen zijn volop te vinden in de classic rock-geschiedenis, zo bleek wel uit onze eerdere selectie van de meest iconische covers. Helaas zijn ook lelijke afbeeldingen van alle tijden. Ook van sommige van onze helden verschenen hoezen waarvan we ons afvragen waarom daar in vredesnaam ooit voor gekozen werd. Deze lp’s en cd’s verstoppen we het liefst zo ver mogelijk achter in onze platenkasten. Een greep uit de lelijkste, meest smakeloze en stomste classic rock-covers aller tijden.

The Beatles – ‘Yesterday’… And Today

De meest controversiële Beatles-platenhoes is natuurlijk die van het in 1966 in Amerika uitgegeven ‘Yesterday’… And Today. Het immens populaire viertal wilde kennelijk van het brave imago af, maar met de zogeheten ‘butcher cover’ gingen John, Paul, George en Ringo volgens critici en fans te ver. De even afstotelijke als (destijds) schokkende afbeelding toont de heren met plastic babypoppen en stukken vlees op hun schoot en schouders. Een krachtig statement over de oorlog in Vietnam, vonden sommige bandleden, maar wij zijn het met George Harrison eens dat deze hoes nogal smakeloos en onnodig is. [DG]

Beatles Yesterday And Today

David Bowie – The Next Day

De bedoeling was hier om ‘het vergeten of vernietigen van het verleden aan te geven’. Hoewel wij het idee erachter stiekem nog best leuk vinden, ziet het er toch absoluut niet uit – dat grote witte vlak op wat oorspronkelijk Bowie’s “Heroes”-hoes was. Ontwerper Jonathan Barnbrook heeft zijn geld hier wel heel makkelijk verdiend, want dit kunnen wij in Microsoft Paint ook binnen tien minuten voor elkaar krijgen. De cover zorgde dan ook voor nogal wat hoongelach onder vriend en vijand van Bowie, maar gelukkig deed de muziek op The Next Day al snel alles vergeten. [SS]

David-Bowie-The-Next-Day

Bob Dylan – Self Portrait

Weinig goede artiesten hebben hun platen in zo veel lelijke hoezen laten uitbrengen als Bob Dylan. Dat geldt niet voor de vaak iconische covers van zijn beste albums, maar wat te denken van de plaatjes die lp’s als Saved, Shot Of Love en Empire Burlesque sieren? De lelijkste van allemaal is volgens ons echter die van Self Portrait. Het zelfportret lijkt nergens op, en datzelfde vonden critici overigens ook van de inhoud. Vorig jaar verscheen het prachtige tiende deel uit de befaamde Bootleg Series van Dylan: Another Self Portrait. Zowel de songs als de cover waren stukken beter dan op die neergesabelde dubbel-lp uit 1970. [DG]

Bob_Dylan_Self_Portrait

Crosby, Stills & Nash – Live It Up

Ondergetekende heeft langer naar de verbijsterende hoes van Live It Up zitten staren dan goed voor hem is, maar de bedoeling hierachter is nog steeds niet duidelijk. We zien de maan met daarop een viertal hotdogs op stokjes, waar er één van afgebroken is. Een verwijzing naar de ontbrekende Neil Young? Heeft deze cover wellicht een diepere betekenis die te maken heeft met het in scene zetten van de maanlanding? Dat laatste is natuurlijk wel heel vergezocht, maar we kunnen ons niet voorstellen dat dit alles zomaar bij elkaar geraapt is. Live It Up (1990) mag dan de slechtste CSN-plaat zijn, gelukkig was de muziek nog niet zo beroerd als de hoes. [DG]

Live It Up

Emerson, Lake & Palmer – Love Beach

Is de hoes van Love Beach echt lelijk? Wat is er mis met drie vrolijk lachende mannen op een strand? Als het de Bee Gees waren geweest, had je ons ook niet horen klagen (daar past zo’n foto goed bij), maar een dergelijk kiekje zou je niet direct verwachten van een van de grootste progressieve rockbands: Emerson, Lake & Palmer. In weinig genres zijn zo veel mooie hoezen te vinden als in de prog, maar die van Love Beach hoort daar dus niet bij. De plaat zelf werd ook afgekraakt, maar dat vond Keith Emerson achteraf niet terecht: “Om eerlijk te zijn is het geen slecht album. Het is de albumhoes die het verpest.” [DG]

emerson-lake-palmer-love-beach-

Peter Frampton  I’m In You

Peter Frampton heeft het succes van Frampton Comes Alive! nooit meer kunnen evenaren. Misschien komt dat omdat potentiële kopers werden afgeschrikt door de hoes van I’m In You, het eerste studioalbum na de legendarische liveplaat. Hoewel we onszelf niet als puberaal willen bestempelen, vinden we de combinatie tussen titel en -uiterst lelijke- foto toch wat ongelukkig. [SS]

Frampton I'm In You

Mike Oldfield Yoyager

Tenzij je in een foute hairmetalband zit of Iggy Pop heet, is het wat ons betreft nergens voor nodig om als man met ontbloot bovenlijf op een albumhoes te poseren. Met excuses aan onze vrouwelijke lezers. Mike Oldfield deed het desondanks toch en trok speciaal voor de fotosessie met een mooi gewaad een berg op. Het resultaat is een cover die nog het meest doet denken aan een zweverige meditatie-cd die je voor  3 euro bij Etos of Blokker kan kopen, en helaas klinkt de muziek op het Keltisch-getinte Voyager precies zo. [SS]

Oldfield Voyager

The Rolling Stones – Dirty Work

De jaren 80 was een periode van felle pasteltinten en lelijke jasjes. Prima, accepteren we. Maar moest een tijdloze band als The Rolling Stones daar nou echt in meegaan? Blijkbaar wel, getuige de niet minder dan lachwekkende hoes van Dirty Work. Let behalve het oogverblindende kleurpallet ook op de uitzonderlijk natuurlijke houding van Mick Jagger. Nee, wij snappen wel dat deze hoes tijdens de oorspronkelijke release in rood cellofaan werd verstopt. [SS]

Stones Dirty Work

Todd Rundgren – Liars

Ergens is het idee achter de hoes van Todd Rundgrens beste album van de afgelopen 35 jaar, uitgebracht in 2004, best grappig. We zien de muzikale alleskunner verkleed als paashaas op een tamelijk onsmakelijke manier snoepen van de eieren die eigenlijk bedoeld zijn voor de kindertjes. De uitvoering van dit concept had echter wel wat beter gekund, want de uiteindelijke foto oogt nogal amateuristisch. Deze uitstekende plaat had beter verdiend. Dan was de cover van de Japanse versie toch heel wat beter. [DG]

Liars

Yes Big Generator

Net als de hierboven genoemde Bob Dylan is ook Yes nogal wisselend bezig wat albumhoezen betreft. Het titelloze debuut van de band was verschrikkelijk, maar in de jaren 70 ging het al snel beter dankzij de samenwerking met Roger Dean. Toen aan het einde van dat decennium Hipgnosis (dat doorgaans zeer getalenteerde collectief dat bijna alle hoezen voor Pink Floyd maakte) zich aan Tormato waagde, was Rick Wakeman dusdanig weinig onder de indruk dat hij een tomaat naar het ontwerp gooide. Dat werd uiteindelijk meegenomen in het ontwerp en zo kreeg het album ook zijn naam. Dieptepunt bereikte Yes echter in de jaren 80: wat je ook vond van hun eerdere hoezen: dit was in vergelijking wel heel erg simpel. Maar dat gold natuurlijk ook voor de muziek die de band in die tijd maakte. [SS]

Big Generator