In de jaren 70 maakte Mike Oldfield furore met zijn lange, symfonische composities om vervolgens in de jaren 80 te scoren met commerciële poprock. Daarna ging het mis: de multi-instrumentalist legde zich steeds meer toe op zweverige new age en nog maar zelden waren zijn beste kwaliteiten goed te horen in zijn muziekstukken. Met de nadruk op zelden, want zo af en toe viel er nog best een glimp op te vangen van het genie dat Mike Oldfield heet. Daarom hier de tien beste muziekstukken die de vandaag jarige muzikant vanaf de jaren 90 maakte.

10. Man In The Rain

Een single die opvallend veel overeenkomsten vertoont met Moonlight Shadow. Dat is geen toeval: het nummer samplet de drumpartij uit Oldfields grootste commerciële hit en stamt bovendien uit dezelfde tijd. Een vroege versie werd al kort na 1983 geschreven en het arrangement daarvan mondde uit in de track Heaven’s Open van het gelijknamige album uit 1991. De compositie zelf zag uiteindelijk in 1998 het licht. Geen wereldschokkende muziek, maar wel overtuigend bewijs dat Oldfield nog steeds lekkere popliedjes kon maken.

9. Tubular X

Het bekende themaatje van Tubular Bells hebben we vanaf de jaren 90 iets te vaak gerecycled gehoord: Tubular Bells II, Tubular Bells III, Tubular Bells 2003… en op die eerste na was het allemaal even rampzalig. Toch is er nog een andere, meer obscure Tubular Bells-versie die stiekem heel erg leuk is: Tubular X. Deze vertolking stond op een aantal versies van de soundtrack The X-Files: The Album en combineert de legendarische tonen van Tubular Bells met het al even legendarische themanummer van de bekende tv-serie. Het lijkt wat flauw, maar geloof ons: het werkt!

8. Morgentau

In 2005 werkte Mike Oldfield mee aan het album Tag Und Nacht van de Duitse elektronische act Schiller. Hierop vertolkte hij de gitaarpartijen voor het nummer Morgentau, dat qua sound heel dicht in de buurt komt bij de new age-muziek die hijzelf rond die tijd ook veelal maakte. Alleen is Morgentau stiekem beter. Schiller weet namelijk de gitaar in het middelpunt te zetten, en die wordt door Oldfield bijzonder mooi bespeeld. Het blijft mooi om ‘s mans kenmerkende geluid te horen.

7. Let There Be Light

Hoewel The Songs Of Distant Earth uit 1994 qua sound wel erg dicht in de buurt komt bij het destijds populaire Enigma, zit de plaat qua composities en opbouw bijzonder goed in elkaar. De songs vormen net als in Oldfields hoogtijdagen een duidelijk geheel en de plaat blijft van begin tot eind boeien met subtiel synthesizerwerk en hier en daar een mooi gitaarmoment. Single Let The Be Light is het hoogtepunt.

6. Four Winds

Mike Oldfield beschouwt zichzelf vooral als gitarist en kwam daarom in 1999 met het album Guitars, waarop hij ouderwets alle partijen zelf vertolkte en dat ook nog eens alleen met gitaren en daaraan verwante instrumenten (zoals bas en sitar). Dat levert jammer genoeg een minder interessant album op dan je misschien zou verwachten, maar Four Winds is een waar meesterwerk dat laat horen hoeveel klanken je eigenlijk met enkel snaarinstrumenten kan maken. Oké: met behulp van een MIDI-interface dan, maar dat mag de pret niet drukken.

5. Chariots

Toen Mike Oldfield beloofde dat zijn eerder dit jaar verschenen album Man On The Rocks een rockplaat zou worden, heeft hij niet gelogen. Maar dan hebben we het wel over een gepolijste variant zonder enige ruwe randjes. Is dat erg? Wij vinden eigenlijk van niet en hadden ook niet anders verwacht van een 61-jarige multimiljonair die al jaren op de Bahama’s woont. De plaat werd zijn beste in ruim twintig jaar, mede doordat de Brit eindelijk zijn gitaar weer eens lekker laat ronken. Luister bijvoorbeeld maar eens naar de albumtrack Chariots. Lees hier onze recensie van Man On The Rocks.

4. Art In Heaven

Op 31 december 1999 hield Mike Oldfield een speciaal millenniumconcert in Berlijn. Hoogtepunt van dit optreden was een speciaal voor deze avond gemaakte compositie met de naam Art In Heaven, dat uiteindelijk uitmondde in een gitaarvertolking van Beethovens Ode To Joy. De compositie (zonder het Ode To Joy-gedeelte) verscheen later in aangepaste vorm op het album Tr3s Lunas (2002), maar het is toch vooral de liveversie die weet te imponeren.

3. Music Of The Spheres

Het album Music Of The Spheres (2008) bestaat eigenlijk uit 14 tracks, maar wij beschouwen het als een geheel omdat het ongetwijfeld zo bedoeld was. Het is onder Oldfield-liefhebbers nogal een ‘love it or hate it’-plaat, maar wij kiezen vol overtuiging voor het eerste. De vertolking van dit neo-klassieke werk wordt grotendeels aan een orkest overgelaten (wellicht dat daarom veel fans minder met het album hebben) en van rock is dus bepaald geen sprake, maar Music Of The Spheres bewijst onomstotelijk dat Mike Oldfield ook in het nieuwe millennium nog altijd composities met inhoud kan maken.

2. Man On The Rocks

Het zijn met name de langzamere liedjes die het eerder dit jaar verschenen album Man On The Rocks de moeite waard maken. Zoals dit titelnummer bijvoorbeeld, dat ongetwijfeld tot de mooiste ballads behoort die Oldfield ooit uitbracht. Ook de vocalen van de jonge Luke Spiller, die het hele album heeft volgezongen, komen hier perfect tot hun recht. Man On The Rocks is een heerlijk opgebouwd nummer met aan het eind een climax zoals alleen Oldfield die kan maken. We zeiden het al eerder: wat blijft het toch heerlijk om ’s mans kenmerkende gitaargeluid te horen.

1. Amarok

Met Amarok lukte het Oldfield in 1990 om het niveau van zijn vroege werk weer te bereiken, waardoor deze plaat zich als enige latere werk van de Brit kan meten met albums als Tubular Bells en Ommadawn. Een geïnspireerde Oldfield dus, maar commercieel handig was het allerminst, zo’n album met slechts één track van ruim 60 minuten. Amarok is bovendien niet alleen een plaat vol muzikaal vakmanschap, maar ook vol woede en wraakgevoelens ten opzichte van Virgin en diens oprichter Richard Branson. Lees meer over de plaat in onze rubriek Verborgen Juwelen.