The Moody Blues was de eerste rockband die een echt progressief rockalbum uitbracht, namelijk het fascinerende Days Of Future Passed, dat het licht zag in november 1967. De Moodies brachten daarna nog een aantal klassieke rockplaten uit, maar zij kregen nooit – volkomen onterecht trouwens – de waardering voor hun muziek, zoals Pink Floyd, The Doors en The Beatles die wel kregen. Vandaag is Justin Hayward jarig (hij wordt 72), dus dat is een goede aanleiding om de tien beste Moody Blues-platen nog eens de revue te laten passeren.

10. The Magnificent Moodies

Het debuutalbum van The Moody Blues heeft de welluidende titel The Magnificent Moodies en het album verschijnt op 23 juli 1965. De line-up bestaat dan nog uit: Denny Laine, Clint Warwick, Mike Pinder, Ray Thomas en Graeme Edge. Het album bevat twaalf nummers en het zijn eigenlijk allemaal r&b- en Merseybeat-liedjes, met als bekendste track natuurlijk Go Now. Dat nummer was trouwens een nummer 1-hit in Engeland. Dwnny Laine zong de meeste nummers op het Moody Blues-debuut, maar het album was niet echt een succes.

9. Octave

Het negende studioalbum van de Moody Blues was eigenlijk geen zeer goed album, want het lijkt  meer een allegaartje van een paar overgebleven songs van de diverse soloalbums van de heren. Octave klinkt nogal ouderwets en het geluid van het album roept vooral herinneringen op aan ELO. The Moody Blues gebruikte op Octave voor het eerst sinds het album Days Of Future Passed weer eens een orkest, maar het album was niet echt succesvol en bovendien had het nog te lijden onder het feit dat de punkbeweging in Engeland op zijn top was. Beste song: The Day We Meet Again, een Hayward-compositie.

8. Long Distance Voyager

Long Distance Voyager is het tiende studioalbum van The Moody Blues en verschijnt op 15 mei 1981. Op dit album is keyboardspeler Patrick Moraz (Yes) te bewonderen, die een van de oprichters van de band, Mike Pinder, vervangt. Door het geluid van Moraz klinkt Long Distance Voyager erg jaren tachtig-achtig, maar gelukkig zorgt het New World Philharmonic Orchestra voor het broodnodige rocksymfoniegeluid. Het album opent met de Hayward-song The Voice, die ook als single werd uitgebracht en in Amerika best succesvol was. Beste nummer op Long Distance Voyager is echter In My World, ook een Hayward-compositie; een lekker zoet meezingnummer met een prachtige gitaarsolo. Het album eindigt met een prachtig drieluik met twee uitstekende nummers van Ray Thomas. Long Distance Voyager was een commercieel succes met een eerste plaats in Canada en Amerika en een zevende plek in de Engelse albumcharts.

7. To Our Children’s Children’s Children

Het vijfde studioalbum van The Moody Blues is een conceptalbum over ruimtevaart en tijdreizen en het verschijnt op 21 november 1969. To Our Children’s Children’s Children was het eerste album dat verscheen via het door de band opgerichte platenlabel Threshold en hun inspiratie haalden de bandleden bij de landing op de maan. Het album kent veel muzikale overgangen en enkele fantastische composities zoals Floating, Higher And Higher, Eyes Of A Child en Candles Of Life. To Our Children’s Children’s Children is weer een heerlijk pretentieus Moodies-album en ofschoon de eerste single van het album Watching And Waiting het niet goed deed, was het album wel een commercieel succes. To Our Children’s Children’s Children verkocht uitstekend en behaalde in Amerika de veertiende plaats in de Billboard 200 en in Engeland zelfs plaats 2!

6. On The Threshold Of A Dream

On The Threshold Of A Dream is het vierde studioalbum van The Moody Blues en het verscheen op 25 april 1969. Deze plaat, een afscheid van de jaren zestig, bevat een paar prachtige composities en natuurlijk het bekendste nummer van deze release: de hit Never Comes The Day, gecomponeerd door Hayward. On The Threshold Of A Dream is een conceptalbum over dromen en droomduiding en het album begint met een gedicht gecombineerd met elektronische geluiden, die ook de plaat beëindigen. Hoogtepunt van het album is Have You Heard, gecomponeerd door Mike Pinder, een nummer dat in drie delen uiteen valt en dat vooral opvalt door het klassiek geïnspireerd instrumentale stuk The Voyage. On The Threshold Of A Dream was een commercieel succes met een eerste plek in de Engelse album chart en een twintigste in de Amerikaanse Billboard 200.

5. Seventh Sojourn

Het zevende studioalbum van de Moody Blues, Seventh Sojourn, verscheen op 23 oktober 1972 en bevat prachtige nummers zoals New Horizons, Isn’t Life Strange, When You’re A Free Man en natuurlijk de bekende ‘hit’ I’m Just A Singer (In A Rock And Roll Band). Isn’t Life Strange (een John Lodge-compositie) werd ook als single uitgebracht en was redelijk succesvol met een negentiende plaats in Engeland en een 29ste plek in Amerika. New Horizons en The Land Of Make Believe vallen vooral op door de mooie gitaarpartijen van Justin Hayward, terwijl I’m Just A Singer een liefde-haat verhouding bij de fans oplevert. Ik vind het nogal stevige nummer, voor de Moodies dan, een schitterende afsluiter van dit klassieke Moody Blues-album, oftewel een must voor de fans van progressieve, melodieuze poprock. Commercieel was Seventh Sojourn zeer succesvol voor de Moodies met een vijfde plaats in Engeland, een vierde plaats in Denemarken en de hoogste positie in de Amerikaanse Billboard 200.

4. A Question Of Balance

A Question Of Balance is het zesde studioalbum van The Moody Blues en dit album bevat, wat mij betreft tenminste, het mooiste Moody Blues-nummer ooit. Namelijk de openingstrack Question, een Justin Hayward-compositie. Helaas is A Question Of Balance ook een nogal wisselvallig album, want met Question opent dit album zeer sterk en ook de twee daarop volgende tracks zijn uitstekende Moodies-songs, maar Don’t You Feel Small en Minstrel’s Song zijn beide vrij zwak. Gelukkig herstelt de band zich met Dawning Is The Day, alweer een Hayward-compositie trouwens, en Melancholy Day, een sterk emotioneel nummer gecomponeerd door Mike Pinder. A Question Of Balance is geen gemakkelijke plaat, maar Question (plaats 2 in Engeland) zorgt ervoor dat dit album toch zeker een klassiek Moody Blues-album mag worden genoemd. A Question Of Balance was dan ook een commercieel succes: plaats 3 In Amerika en de eerste plek in de Engelse album chart in 1970.

3. Every Good Boy Deserves Favour

Het zevende studioalbum van de Moody Blues getiteld Every Good Boy Deserves Favour verscheen op 23 juli 1971. Het instrumentale Procession opent dit zeer goede album, waarop voor het eerst de mini-moog te horen is. Na dit toch wel aparte nummer, een groepscompositie trouwens, volgen acht prachtige klassieke Moodies-popsongs, gedomineerd door de (akoestische) gitaar. Muzikale hoogtepunten zijn toch wel songs zoals You Can Never Go Home, een Hayward-compositie, The Story In Your Eyes (met heerlijke gitaarsolo van Hayward) en My Song, een typische Mike Pinder-compositie. Every Good Boy Deserves Favour is een mooi, uitgebalanceerd album, waarop het volwassen geluid van de band eindelijk weer terug is. Commercieel gezien was dit zevende studioalbum alweer een succes met een tweede plaats in Amerika en een eerste plaats in de Deense en Engelse albumcharts.

2. In Search Of The Lost Chord

Het derde studioalbum van The Moody Blues verschijnt op 26 juli 1968 en draagt de titel In Search Of The Lost Chord. Het is een echt klassiek Moodies-album, een typische jarenzestigplaat die vooral gedragen wordt door de mellotrongeluiden van Mike Pinder. Topnummers op dit heerlijke psychedelische album komen uit de pen van Justin Hayward, namelijk: Voices In The Sky en The Actor. Het absolute hoogtepunt van In Search Of The Lost Chord is echter Legend Of The Mind, gecomponeerd door Ray Thomas, waarvan vooral het instrumentale gedeelte geweldig is. Dit album moet je echt met een hoofdtelefoon op beluisteren, dan weet je niet wat je hoort. Een heerlijk album, ondanks dat het al vijftig jaar oud is! Van In Search Of The Lost Chord verschenen twee redelijk succesvolle singles, namelijk: Voices In The Sky en Ride My See Saw. Het derde studioalbum van de Moodies behaalde trouwens een 23ste plek in Amerika en een verdienstelijke 5de plaats in Engeland.

1. Days Of Future Passed

Het beste Moodies-album is zonder twijfel hun tweede studioplaat Days Of Future Passed, die op 10 november 1967 verschijnt. Dit is eigenlijk de eerste echte symfonische rock/pop-plaat, met klassieke songs zoals Nights In White Satin en Tuesday Afternoon. Days Of Future Passed is ook het eerste Moodies-album waarop John Lodge en Justin Hayward te bewonderen zijn. Days Of Future Passed heeft een hoog symfonisch muzikaal gehalte, mede door het gebruik van het London Festival Orkest en de klassieke tussenstukjes. Het is een conceptalbum en een mijlpaal in de geschiedenis van de symfonische rock. Prachtige nummers zoals Down Is A Feeling, Evening en Tuesday Afternoon zijn na 51 jaar nog steeds prachtig om te horen. Hayward is met Nights In White Satin in topvorm op dit album en Days Of Future Passed is gewoon een must voor liefhebbers van melodieuze pop/rockmuziek. Het album was commercieel redelijk succesvol met een 27ste plaats in Amerika en een derde plaats in Engeland. Beluister dit album op je hoofdtelefoon, of loeihard via een goede stereo-installatie, en je weet niet wat je hoort. Een essentieel album voor de symfonische progrockmuziek.