Eindelijk verschijnt volgende maand een nieuw album van Tom Petty & The Heartbreakers, het eerste studiowerk sinds Mojo (2010). Terwijl we reikhalzend uitkijken naar Hypnotic Eye, zoals de plaat heet, nemen we alvast even Petty’s eerdere albumoutput onder de loep. Van de vijftien studioreleases die de rocker solo of met zijn band The Heartbreakers maakte, zijn dit volgens ons de tien beste – het werk van de bands The Traveling Wilburys en Mudcrutch niet meegerekend.

10. Highway Companion (2006)

We kunnen natuurlijk nog geen uitspraak doen over het komende album Hypnotic Eye, maar de beste plaat die Tom Petty in de afgelopen twintig jaar heeft afgeleverd is volgens ons toch wel Highway Companion. Deze ouderwets sterke verzameling folkrocksongs was zijn derde solowerk. Net als bij de opnames van Full Moon Fever, Petty’s eerste album zonder vermelding van The Heartbreakers op de hoes, werd de rocker bijgestaan door co-producer Jeff Lynne. Een van de hoogtepunten is het aandoenlijke Square One, eerder al verschenen op de soundtrack van de film Elizabethtown. [DG]

9. Southern Accents (1985)

De platen die Tom Petty & The Heartbreakers tussen Damn The Torpedoes en Full Moon Fever uitbrachten, worden vaak een beetje over het hoofd gezien. Dat heeft wellicht te maken met het typische jaren tachtig-geluid van lp’s als Southern Accents en Let Me Up (I’ve Had Enough). Maar waar die laatste flink tegenviel, was Southern Accents nog heel geïnspireerd, met slechts enkele ‘fillertracks’. Het mede door Dave Stewart van Eurythmics geproduceerde Don’t Come Around Here No More werd een hit en Johnny Cash coverde later de folky titelsong. [DG]

8. Into The Great Wide Open (1991)

Into The Great Wide Open is het achtste album van Tom Petty met zijn vaste begeleidingsband The Heartbreakers. Na succesvolle uitstapjes met zijn halfbroers van The Traveling Wilburys en het prima eerste volledige soloalbum Full Moon Fever (1989), trok Petty opnieuw de studio in met producer Jeff Lynne (onder meer ELO). Het album en titelnummer vormden de naamgever van onder meer een festival op een Waddeneiland. Waarvan akte. [FT]

7. Long After Dark (1982)

Wellicht de meest onderschatte plaat die Tom Petty met of zonder The Heartbreakers uitbracht (al verdient de niet in deze lijst opgenomen soundtrack van de filmkomedie She’s The One uit 1996 ook meer aandacht). Hoewel met name de hit You Got Lucky al een beetje ‘eighties’ klinkt, laat Long After Dark een bevlogen band horen in heerlijke uptempo-rocksongs als One Story Town, Finding Out en Change Of Heart. Doet niet veel onder voor het meer geprezen Hard Promises (zie nummer 5). [DG]

6. You’re Gonna Get It! (1978)

Tussen het voortreffelijke debuut en het imponerende derde album Damn The Torpedoes verscheen het toch wat minder geprezen You’re Gonna Get It! Deze (nóg kortere) lp ging in feite verder waar de eerste ophield, met opnieuw een aantal sterke – zij het niet heel verrassende – rocksongs. Het opzwepende Listen To Her Heart werd geen wereldhit, maar groeide wel uit tot een absolute livefavoriet (Petty opende er ook zijn concert in de Heineken Music Hall twee jaar geleden mee). Ook schitterend: de vaak over het hoofd geziene ballad Magnolia. [DG]

5. Hard Promises (1981)

In tegenstelling tot vele generatiegenoten was Tom Petty ook in de jaren tachtig goed op dreef. Het decennium begon in artistiek en commercieel opzicht al sterk met het album Hard Promises, het daarvan afkomstige hitje The Waiting en een uiterst succesvol duet met Stevie Nicks: Stop Draggin’ My Heart Around (te vinden op haar album Bella Donna, ook uit ’81). De Fleetwood Mac-zangeres leent trouwens op haar beurt haar welbekende stemgeluid aan twee tracks van Hard Promises (Insider en You Can Still Change Your Mind). Tijdens het verschrikkelijk goede concert in de Heineken Music Hall in juni 2012 – Petty’s eerste op Nederlandse bodem in 25 jaar – herinnerde de band zijn fans er ook nog even aan hoe goed het onderschatte nummer Something Big eigenlijk is. [DG]

4. Tom Petty & The Heartbreakers (1976)

In 1976 verscheen een nieuwe popgroep aan de horizon: Tom Petty & The Heartbreakers, geformeerd rond een blonde zanger/gitarist uit Florida. De band debuteerde in hetzelfde jaar met een uitstekend ongetiteld album. Dit debuut werd in twee jaar opgenomen, en kreeg in het begin wat lauwe reacties. Maar naarmate de band meer positieve recensies kreeg, lukte het toch om een Gouden Plaat te krijgen voor Tom Petty & The Heartbreakers. [FT]

3. Full Moon Fever (1989)

Na het succes van The Traveling Wilburys Vol. 1, uit 1988, was het voor de ‘halfbroers’ Bob Dylan, George Harrison, Jeff Lynne, Roy Orbison en Tom Petty tijd voor soloprojecten. Tom Petty liet ook zijn vaste begeleidingsband The Heartbreakers los, en kwam met Full Moon Fever. Mede door de medewerking van alle Wilburys, behalve Dylan, wordt dit album ook wel als deel 2 uit de Wilbury-reeks gezien. Geen vreemd idee, gezien de koortjes en de prima productie van Jeff Lynne. Jaren later nam Johnny Cash het nummer I Won’t Back Down op, met Petty in het achtergrondkoor. [FT]

2. Wildflowers (1994)

Na een succesvolle samenwerking met Jeff Lynne (onder meer in The Traveling Wilburys en als producer bij de twee voorafgaande albums van Tom Petty), dook de blonde Amerikaan in 1994 opnieuw solo de studio in. Dit keer liet hij zijn ‘halfbroers’ uit de Wilburys achterwege – The Heartbreakers waren wel van de partij, maar dan als sessiemuzikanten. Dit keer produceerde Rick Rubin het tweede soloalbum van Petty. Het resulteerde in Wildflowers, evenals Petty’s debuut uit 1976 opgenomen in twee jaar tijd. Het zal door de opnameperiode zijn dat het album nog immer tijdloos klinkt. [FT]

1. Damn The Torpedoes (1979)

Ruim een half uur duurt Damn The Torpedoes, alweer het derde album van de band in krap vier jaar. Het was de definitieve doorbraak van Tom Petty & The Heartbreakers. Het album werd geproduceerd door Petty zelf, aangevuld met meester-producer Jimmy Iovine. Mede dankzij deze ingevlogen co-producer werd Damn The Torpedoes gezien als een mix van The Rolling Stones en The Byrds: prima rock met harmonieuze samenzang. De plaat is na zijn release hét ijkpunt geworden voor alles wat de in Florida geboren blonde zanger nog meer zou uitbrengen. [FT]