Robin Trower wordt geboren in Catford op 9 maart 1945. Het grote publiek leert hem kennen als gitarist van Procol Harum. Trower speelt mee op de eerste vijf albums van de band, maar in 1971 houdt hij het voor gezien en richt hij samen met o.a. Frankie Miller de band Jude op. Kort daarna wordt de Robin Trower Band opgericht. Veel critici noemen de gitarist – onterecht – de zoveelste Jimi Hendrix-kloon. Zijn albums zijn echter vooral in Amerika behoorlijk succesvol. Hieronder de beste tien songs van deze Engelse blues/rockgitarist die nog altijd behoorlijk onderschat wordt…

10. Bridge Of Sighs

De titelsong van Trowers tweede soloalbum is ook een van de meest gespeelde livenummers van Trower & Co. Het album Bridge Of Sighs uit 1974 (de naam van het album is geïnspireerd door de beroemde brug in Venetië) betekende de doorbraak voor de gitarist en de lp piekte op de zevende plaats in Amerika en stond maar liefst 31 weken in de charts. Bridge Of Sighs opent met een mooi gitaarintro en ontwikkelt zich dan tot een slowblues-song met zeer goede vocalen van James Dewar. Als hij zingt: ‘…cold wind blows…’ dan hoor je ook letterlijk een zeer koude wind op de achtergrond van Trowers gitaarspel.

9. In City Dreams

Het titelnummer van Robin Trowers vijfde studioalbum is het laatste nummer op de plaat en duurt iets langer dan vijf minuten. De glorietijd van de gitarist is hier, in 1977, eigenlijk al voorbij. Zijn succes in Amerika is tanende en zijn populariteit in Europa was helaas al minimaal te noemen. In City Dreams is geschreven door Trower en Dewar, die trouwens op dit album alleen nog maar de zang voor zijn rekening neemt – de basgitaar wordt op In City Dreams bespeeld door Rustee Allen. In City Dreams is een slowblues-nummer met veel arpeggio’s, percussie en natuurlijk lekker gitaarwerk, maar het nummer herbergt ook psychedelische elementen die het een apart Trower-nummer maken.

8. Alathea

Alathea is te vinden op het derde studioalbum van Robin Trower, getiteld For Earth Below en werd in 1975 uitgebracht. Het nummer is gecomponeerd door de gitarist zelf en vooral het begin is erg opvallend door de lekkere funky wah wah-gitaarintro van Trower, die natuurlijk heel veel op de sound van good old Jimi Hendrix lijkt. Verder is het een midtempo nummer met een korte, maar vette gitaarsolo. Live-versies van Alathea bevatten vaak drumsolo’s en iets langere wah wah-solo’s van Trower.

7. Little Bit Of Sympathy

Little Bit Of Sympathy is de slotsong van Trowers  succesvolste studioalbum Bridge Of Sighs. Het is wederom een compositie van Trower en een uptempo, swingend bluesrocknummer met jankende gitaarsolo’s waar Hendrix jaloers op zou worden. A Little Of Sympathy is ook de afsluiter van de weergaloze liveplaat Robin Trower Live, maar op dat album is het nummer nog langer en bevat het nog meer lekker wah wah-gitaarspel van Trower.

6. Long Misty Days

Dit is het titelnummer van het vierde studioalbum van Robin Trower, dat in oktober 1976 het licht ziet. De Robin Trower Band bestaat op dat moment nog steeds uit Trower, Dewar en Lordan en de titelsong van dit album is meteen ook het muzikale hoogtepunt van Long Misty Days. Het is tevens het langste nummer van de lp en het heeft weer twee excellente, melodieuze gitaarsolo’s waar Trower het patent op lijkt te hebben. Long Misty Days is een compositie van bassist Dewar en Trower en is volgens mij een vergeten pareltje in het oeuvre van Trower. Live-versies van dit nummer zijn vaak iets sneller en bevatten nog meer gitaarsolo’s.

5. Day Of The Eagle

Day Of The Eagle is het openingsnummer van het tweede soloalbum van Trower, getiteld Bridge Of Sighs. Het is een van de songs die bijna altijd op de setlist van de Robin Trower Band stond. Het is een uptempo bluesrocksong met duidelijke Jimi Hendrix-achtige trekjes a la Purple Haze. In het midden van Day Of The Eagle gaat het tempo behoorlijk omlaag en de song eindigt met een heerlijke bluesy gitaarsolo. Day Of The Eagle werd o.a. gecovered door Tesla en Armored Saint.

4. I Can’t Wait Much Longer

I Can’t Wait Much Longer is de openingssong van Trowers debuutalbum Twice Removed From Yesterday en het nummer werd gecomponeerd door Frankie Miller (toen nog onbekend) en Trower. I Can’t Wait Much Longer is een midtempo bluesrocksong met fenomenale vocalen van James Dewar en natuurlijk adembenemend gitaarwerk van Trower. Vooral de gierende, jankende solo in het midden van deze track is een genot om te beluisteren. De live-versie van dit nummer, opgenomen op 3 februari 1975 in Stockholm, is toch weer een tikkeltje beter.

3. For Earth Below

De titeltrack van Trowers derde studioalbum werd in 1975 uitgebracht en For Earth Below is weer zo’n typisch slowblues-meesterwerkje. Het soms ook psychedelische aandoende For Earth Below opent met flitsende gitaararpeggio’s en een rustige solo waarna de bijna broeierige stem van Dewar zijn intrede doet en de verdere toon zet voor deze bluesparel. For Earth Below werd helaas niet zo vaak live gespeeld, maar dat wil niet zeggen dat dit nummer niet tot het beste werk van Robin Trower hoort.

2. Daydream

Dit magistrale slowblues-nummer is te vinden op het album Twice Removed From Yesterday. Het is Robin Trowers eerste soloalbum en het verscheen in 1973. De band bestond destijds naast Trower uit James Dewar (basgitaar, zang) en Reg Isidore (drums). Daydream is het langste en ook beste nummer van Trowers debuutalbum en Matthew Fisher speelt op dat nummer de orgelpartijen. Daydream is een heerlijk zweefnummer met in het midden een zeer melodieuze gitaarsolo en op het einde een lekkere snelle Trower-solo, die mij altijd weer kippenvel bezorgt. De versie op het zeer succesvolle album Robin Trower Live mag er trouwens ook zijn. Die is gitaartechnisch gezien misschien nog wel iets beter.

1. Too Rolling Stoned

Het beste nummer van Robin Trower is Too Rolling Stoned, te vinden op Bridge Of Sighs. Het is gecomponeerd door de meestergitarist zelf en laat hem op zijn best horen. Het lekkere intro met basriff van Dewar en funky gitaarhook van Trower zet de trend voor dit nummer, dat later evolueert in een bluesrockjam van de hoogste orde. De gitaarsolo’s in dit nummer zijn fenomenaal en natuurlijk is de vergelijking met Hendrix onmiskenbaar, maar wat kan deze man spelen. Trower laat tijdens Too Rolling Stoned zijn gitaar janken, huilen en schreeuwen en ook zijn gebruik van het wah wah-pedaal is in dit nummer zo goed dat je er kippenvel van krijgt. De live-versie op het Robin Trower Live-album is wat mij betreft magistraal en voor iedere gitaarliefhebber een must!