De gisteren 70 jaar geworden Rod Stewart wordt bij veel rockliefhebbers vooral gewaardeerd vanwege zijn werk bij The Jeff Beck Group en Faces, en zijn beginperiode als solist. Later in de jaren zeventig ging het allemaal wat de gladde kant op met zoete ballads en een discohit als Do Ya Think I’m Sexy?, maar albums als Gasoline Alley (1970) en Every Picture Tells A Story (1971) behoren tot de hoogtepunten uit Stewarts carrière als rockzanger. Hieronder een selectie van zijn mooiste solowerk.

10. Downtown Train

Deze lijst is vooral gevuld met materiaal uit de jaren zestig en zeventig, de periode waarin Rod Stewart nog heerlijke rockmuziek maakte. In de decennia daarna bleef de zanger natuurlijk uiterst succesvol en hier en daar viel er zelfs nog een goed nummer te ontdekken. Zoals de gladde, maar puike cover van Downtown Train, een lied van Tom Waits’ meesterwerk Rain Dogs uit 1985. Zoals gezegd is Stewarts versie veel minder ruw (en wellicht daarom minder geliefd bij veel Waits-fans), maar hier zit tenminste wat meer pit in dat in veel van zijn andere latere songs. Geen grote hit in Nederland, wel top 10-noteringen in Engeland en Amerika.

9. The First Cut Is The Deepest

Stewart wist vaak uitstekend songmateriaal van zeer getalenteerde liedschrijvers uit te kiezen: van Elton John en Bob Dylan tot Van Morrison en Tom Waits. De succesvolle Cat Stevens is natuurlijk geen uitzondering en zijn prachtige lied The First Cut Is The Deepest werd door Stewart in 1976 opgenomen voor zijn lp A Night On The Town (ook verschenen als de B-kant van I Don’t Want To Talk About It, zie nummer 3). Een van de vele uitvoeringen van het nummer, maar ook een van de betere.

8. Handbags And Gladrags

Dit nummer werd geschreven door Mike d’Abo, de zanger van Manfred Mann, en was eerder al een hitje voor Chris Farlowe. Twee jaar later nam Rod Stewart een minstens zo mooie versie op voor zijn allereerste soloplaat An Old Raincoat Won’t Ever Let You Down (1969), verschenen toen hij officieel nog deel uitmaakte van The Jeff Beck Group. Het album flopte spijtig genoeg, maar Handbags & Gladrags verscheen in 1972 alsnog op single, toen Stewart eenmaal een ster geworden was.

7. Sailing

Stewarts eerste (en enige) nummer 1-hit in Nederland is misschien geen favoriet van fans van zijn oudere, meer rockende werk, maar Sailing is natuurlijk gewoon een mooi lied met vooral erg goede leadzang van ‘Rod The Mod’. De single, afkomstig van het album Atlantic Crossing (1975), was een cover. The Sutherland Brothers hadden hun eigen versie namelijk in 1972 al op plaat gezet. Dankzij Stewarts versie kreeg die groep ook meer naamsbekendheid, met zelfs enkele hitsingles in Engeland als resultaat.

6. Mandolin Wind

Een van de mooiste nummers op Stewarts beste album Every Picture Tells A Story, dat in hetzelfde jaar verscheen als de meest geprezen lp van Faces (A Nod Is As Good As A Wink… To A Blind Horse). Al zijn collega’s van die band waren ook te horen op Rods solowerk uit deze periode. Mandolin Wind is misschien niet zo direct pakkend als bijvoorbeeld Maggie May, maar het nummer zit schitterend in elkaar. Wie de mandoline speelt in deze opname, was lange tijd onduidelijk, maar later liet Ray Jackson van de groep Lindisfarne weten dat hij verantwoordelijk was voor dat oorstrelende werk. Ook gecoverd door The Everly Brothers.

5. Gasoline Alley

Rod Stewarts tweede soloplaat Gasoline Alley uit 1970 is een van zijn beste, mede dankzij muzikale bijdragen van zijn Faces-collega’s Ron Wood, Ronnie Lane, Kenney Jones en de onlangs overleden Ian McLagan (hoewel de lp-hoes vermeldde: ‘Mac was not available due to bus strike’). Het titelnummer was een gezamenlijke compositie van Stewart en Wood, en geeft beide heren de ruimte om te schitteren op respectievelijk zang en gitaar. Het album was geen megasucces, in tegenstelling tot Every Picture Tells A Story een jaar later.

4. You Wear It Well

Every Picture Tells A Story was een geweldige prestatie van de zanger met de rauwe stem, maar zijn volgende album Never A Dull Moment (1972) was eigenlijk niet veel minder goed. Die lp bracht ook weer een grote hit voort: You Wear It Well. De single bleef in Nederland weliswaar in de tipparade hangen, maar in Engeland kwam Stewart weer op nummer 1 met een nummer dat even aanstekelijk is als Maggie May. Niet verwonderlijk, want You Wear It Well werd geschreven door hetzelfde duo: Stewart en gitarist Martin Quittenton.

3. I Don’t Want To Talk About It

Zo goed als zijn eerste vier soloalbums werden de latere lp’s van Rod Stewart nooit meer, maar natuurlijk kwam de zanger nog regelmatig met prachtige nummers, zoals de cover van I Don’t Want To Talk About It. Het lied was opmerkelijk genoeg geschreven door Danny Whitten, gitarist van Neil Youngs begeleidingsband Crazy Horse. Die groep maakte ook enkele lp’s zonder Young, waarvan het debuut Crazy Horse uit 1971 de beste was. Daarop stond onder meer Whittens prachtige ballad, die in Rod Stewarts versie van het album Atlantic Crossing vier jaar later de Nederlandse top drie bereikte.

2. (Find A) Reason To Believe

Een vaak gecoverde ballad van de onterecht nooit echt groot geworden singer-songwriter Tim Hardin, die in de jaren zestig ook klassiekers als How Can We Hang On To A Dream en If I Were A Carpenter pende. Vorig jaar nog bracht Neil Young een cover van Reason To Believe uit op zijn album A Letter Home, maar de emotionele uitvoering van Rod Stewart geldt toch wel als de definitieve versie. Het nummer sluit zijn beste soloplaat Every Picture Tells A Story (1971) af en verscheen ook als single, totdat besloten werd om Reason To Believe op de B-kant van de grote hit Maggie May te zetten.

1. Maggie May

Het hoogtepunt uit Stewarts carrière (nou vooruit, samen met de single Stay With Me van Faces) was in eerste instantie geen A-kant. Het nummer stond op de achterkant van de Tim Hardin-cover Reason To Believe (zie nummer 2), omdat de platenmaatschappij geen hitpotentie zag in deze eigen compositie. Amerikaanse dj’s bleken echter meer onder indruk van de B-kant. De single en het album Every Picture Tells A Story stonden in zowel de Verenigde Staten als Engeland op nummer 1. In de Nederlandse hitlijst klom Maggie May, geschreven door Stewart en gitarist Martin Quittenton, omhoog naar nummer 3.