Zelfs de allergrootste David Gilmour-aanhangers kunnen er niet omheen: zonder Roger Waters zou Pink Floyd niet de status hebben gekregen die het nu heeft. Want met zijn immer goed doordachte en maatschappijkritische teksten zorgde Waters ervoor dat Pink Floyd niet alleen muzikaal, maar ook inhoudelijk veel te melden had. Iets wat hij overigens met zijn solomateriaal precies zo deed. Classic Rock Mag nam een duik in ‘s mans vaak gitzwarte wereldbeeld en selecteerde zijn meest indrukwekkende songteksten.

10. Perfect Sense

Voor het soloalbum Amused To Death (1992), onlangs heruitgegeven, wilde Waters aanvankelijk geluidsfragmenten uit de filmklassieker 2001: A Space Odyssey van Stanley Kubrick gebruiken. De legendarische regisseur gaf echter geen toestemming, maar in het eerste deel van de tekst van Perfect Sense (Part 1 van twee delen) wordt nog wel even verwezen naar de beroemde openingsscène uit de film, met de aap en ‘the broken bone in his hand’. Verder is de boodschap van het nummer weer typisch Roger Waters: ‘Man is a tool in the hands of the great God Almighty’. [DG]

9. Us And Them

Dit nummer verscheen op The Dark Side Of The Moon, maar werd al voor een groot gedeelte geschreven voor de film Zabriskie Point. De muziek is van toetsenist Richard Wright, de tekst van Waters en de zang door David Gilmour. Het wat droevige arrangement zorgde ervoor dat Us And Them lange tijd op de plank bleef liggen, voordat het officieel werd uitgebracht. Het nummer verscheen in lange versie op het album, maar werd qua tijd gehalveerd om zo als B-kantje te fungeren op de singel Time. Thematiek? Bijna vanzelfsprekend de oorlog – waar Waters vaker over zingt. [FT]

8. Too Much Rope

Het grootste kippenvelnummer op Amused To Death is misschien wel Too Much Rope. Niet alleen door de intense zang, maar ook door de loodzware tekst: ‘You don’t have to be a Jew to disapprove of murder/  Tears burn my eyes / Moslem or Christian Mullah or Pope, preacher or poet, who was it wrote / Give any one species too much rope and they’ll fuck it up’. Wanneer deze regels voor de tweede keer terugkomen in het nummer legt Waters er zo veel gevoel in dat je zijn woede kunt voelen. [DG]

7. Shine On You Crazy Diamond

Veel teksten van Roger Waters zijn boos, hard en kritisch, maar wanneer het om Syd Barrett gaat heeft hij altijd bewezen over een gezonde dosis genegenheid te beschikken. Op Wish You Were Here komen de emoties over de oud-collega het meest nadrukkelijk bovendrijven, zowel in het titelnummer als in Shine On You Crazy Diamond. “Now there’s that look in your eyes, like black holes in the sky”. We kunnen ons nauwelijks voorstellen hoe emotioneel het moet zijn geweest om tijdens de opnamen diezelfde Barrett na jaren opeens weer te zien, bijna onherkenbaar geworden door zijn kale hoofd en gewichtstoename. [SS]

6. The Fletcher Memorial Home

Vier jaar na het project The Wall (wat volgens velen als een soloproject van bassist Roger Waters wordt gezien), verscheen The Final Cut. “A Requiem For The Post-War Dream by Roger Waters “ is de officieuze ondertitel van dit twaalfde Pink Floyd-album. The Fletcher Mermorial Home is een uiting van Waters’ persoonlijke frustratie over de politieke leiders, die volgens de bassist het beste afgezonderd in een speciaal tehuis zouden wonen. De politiek speelt een belangrijke rol op zowel dit lied als het volledige concept-album; de Falkland-oorlog is op haar hoogtepunt. [FT]

5. Pigs On The Wing

Animals is op een bepaalde manier misschien wel het meest zwartgallige albumconcept dat Waters ooit bedacht. Geïnspireerd op George Orwells Animal Farm wordt de mensheid in drie soorten verdeeld: Dogs, Pigs en Sheep. Allen krijgen hun eigen nummer op de plaat en geen van drieën komt er bijzonder goed vanaf. Een bijzonder lichtpuntje in het geheel is het korte tweeluik Pigs On The Wing. Geschreven als liefdesuiting voor zijn toenmalige vrouw, spreekt Waters de hoop uit dat het allemaal nog best wel goed kan komen met de wereld. Een prachtig intiem liedje, waarin Waters zichzelf trouwens onder de ‘dogs’ schaart. [SS]

4. What God Wants

Een lied in drie delen (Part I, II en III) van het album Amused To Death. Het nummer – of in ieder geval het eerste deel – gaat wat dieper in op het thema religie, dat ook in andere nummers van de plaat kritisch behandeld wordt (zie bijvoorbeeld de regel ‘Man is a tool in the hands of the great God Almighty’ in het eerder genoemde Perfect Sense). In What God Wants Part I zingt Waters bijvoorbeeld: ‘God wants crusade, God wants jihad, God wants good, God wants bad, What god wants God gets’. Onlangs verscheen overigens een nieuwe video bij dit nummer, ter promotie van de nieuwe heruitgave van Amused To Death: [DG]

3. Mother

Het nummer Mother schreef Roger Waters voor het epische album The Wall uit 1979. Aan het woord zijn hoofdpersoon Pink (gezongen door Waters zelf) en zijn moeder (‘gespeeld’ door David Gilmour). Moeder is van essentieel belang in het verhaal van The Wall, want zij helpt haar zoon om die beschermende muur op te bouwen. Een wat Oedipus-achtig verhaal over de zoon die het liefst met zijn moeder zou willen trouwen. Voor de film-versie (met Bob Geldof in de hoofdrol) is dit nummer flink aangepast. Zo werd de gitaarsolo van Gilimour achterwege gelaten en de tekst aangepast (voorbeeld: “Is it just a waste of time?” werd aangepast in “Am I really dying?”). Waarvan akte. [FT]

2. Amused To Death

Amused To Death is niet alleen muzikaal, maar ook tekstueel het sleutelnummer van het gelijknamige (en dit jaar heruitgegeven) soloalbum van Roger Waters. Geïnspireerd op een boek van Neil Postman, vertelt Amused To Death het verhaal van een aap die tv kijkt en zo een beeld vormt van de mensheid, compleet met (uiteraard) oorlogen en religie. Volgens Waters is die aap ‘een symbool voor iedereen die al jaren met zijn mond open voor de tv zit.’ Een thema dat 23 jaar na de oorspronkelijke release nog steeds actueel is. Waarschijnlijk zelfs actueler dan ooit. “This species has amused itself to death.” [SS]

1. Another Brick In The Wall (part 2)

Dat Another Brick In The Wall het misschien wel meest bekende Pink Floyd-nummer aller tijden is geworden, heeft natuurlijk te maken met de catchy melodie en het voor Pink Floyd-begrippen zeer toegankelijke arrangement. Maar ook de tekst heeft een sleutelrol: wie hoort er niet meteen “We don’t need no education” in zijn hoofd bij het lezen van deze songtitel? De kritiek op onderwijs in het algemeen en Engelse kostscholen in het bijzonder, werd nog eens extra versterkt door het gebruik van een kinderkoor. Een protestsong zoals een protestsong moet zijn! [SS]