Wie denkt dat rockmuzikanten na de jaren zestig, zeventig en tachtig niet meer relevant kunnen zijn, heeft het gruwelijk mis. Natuurlijk, er zijn genoeg bands op leeftijd die anno 2014 moeten teren op successen uit de gloriejaren, maar er zijn ook een heleboel artiesten die nog steeds actief zijn en platen maken die tot de hoogtepunten uit hun oeuvre behoren. Luister maar naar deze tien prachtige voorbeelden:

10. Rush – Clockwork Angels (2012)

Het nog steeds meest recente album van Rush is misschien wel het beste werk van het Canadese progrocktrio in dertig jaar. De songs zitten stuk voor stuk prachtig in elkaar en het samenspel van Geddy Lee, Alex Lifeson en Neil Peart is als altijd subliem. Tijdens de al even indrukwekkende show in Ziggo Dome vorig jaar voerde Rush songs als Headlong Flight, The Garden en Caravan uit met The Clockwork Angels String Ensemble, waarbij bleek dat dit recente materiaal moeiteloos overeind bleef naast oude favorieten als YYZ en The Spirit Of Radio.

9. Eagles – Long Road Out Of Eden (2007)

Voor het eerst in bijna dertig jaar verscheen in 2007 een nieuw studioalbum van Eagles. Het geduld van de fans werd rijkelijk beloond, want er lag genoeg materiaal om van Long Road Out Of Eden een dubbelaar te maken. Al in de openingstrack No More Walks In The Wood laat de band horen nog steeds geweldig close harmony te kunnen zingen, en met o.a. de single How Long (origineel van J.D. Souther, die in zijn carrière vaak betrokken was bij Eagles) en de titelsong hebben de heren enkele nieuwe hoogtepunten toegevoegd aan het succesvolle oeuvre.

8. John Mellencamp – Life, Death, Love And Freedom (2008)

Met hits als Jack And Diane en Paper In Fire was John Mellencamp vooral in de jaren tachtig een erg populaire heartlandrocker die niettemin altijd een beetje in de schaduw stond van Bruce Springsteen. Voor het in 2008 verschenen Life, Death, Love And Freedom liet ‘Johnny Cougar’ de opzwepende rock (voorgoed?) achter zich en maakte hij met de befaamde producer T Bone Burnett een schitterende ingetogen folkplaat met hier en daar wat stevigere momenten (If I Die Sudden, Troubled Land). Een meesterlijke zet, want Mellencamp overtreft zich hier als songwriter en hij doet niet onder voor Springsteen op een meer akoestische plaat als Devils & Dust. De opvolger No Better Than This (2010), wederom een samenwerking met Burnett, mocht er ook wezen.

7. Bob Dylan – Love And Theft (2001)

Sinds Bob Dylan in 1997 zijn definitieve artistieke comeback maakte met Time Out Of Mind is de oude singer-songwriter en rocker erg goed op dreef (nou vooruit, de kerstplaat Christmas In The Heart even niet meegerekend). Hij ontving een Oscar voor het nummer Things Have Changed (2000) en met het album Tempest (2012) kwam hij in ons land zelfs voor het eerst op 1 te staan. Ook met Love And Theft leverde Dylan een plaat van hoge kwaliteit af, ook al zit er misschien geen échte klassieke song tussen. O.a. Honest With Me, Mississippi en Tweedle Dee & Tweedle Dum zorgen voor heel veel luistergenot voor wie zijn inmiddels behoorlijk versleten stem ook kan verdragen.

6. The Allman Brothers Band – Hittin’ The Note (2003)

Niet zo bekend als het vroegere werk van de Allmans, maar dit waarschijnlijk allerlaatste album van de groep haalde eindelijk weer eens het niveau van een lp als Brothers And Sisters (1973). Met Warren Haynes en Derek Trucks had de jamband twee geweldige gitaristen binnengehaald en zij krijgen gelukkig alle ruimte om te schitteren in onder meer Rockin’ Horse en Instrumental Illness. En de cover van de Stones-klassieker Heart Of Stone is minstens zo mooi als het origineel. Dit jaar gaf The Allman Brothers Band zijn laatste show en mocht Hittin’ The Note inderdaad ook de laatste plaat zijn, is het in ieder geval een zeer waardig afscheid.

5. David Bowie – Heathen (2002)

Het is ongelooflijk hoe David Bowie in zijn vijftigjarige carrière steeds weer relevant weet te blijven. In 1995, na een vrij matige periode vanaf halverwege de jaren tachtig, sloeg de zanger keihard terug met het duistere en erg fris klinkende 1.Outside en in het nieuwe millennium hield hij dat hoge niveau vast (al moesten we natuurlijk wel tien jaar wachten op The Next Day). Heathen, waarvoor producer Tony Visconti weer eens werd ingeschakeld, bevat onder meer het hemelse Slip Away en een superieure cover van Neil Youngs I’ve Been Waiting For You, met Foo Fighter Dave Grohl op gitaar.

4. Peter Gabriel – Up (2002)

Hoewel Peter Gabriel tussen 1992 en 2002 nog een paar soundtracks maakte, was Up de échte, langverwachte opvolger van het succesvolle Us (1992). De voormalige Genesis-zanger leverde hiermee een van zijn beste platen af, die briljant geproduceerd is en vol staat met prachtige songs als Sky Blue en Growing Up. Ook indrukwekkend was de video van de single The Barry Williams Show, waarvoor de artiest niemand minder dan acteur/regisseur Sean Penn wist te strikken. In 2010 bracht Gabriel de coversplaat Scratch My Back uit, maar we wachten nog steeds op en album met uitsluitend nieuw materiaal, dat hopelijk ook nog ongeveer zo goed is als Up.

3. Bruce Springsteen – The Rising (2002)

The Boss had na Born In The U.S.A. geen volledige albums meer gemaakt met The E-Street Band. Totdat in 2002 het zeer succesvolle The Rising verscheen. De aanslagen van 11 september in het jaar ervoor hadden Springsteen natuurlijk niet onberoerd gelaten en met die verschrikkelijke dag in het achterhoofd schreef hij een aantal van de songs op de plaat. Je zou het niet zeggen, maar een nummer als My City Of Ruins bestond al voor de aanslagen. Toch paste dit onroerende en hoopgevende lied natuurlijk uitstekend op The Rising, met de herhaalde oproep: “Come on, rise up!” Songs als Waitin’ On A Sunny Day en de titeltrack vormen nog steeds energieke hoogtepunten tijdens Springsteens shows.

2. Mark Knopfler – Sailing To Philadelphia (2000)

Het oeuvre van Mark Knopfler buiten Dire Straits bestond tot 2000 vooral uit soundtracks voor films als Local Hero en Wag The Dog. In 1996 maakte de zanger/meestergitarist zijn eerste échte soloplaat met Golden Heart, vier jaar later gevolgd door het uiterst succesvolle Sailing To Philadelphia. Dit album evenaart het beste werk van Dire Straits en wie naar de Top 2000 luistert, hoort zelfs sommige nummers (het hitje What It Is en de titelsong) voorbijkomen. Erg mooi zijn de duetten met James Taylor (Sailing To Philadelphia) en Van Morrison (The Last Laugh).

1. Marillion – Marbles (2004)

Marbles van Marillion verdient de nummer 1-positie in deze lijst, omdat de progband met dit dubbelalbum zijn beste album tot nu toe maakte (al viel Sounds That Can’t Be Made twee jaar geleden ook niet tegen). In 2004 verscheen de ‘reguliere’ versie met één cd in de winkel, de uitgebreide release kon je alleen via de website bestellen. Met de ingekorte uitgave miste je toch wel wat, zoals het schitterende Ocean Cloud. Inmiddels is gelukkig de 2cd-set gewoon leverbaar bij de platenzaak, waardoor dit meesterwerk nu eindelijk voor iedereen beschikbaar is.