ClassicRockMag stond eerder al stil bij de beste singles uit de prachtjaren 1973, 1978 en 1983. Tot nu toe was het echter nog niet zo moeilijk om de tien beste plaatjes van een jaar te kiezen als bij 1968. Topacts The Kinks, The Doors, Creedence Clearwater Revival, Deep Purple en Status Quo kwamen allemaal met een (of meerdere) van hun beste singles. Toch hebben zij geen van allen onze top 10 gehaald. Wie dan wel? Je leest het hieronder:

10. Small Faces – Lazy Sunday

Ondanks het feit dat Small Faces helemaal niet wilde dat Lazy Sunday op single werd uitgebracht (dit werd door platenlabel Immediate besloten tegen de zin van de muzikanten), wist het nummer toch een van de grootste successen voor de band te worden. Lazy Sunday is niet het beste nummer dat Small Faces ooit uitbracht, maar mede dankzij de leuke tekst over burenruzies, die door Steve Marriott met nadrukkelijk Cockney-accent wordt gezongen, is de track gewoon erg leuk om te beluisteren. [SS]

9. The Move – Blackberry Way

Een single van The Move uit de tijd dat Jeff Lynne er nog niet bij zat. Wel dook hier voor het eerst de latere ELO-toetsenist Richard Tandy op, al zou het na deze single nog een tijdje duren voor hij permanent onderdeel van The Move werd. Blackberry Way werd de succesvolste single van de band, maar de dromerige aard van het nummer lag niet goed bij bassist Trevor Burton, die niet veel later opstapte. [SS]

8. Fleetwood Mac – Albatross

Deze extreem sfeervolle en niet al te complexe instrumental is een van de redenen waarom Peter Green volgens ons een van de vijftig beste rockgitaristen aller tijden is. Dankzij zijn milde, subtiele klanken heeft Albatross een ambientachtige rustgevende werking op de luisteraar. De single werd logischerwijs een dikke hit: zowel in Engeland als in Nederland had de band een eerste nummer 1-hit te pakken. Op de cd The Best Of Peter Green’s Fleetwood Mac is een niet heel noodzakelijke, maar wel alleraardigste heropname te vinden van Green met Chris Coco. [DG]

7. Cream – White Room

De wereldhit White Room, afkomstig van de studio/live-dubbelaar Wheels Of Fire, is een van de beroemdste Cream-songs. Waar de tekst precies over gaat? Dat is niet helemaal duidelijk, maar de vaste tekstschrijver Pete Brown omschreef het in 2005 tegen Rolling Stone als volgt: “White Room is a state of mind, as well as a description of a particular place and time.” De single bereikte nummer 4 in Nederland en was ook in Amerika een top 10-hit, maar vreemd genoeg bleef deze onvervalste rockklassieker in eigen land steken op de 26e positie. [DG]

6. The Band – The Weight

Als er één lied is waardoor The Band herinnerd zal blijven, is het natuurlijk The Weight, waarvoor Robbie Robertson zich liet inspireren door de films van de legendarische Spaanse regisseur Luis Bunuel. The Weight werd een jaar na de release op Music From Big Pink gebruikt in de film Easy Rider. The Band zou zelf ook filmgeschiedenis maken met The Last Waltz. In die documentaire komt The Weight twee keer voorbij, één keer live en de tweede versie werd in de studio opgenomen met The Staple Singers. [DG]

5. The Zombies – Time Of The Season

Kort na het opnemen van het album Odessey And Oracle gingen de leden van The Zombies hun eigen weg. Nadat twee singles van de plaat inmiddels geflopt waren en The Zombies  al een jaar uit elkaar was, werd Time Of The Season een volstrekt onverwachte megahit. Niet alleen onverwacht vanwege de voorgeschiedenis, maar ook vanwege de muzikale inhoud: de track heeft nauwelijks een refrein en bestaat voor een groot deel uit psychedelisch orgelwerk van Rod Argent. Toch blijft Time Of The Season een terechte klassieker. [SS]

4. Steppenwolf – Born To Be Wild

Zeg je Born To Be Wild, dan zeg je Easy Rider. Hoewel het nummer helemaal niet voor de film was geschreven, zouden beiden ongetwijfeld een stuk minder legendarisch zijn geweest wanneer ze in 1969 niet aan elkaar gekoppeld waren. De track werd een soort themanummer voor bikers en is volgens sommigen de eerste heavy metal-productie, hoewel daar over te discussiëren valt. Dankzij de tekstpassage ‘heavy metal thunder’ gaf Born To Be Wild het genre later wel zijn naam. [SS]

3. The Rolling Stones – Jumpin’ Jack Flash

Deze single kwam als een verademing voor de Stones-fans die niets moesten hebben van de psychedelische experimenten op de lp Their Satanic Majesties Request (1967). Met Jumpin’ Jack Flash keerde de band weer terug naar zijn roots. Het lied werd opgenomen tijdens de sessies voor Beggars Banquet, maar uiteindelijk als non-album single uitgebracht. Volgens sommigen gaat de tekst over drugs, maar Keith Richards verklaarde later dat de titel vernoemd is naar zijn toenmalige tuinman Jack Dyer. [DG]

2. The Jimi Hendrix Experience – All Along The Watchtower

Bob Dylan schreef All Along The Watchtower voor zijn album John Wesley Harding (1967), maar het was natuurlijk Jimi Hendrix die de definitieve versie van het lied opnam. Het wervelende arrangement leverde de gitarist een van zijn grootste hits op en het nummer staat geheel terecht in vrijwel elk lijstje met de beste gitaarsolo’s aller tijden. Ook Dylan was onder de indruk en baseerde zijn latere liveversies op de Hendrix-uitvoering. [DG]

1. The Beatles – Hey Jude

Nadat John Lennon vanwege zijn affaire met Yoko Ono wegging bij zijn vrouw Cynthia, bedacht Paul McCartney dit toen nog Hey Jules geheten nummer om Johns zoon Julian te troosten. Later werd de naam in het lied veranderd naar Jude, omdat dat beter klonk. Vele mensen hebben later geclaimed dat zij degene waren over wie de track ging (waaronder John Lennon) maar McCartney hield altijd vol dat hij er enkel Julian Lennon een hart mee onder de riem wilde steken. Met de prachtige en bovendien lekker meezingbare melodie, zal McCartney er door de jaren heen ongetwijfeld ook heel veel andere luisteraars een hart mee onder de riem hebben gestoken. [SS]