Als je denkt aan legendarische live-albums komen er waarschijnlijk weinig titels uit de jaren zestig in je op. Lp’s met concertopnames waren toen ook nog niet zo gebruikelijk in de rockmuziek als in de volgende decennia, toen onder meer Alive! van KISS en Frampton Comes Alive! million sellers werden. Toch zag een aantal bands uit de sixties al dat er mogelijk behoefte was aan concertregistraties. In de onderstaande lijst rekenen we alleen platen mee die in de jaren zestig uitkwamen en dus niet opnames uit die tijd die pas later verschenen.

10. Pink Floyd – Ummagumma  (1969)

Oké, dit is een beetje vals spelen, want Ummagumma was natuurlijk niet helemaal een live-album (dat geldt overigens ook voor nog een paar andere releases in deze lijst). Deze dubbelaar bestond namelijk voor de helft uit studionummers en voor de andere helft uit concertopnames. Die livetracks waren overigens wel duidelijk de betere op een album waar de heren zelf achteraf gezien niet heel tevreden over waren. Dankzij de mooie uitvoeringen van Set The Controls For The Heart Of The Sun en Careful With That Axe, Eugene verdient Ummagumma toch een plek in deze lijst.

9. The Yardbirds – Five Live Yardbirds (1964)

Door in 1964(!) al een live-album uit te brengen, was The Yardbirds er erg vroeg bij. Met Five Live Yardbirds leverde de Britse band zijn debuutplaat af en ook al halen deze opnames het – mede vanwege de matige geluidskwaliteit – lang niet bij de betere latere live-lp’s van andere groepen, de covers van onder andere I’m A Man en Smokestack Lightning zijn alleraardigst. En natuurlijk mogen Claptonfans Five Live Yardbirds niet overslaan, aangezien ‘Slowhand’ toen nog gitarist was bij de band. Een viertal tracks van deze plaat staat ook op de uitstekende Amerikaanse release Having A Rave Up With The Yardbirds.

8. Mike Bloomfield & Al Kooper – The Live Adventures Of Mike Bloomfield & Al Kooper (1969)

Hoewel de namen Mike Bloomfield en Al Kooper waarschijnlijk alleen de echte kenners iets zeggen, zijn deze heren vooral in de sixties heel belangrijk geweest. Bloomfield zat bij The Paul Butterfield Blues Band, terwijl Kooper het succesvolle Blood, Sweat & Tears oprichtte. Daarnaast zijn ze allebei te horen in de rockklassieker Like A Rolling Stone van Bob Dylan en op hun invloedrijke album Super Session (1968). De dubbel-lp The Live Adventures Of Mike Bloomfield & Al Kooper verdient het om herontdekt te worden, alleen al vanwege de magnifieke bewerking van Simon & Garfunkels The 59th Street Bridge Song en het gastoptreden van een jonge Carlos Santana.

7. Canned Heat – Living The Blues (1968)

Net zoals het hierboven genoemde Ummagumma bestond dit derde album van bluesrockers Canned Heat slechts voor de helft uit livemuziek. De eerste lp van deze dubbelset (inclusief de hit Going Up The Country) was namelijk gewoon in de studio opgenomen. Voor het livegedeelte moest je overigens wel extreem lange jams kunnen verdragen. De Refried Boogie duurt namelijk meer dan veertig minuten en neemt daarmee de hele tweede plaat in beslag! Net als alle andere Canned Heat-albums lijkt Living The Blues tegenwoordig helaas een beetje vergeten te zijn.

6. Jefferson Airplane – Bless Its Pointed Little Head (1969)

Jefferson Airplane was een van de allerbeste livebands van zijn tijd en de lp Bless Its Pointed Little Head is daar mooi bewijs van. Helaas hoor je tegenwoordig vrijwel niemand over dit album. De muzikanten, met name gitarist Jorma Kaukonen en bassist Jack Casady, zijn in topvorm, terwijl er slechts één echte hit op de tracklist staat: Somebody To Love. Hoogtepunten zijn onder meer Fat Angel (een cover van Donovan, met een tekst waarin de woorden ‘Jefferson Airplane’ ook voorkwamen) en het meer dan elf minuten durende Bear Melt.

5. Ten Years After – Undead (1969)

Ook Ten Years After was een echte liveband. Op zich niet gek dus dat Alvin Lee en de zijnen het in de studio opgenomen debuut opvolgden met een verzameling concertopnames. Sommige fans vinden Undead misschien niet zo goed als het latere Recorded Live (1973), maar deze wat rauwere opnames laten evengoed een bevlogen groep muzikanten horen – met uiteraard een hoofdrol voor het vlugge gitaarspel van Lee. Bovendien kun je hier de eerste uitgebrachte versie horen van het dankzij Woodstock onsterfelijk geworden I’m Going Home. Inmiddels heruitgebracht met een extra cd vol outtakes.

4. Quicksilver Messenger Service – Happy Trails (1969)

Een band die net als The Grateful Dead niet echt bekend werd in Nederland, maar in Amerika wel bij de belangrijkste acts van de psychedelische rock hoorde. Het grotendeels live opgenomen Happy Trails is de ‘klassieker’ van Quicksilver Messenger Service, vooral dankzij de lang uitgesponnen versie van Bo Diddley’s Who Do You Love die de hele eerste plaatkant in beslag neemt. Ook de western-achtige instrumental  Calvary blijft magnifiek. De waardering in Nederland zal waarschijnlijk nooit komen, maar als geheel vond het muziekblad Rolling Stone de plaat goed genoeg om ‘m in een lijst met de 500 beste albums aller tijden te plaatsen.

3. John Mayall – The Turning Point (1969)

We kennen John Mayall vooral als de ‘Godfather’ van de Britse blues, maar de zanger stopte op een gegeven moment ook jazzelementen in zijn muziek. Zo ook op The Turning Point, een uiterst sfeervol album, opgenomen in de legendarische concertzaal Fillmore East. Dankzij het saxofoon- en fluitwerk van John Almond hebben nummers als California en Thoughts About Roxanne een bijna hypnotiserende kwaliteit. Daarnaast staat op The Turning Point ook de enige hit die Mayall in Nederland had: het nog altijd onweerstaanbare Room To Move. Misschien wel de beste plaat uit ’s mans lange carrière.

2. The Grateful Dead – Live/Dead (1969)

We hebben er gisteren een heel artikel aan gewijd en we benadrukken het hier nog maar eens: The Grateful Dead was bovenal een waanzinnige liveband. Niet raar dus dat veel critici de dubbel-lp Live/Dead als het hoogtepunt uit de discografie zien. Dit eerste officiële live-album van de mannen bevat een aantal van hun meest geliefde songs, waaronder St. Stephen, Turn On Your Love Light en het 23 minuten durende Dark Star, allemaal in definitieve uitvoeringen. Wie slechts één plaat van The Grateful Dead in huis wil halen, kan wellicht het beste voor Live/Dead kiezen. Mensen die juist méér willen, kunnen terecht bij het ongeveer even goede Europe ’72, met zelfs drie lp’s.

1. Cream – Wheels Of Fire (1968)

De nummer 1 in deze lijst is niet helemaal een live-album. Op de eerste plaat van de Cream-klassieker Wheels Of Fire stond een aantal nieuwe studionummers, de tweede was gevuld met opnames van shows in San Francisco in maart 1968. Vooral die livenummers waren welkom, want net als enkele van de voorgenoemde acts kwam Cream juist op het podium goed tot zijn recht. De talenten van Ginger Baker, Jack Bruce en Eric Clapton kwamen uitstekend naar voren en de versie van Crossroads werd klassiek. Ook het vierde (en laatste) Cream-album Goodbye werd opgebouwd uit zowel live- als studiotracks, maar dan met minder spectaculair resultaat.