Stevie Ray Vaughan, een van de meest invloedrijke (blues)gitaristen aller tijden, werd op 3 oktober 1954 geboren. Tijdens zijn leven bracht hij slechts enkele platen uit, die inmiddels allemaal klassiekers zijn, en speelde hij mee op albums van grootheden als David Bowie, Bob Dylan en Jennifer Warnes. Een top 10 van SRV’s beste werk samenstellen is een hele opgave. Dit is onze beste poging:

10. Leave My Girl Alone

Deze heerlijke bluessong is oorspronkelijk van Buddy Guy, maar werd naar onze bescheiden mening minstens zo goed uitgevoerd door Stevie Ray Vaughan voor zijn album In Step (1989). In de studioversie is het gitaarwerk al opzienbarend, maar voor de solo’s in de intense live-versie van de dvd Live From Austin, Texas (zie hieronder) maken we een diepe buiging!

9. Ain’t Gone ‘N’ Give Up On Love

Nog een superieure bluesballad is Ain’t Gone ‘N’ Give Up On Love, afkomstig van het derde Stevie Ray Vaughan & Double Trouble-album Soul To Soul uit 1985. In dat jaar speelde de virtuoos het lied ook op het Montreux Jazz Festival, zoals te zien is in de video hieronder. SRV maakte hier zijn terugkeer na het eerdere Montreux-optreden in 1982, waarbij zijn show bizar genoeg ontvangen werd door boegeroep vanuit het publiek. Maar die avond zat wel mooi David Bowie in het publiek, die Vaughan vervolgens vroeg om op zijn succesplaat Let’s Dance mee te spelen.

8. Rude Mood

Het hierboven al genoemde Montreux-optreden in 1982 bevatte onder meer de onderstaande uitvoering van de razendsnelle instrumental Rude Mood. Met zijn bekende cowboyhoed op en een peuk tussen zijn lippen gaat Vaughan op hoge snelheid tekeer op zijn gitaar. Voorafgaand aan Rude Mood speelt hij overigens de welbekende Freddie King-instrumental Hide Away, mede beroemd gemaakt dankzij Eric Clapton op de Bluesbreakers-plaat met John Mayall (1966). Op de cd-remaster van Vaughans tweede album Couldn’t Stand The Weather staat overigens een studioversie van Hide Away.

7. Crossfire

Op het vierde album In Step (1989) staan enkele songs die meer commerciële potentie hebben dan de meeste eerdere tracks die Vaughan uitbracht. Zo is de single Crossfire, met een van zijn allerbeste solo’s, een makkelijk meezingbare rocksong, compleet met blazers. Hieronder een vlammende uitvoering in de televisieshow van saxofonist David Sanborn: Night Music.

6. Riviera Paradise

Met deze negen minuten durende jazzy gitaarinstrumental sluit Vaughan het album In Step af. Zoals altijd steelt de meester zelf de show met zijn vloeiende gitaarspel, maar ook Reese Wynans verdient lof voor het toetsenwerk. Ook hiervan is een voortreffelijke liveversie te vinden op de dvd Live From Austin, Texas. Riviera Paradise is een heerlijk nummer voor op de late avond.

5. Voodoo Chile (Slight Return)

Eerder dit jaar riepen we Vaughans versie van Voodoo Chile (Slight Return) uit tot een van de allerbeste Jimi Hendrix-covers. Aan de originelen van Hendrix kun je over het algemeen weinig toevoegen, maar het spectaculaire gitaarwerk van SRV in zijn uitvoering maakt deze rockklassieker tot een geheel nieuwe belevenis. Vaughans studioversie staat op het tweede album Couldn’t Stand The Weather (1984), maar de uitvoering op Live Alive (1986) is nog beter.

4. Little Wing

Een andere Hendrix-favoriet, Little Wing, is al ontelbare keren uitgevoerd door de grootste gitaristen op aarde, onder wie Eric Clapton, Joe Satriani, Steve Vai, Carlos Santana en dus ook Stevie Ray Vaughan. Zijn gevoelige instrumentale versie op het postuum verschenen album The Sky Is Crying (1991) is hemels en geldt als een van SRV’s grootste prestaties.

3. Pride And Joy

Deze single van het onlangs 30 jaar oud geworden debuutalbum Texas Flood (1983) is een van Stevie Ray Vaughans populairste songs en wellicht de bekendste die hij zelf schreef. We kennen de track vooral als een elektrische bluesstamper, maar ook schitterend is de akoestische versie die Vaughan speelde voor MTV Unplugged (zie hieronder). Pride And Joy toont overigens veel overeenkomsten met zijn eigen lied I’m Cryin’, eveneens te vinden op Texas Flood.

2. Tin Pan Alley

Stevie Ray Vaughan maakte voor zijn tweede album Couldn’t Stand The Weather de definitieve versie van Tin Pan Alley (aka Roughest Place In Town), een compositie van Robert Geddins. Een ware traktatie is de versie op de dubbel-dvd Live At Montreux 1982 & 1985, waarbij Vaughan de solo’s deelt met een andere fantastische bluesgitarist: Johnny Copeland.

1. Texas Flood

De titelsong van Stevie Ray Vaughans eerste album Texas Flood werd in 1958 al (mee)geschreven en uitgevoerd door Larry Davis, maar de versie van SRV is bij veel blues- en rockfanaten de meest geliefde. Zijn talenten als zanger en gitarist komen perfect naar voren in de onderstaande uitvoering van liefst tien minuten. Zoals hij wel vaker deed, bespeelt Vaughan ook nog even zijn gitaar achter zijn rug.